Eels - Cookie Happened (2026)

Hij pompt er steady elke twee jaar een nieuwe door zeg.

De albumtitel is geïnspireerd door een uitspraak van koekiemonster, volgens de promo.
"All of this will be forgotten. Every joy, accomplishment and hardship will one day become so irrelevant it will be as if none of it occurred. But as the great philosopher of our times, Cookie Monster once said: 'Me no cry because cookie is finished. Me smile because cookie happened.' This will all be forgotten. But isn’t it still a beautiful thing that it happened?"

Je kan je inspiratie uit slechtere dingen halen lijkt me. Over de single ben ik voorzichtig enthousiast. Geen topsong in het oeuvre, maar wel een erg mooie baslijn.

Maar komt er ook weer een tour? Bij de vorige worp deed hij dat namelijk niet

duurde lang dit keer

That's what she said.

All Forgotten

I'm On Standby

Inmiddels staan er vier tracks online. Ik moet het straks in z'n geheel horen voor ik echt kan oordelen maar een lichte geeuw kan ik vooralsnog niet onderdrukken. Ik was jarenlang zwaar fan van Mark Everett en hij zakte de laatste jaren nog steeds niet door de ondergrens (al levert ie al zeker een decennium meer zesjes dan topalbums). Maar net als dat Booboos-album doet het me nu toch niet veel meer. Misschien ben ik gewoon een beetje uitge-eelst

Z'n albums van de laatste 16(!) jaar halen hier een constant niveau: 7x scores van 3,53* tot 3,62* (allen 100 stemmen of meer). Ook knap.

Desondanks opnieuw wel weer wat verwachting op basis van de singles.

All Forgotten vind ik alvast een meer dan fijn nummer.

Ik zie Mark Everett in de toekomst, hij is nu immers pas 63, op z'n oude dag, over een jaar of 20, nog iets heel erg moois doen overigens.

Zet nu de glazen bol weer uit.

Ik weet niet of je 'm al hebt opgeborgen, maar ik ben toch benieuwd geworden. Disney figuren in zijn tuin creëren met een elektrische heggenschaar?

Altijd nieuwsgierig naar een nieuwe Eels.
De 4 nummers online klinken alvast prima.

Zwanenzang van het kaliber Cohen?

laatste paar albums deden me weinig, ik hou ook gewoon niet van die van dik hout zaagt men planken 3fm rock...ik wil melancholie...maar we gaan het weer proberen...de singles waren okayish....

Wie mag overigens de laaste paar albums continu die foeilelijke artwork verzorgen?

Eigenlijk zie ik elk nieuw album als een soort verplichting om te luisteren, niet dat ik het met tegenzin doe, integendeel, maar gewoon als een soort automatisme.

En zoals bij heel veel van de latere albums klinkt het allemaal prima, maar glijdt het ook wel (weer) langs me heen allemaal.
Dat kan ook aan mezelf liggen want dat is onderhand al een beetje mijn instelling vooraf. Misschien moet ik er gewoon beter voor gaan zitten of zo.

Hoe dan ook: fraai, maar verder dan die term kom ik niet. Niks mis mee verder.

E's beste plaat sinds End Times?
De bezieling en focus lijken in elk geval weer terug te zijn en zo op het eerste oor klonk het ook voldoende gevarieerd.
Ik hoop alvast op veel replay-value.

Eerste luisterbeurt zit er op. Ik word heen en weer geslingerd tussen prettige nostalgie en mijn ergernis daarover.

Enerzijds word ik blij van de bekende sounds, terugkerende thema's en toch weer een paar sterke liedjes. De eerder uitgebrachte songs zijn niet de sterkste op de plaat.

Anderzijds stoor ik me weer geregeld aan het gevoel dat het allemaal niet slecht is maar dat het vroeger, ja vroeger weetjewel, dat het vroeger toch wel echt beter was dan nu. Weer bevat de plaat een bak zelfplagiaat, de nodige filler en onaffe liedjes met matige teksten die overkomen als een demo. En opnieuw het gevoel dat E op safe speelt en niet op de toppen van z'n kunnen.

Maar ja, de man heeft dit zelf ook wel door en heeft berusting in de tekortkomingen zo ongeveer gebombardeerd tot centraal thema van deze plaat. Het is minder dan het was maar Cookie happened, en daar moeten we toch blij mee zijn.

Ik weet vooralsnog niet goed of ik dit niveau van zelfreflectie en berusting nu heel knap moet vinden of juist een zwaktebod. Ik ga eerst maar een paar koekiemonsterfilmpjes kijken denk ik en zal daarna nog maar eens opnieuw luisteren om te zien hoe ik dit in sterren moet beoordelen. Maar dikke kans dat het de zoveelste 3,5* op rij wordt.

De Palingsound bedoel je?

E is een beetje moe, maar schiet nog steeds raak. Een beetje zoals dat lijk op de hoesfoto dus.

Een nieuwe EELS. Ik ben altijd weer benieuwd naar zijn nieuwe werkjes, ook al schotelt hij je al jarenlang hetzelfde prakje voor. Het is wel een lekker prakje, daar niet van, maar echt vernieuwend is het niet. Ook op "Cookie Happened" is dit het geval. E gebruikt weer dezelfde vijf akkoorden (C, F, G, Am, Em) en knutselt daar zijn liedjes omheen. Z'n kenmerkende stem met beperkt bereik zorgt er dan al snel voor dat alles een beetje op elkaar begint te lijken. Sinds "The Deconstruction" uit 2018 begint het een beetje eenheidsworst te worden. Zo heb ik moeite om nummers van "Extreme Witchcraft", "Time" of "Earth To Dora" te herkennen, terwijl ik meteen "I Like Birds", "A Swallow In The Sun" of "I'm Building A Shrine" kan neuriën.

Soms denk ik: E, klip toch gewoon eens een capodaster op je gitaar, zodat je eens wat andere akkoorden krijgt, die de liedjes wat gevarieerder maken. Ik zag in het boekje dat gitarist The Chet niet bij de opnames van deze plaat betrokken is. Jammer. Maar goed, terug naar de koekjes.

Ik moet zeggen: ik vind deze toch een tikkeltje beter dan zijn drie voorgangers. Het lijkt alsof E wel extra zijn best heeft gedaan. Natuurlijk, dezelfde akkoorden weer, maar hij voegt wat meer elementen toe die het toch qua niveau wat omhoog tillen. Ik hoor wat strijkers - E heeft vast een nieuw knopje op zijn keyboard gevonden, maar die lijken soms een totaal ander nummer te willen begeleiden. Luister bijvoorbeeld naar "The Way I Was Made". De violen op de achtergrond lijken een beetje hun eigen leventje te leiden. In "Dum Dums" zitten tweestemmige stukken, dat zou hij vaker moeten doen.

"I'm On Standby" is voor zijn doen gevoelig, maar dat tokkeltje op de gitaar ademt zo "My Beloved Monster" of "E's Beautiful Blues" uit. "Clobbered" opent de plaat lekker vrolijk. "Bamboozled Again" vind ik leuk (heeft er ooit iemand een songtitel met 'bamboozled' verzonnen?), "Lost and Barking", ook zo'n lekker onschuldig Eels-liedje. Ik hou er van. Een zwaktebod is dan wel dat bijna alle nummers eindigen in een fade-out. Wees hier iets creatiever, E.

Het prakje is deze keer toch iets smakelijker, een aantal nummers blijft iets beter hangen, terwijl er ook weer van die zouteloze vullertjes tussen zitten. Ik denk dat ik deze nog wel wat vaker ga draaien.

Voorzichtig toch Kaaasgaaf, voorzichtig toch man....

Tja, ik moet voorzichtig zijn van mezelf. Elke keer dat ik enig enthousiasme voel opborrelen bij een nieuwe Eels, dien ik voor ogen te houden realistisch te blijven. Dat gevoel, zo leg ik aan mezelf uit, is de reactie van een weerzien met een oude vriend, een vriend die zoveel voor mij betekend heeft en altijd veel voor mij zal blijven betekenen, vanwege zijn wijsheid, zijn humor, zijn briljante beperkingen en heerlijk eigengereide toon.

Maar werkelijk geen enkel album dat hij in de afgelopen twintig jaar afleverde heeft weten te beklijven zoals zijn eerste reeks klassiekers deed. Ik bleef elke worp plichtsgetrouw luisteren omdat er altijd wel een paar toffe liedjes tussenstaan, die zeker de moeite waard zijn om in een playlist te bewaren, die bewijzen dat Mr. E. het echt nog wel in zich heeft. Maar een plaat die van begin tot eind de aandacht weet vast te houden, daar begon ik steeds minder op te rekenen.

Ik heb menig jubelende recensie hier achtergelaten vanuit dat aanvankelijke enthousiasme. Ja, E had nu toch écht de weg teruggevonden naar zijn eigen genialiteit, daar was ik dan voor een week of wat heilig van overtuigd. Maar daarna verdween dat nieuwe werk al gauw weer van mijn vizier en als ik er dan nog eens naar luisterde bleek het toch echt niet zo heel erg geweldig. Niet dat die platen ooit vervelend waren om naar te luisteren, maar de meeste liedjes deden denken aan eerdere E-liedjes (soms vanwege identieke akkoorden, al had die schaamteloze zelfplagiaat ook altijd ergens wel iets ontwapenends) die op de eerste plaats dan in herinnering brachten hoe briljant de ‘originelen’ toch waren. En áls hij dan eens voorzichtig wat anders probeerde - zoals op de laatste paar platen het geval was - juichte ik die pogingen zeker toe, maar voelde het resultaat nogal gekunsteld aan.

Dus hou jezelf in Kaaasgaaf, met dat gejubel.
En toch, en toch, en toch...
Heeft Cookie Happened niet een hogere topliedjes-dichtheid dan al die vorige platen, hoor ik mezelf afvragen? Werkelijk elk liedje op deze plaat, en met name de singles die al wat langer uit zijn, klinkt dezer dagen aangenaam in mijn hoofd. Ze voelen meteen vertrouwd, maar dan niet té vertrouwd. Het bijzondere is dat E ditmaal overduidelijk niks nieuws probeert - er staat een afgezant tussen van al zijn overbekende stijlen: wanhopig droevige pianoballad, bitterzoet countryrockertje, grungy popliedje, beatlesque liedje met valse strijkertjes, etc - en dat toch geen van die liedjes al te duidelijk aan een eerder liedje doet denken. Ze staan echt op zichzelf. Bovendien, in tegenstelling tot eerdere Eels-platen die zo 'all over the place' waren zoals bijvoorbeeld The Deconstruction, voelt het evengoed aan als een samenhangend geheel. Waar 'm dat in zit is moeilijk te zeggen, een al te duidelijk overkoepelend thema heb ik niet ontdekt, het zijn de overbekende E-onderwerpen van zelfbeklag en zelftroost, maar het werkt wel. De teksten, die op veel latere werken steeds meer als een invuloefening voelden, weten hier vaak weer de juiste en o zo typische balans van geestig en ontroerend te vinden.

Op het niveau van zijn klassiekers zal Cookie Happened weliswaar niet komen, daarvoor mist toch de verrassing en intensiteit van die werken, maar die waren natuurlijk gemaakt tegen een tragische achtergrond die wel zo specifiek te noemen is, dat een artiest dat ook nooit zou moeten willen proberen. En nu ik erover na zit te denken, is dát misschien wel het geheim van dit album: E is inmiddels oud en wijs genoeg (al was hij natuurlijk altijd al een oude en wijze ziel) om te begrijpen dat hij zich niet hoeft te bewijzen. Een artiest die zichzelf opnieuw blijft uitvinden is hij nu eenmaal nooit geweest en daar is niks mis mee, maar hij kan wel degelijk uit zijn eigen schaduw stappen en iets maken dat weliswaar alleen door hem gemaakt kon worden, dat moeilijk als iets anders dan ‘typisch E’ omschreven kan worden, maar meer is dan een gemakkelijke herhalingsoefening. En dát is Cookie Happened: een dozijn typische E-liedjes die in al hun onmiddelijke vertrouwdheid daadwerkelijk iets toevoegen aan dat imposante oeuvre.

Tja, dat klinkt wel weer erg positief hè?!
Wees toch voorzichtig man, het album is amper anderhalve week uit!
Ja ja, ik weet het ik weet het, de tijd zal het leren en bladiblado. Laat mij toch gewoon genieten van die prille verliefdheid. Misschien is de rest alleen maar mooi meegenomen en is dít waar het écht om draait: dat dit koekje heeft plaatsgevonden en dat het zo’n smakelijk koekje is.

Mooi verhaal, Kaaaasgaaaf, ik herken het wel. Ik heb alle Eels cd's braaf gekocht, beluisterd, en er van genoten. Nee, er zal geen meesterwerk meer komen, daar heb ik me ook bij neergelegd. En toch is elke worp van hem minstens een 7. Ook bij deze twijfel ik weer, 3.5 of 4 sterren.

Eerste luisterindruk valt niet tegen. Best fijn in het gehoor liggende songs. Ga deze vaker luisteren.

Tja, Mark Oliver Everett. Slechte platen maken, kan de man eenvoudig weg niet. Zelfs al zou hij er heel hard op oefenen. Het lukt gewoon niet (hoe frustrerend moet dat zijn). Komt M. met vernieuwing? Nee, al jaren niet meer. Maar het is degelijk werk. Altijd met smaak gearrangeerd en geproduceerd. En op elk album zit er altijd wel weer een pareltje tussen. Ik geniet nu tijdens de kook van iets met Gyoza van dit album. En het smaakt goed. Ik hou van zijn stemgeluid. Maar ik kom maar weer uit op 3,5*. En als ik zo naar de gemiddelde beoordeling hier op de site kijk, is dat ook zo’n beetje het cijfer dat M. sinds ‘Tomorrow Morning’ (2010) krijgt - zelf ben ik iets langer doorgegaan met het toekennen van wat meer sterren.

Mark Oliver Everett. … Mr. E. Om de zoveel tijd … een vast anker.

❤️

'Cookie Happened', het zestiende reguliere album van eels start met "Clobbered'' in een nevel van warrig gepingel en onrustige strijkjes vooraleer te transformeren in een op en top swingend nummer. Daarbij dubbelzinnige frazen declamerend als 'There's nothing left to lose, I'm coming through...' maar dan in bijna vrolijk up-tempo, en daarmee zijn we weer helemaal typisch bij Mark 'E' Everett. Het enige vaste lid, altijd al, van de alternatieve poprockband eels.

Mooi weerzien nu met de bezielde man die op die manier nog steeds al die lasten probeert te torsen die hem al die vele jaren bezwaren. "A broken man who's picking up the pieces", voegt hij er in single 'Cap In Hand' aan toe. 'I've seen better days but I'll be just fine' gaat het verder in het sterke 'One Razzle, One Dazzle' en 'There's just no time left to waste before I leave this place' vernemen we in het zelfironische 'Congratulations To Me'.

Reflecteren dus en filosoferen maar over de relativiteit van het leven, dat kan hij al dertig jaar als de beste. Vooral op het tobberige 'All Forgotten' zal hij je dit tussen zijn geliefde violen in allemaal overduidelijk maken. Al schuift hij de grote prijs voor zelfreflectie deze keer toch liever door naar Cookie Monster uit Sesamstraat dat hoe hyperactief ook onverkort altijd met een cookie tevreden blijft.

Samengevat, in zijn steeds heldere, niet van humor en vaak creoolse woordenschat gespeende lyrics komt ook dit nieuwe album in feite weer in de eerste plaats neer op het geven van goeie adviezen aan de man E zelf.

En toch blijven we deze band al die decennia sedert Beautiful Freak met graagte koesteren. Want, nu eens hard, dan weer zachter, voor de buitenwereld weet hij alles ook altijd zo netjes te verpakken in vlotte, melodische, ongepolijste popsongs die zichzelf al na een tweede beluistering inbeitelen. Met de jaren is zijn stemgeluid bovendien zo lekker belegener geworden.

E is de sfeervolle treurwilg-crooner die hoewel depri-raspend ook op nummer zestien toch niet per se loodzwaar voor de dag komt. Zijn songs zijn in hun eenvoud alle twaalf lichtverteerbaar en toch scherp. Als al zo dikwijls voorheen, voelen ze in zijn geheel aan als het warme bad dat ieder mens bij wijl en stond behoeft.

Er zit een sterke, gevoelige pianosong tussen, het eenzame 'Taking Pictures' en op 'Lost and Barking' wordt het voor het eerst toch ook eens elektrisch en groovy. 'Dum Dums' is countryfolk à la Kris Kristoffersen. En met lyrics daarop als "the world is chockful of dum-dums and little bitches" floreert hij op zijn meest cryptisch en aanstekelijkst. Ook de afsluitende lovesong 'The Way I Was Made' is zonder meer fraai.

Onze 'Beautiful Freak' blijft het dus maar doen. Zowel in gradaties zijn eigen zwartgallige zelve blijven en tegelijk de dingen doen 'on his own way'. Zijn inspiratie daarvoor blijkt hoe dan ook bij hem ingebakken onuitputtelijk.

En wat met dat baskettende skelet daar op de hoes? Wel, net hetzelfde als bij het Cookie Monster: Cookie Happened. Ooit was ook die atleet er helemaal, deed hij zijn ding, speelde hij en sloeg op zijn momentum toe én is hij intussen alweer totaal voorbij. Maar de songs van E vergaat het intussen anders, ze gaan toch maar door voor de eeuwigheid, al zingt hij zelf liever van 'I'm on standby'.

Inmiddels ook nog steeds geen nieuwe tour in zicht. Daarvoor voelt hij zichzelf te nederig en niet bij de groten. Laat zich nu liever in alle rust leiden door zijn vaderrol voor zijn toegenegen negenjarige. Met een goed album als dit om de twee jaar valt evenwel opperbest te leven. En surplus, wat betreft zijn nummer zeventien, om met onze Vlaamse Bart Peeters af te sluiten, 'hij is er al mee bezig'...

Echt een leuke en mooie plaat. Ik vind em beter dan de vorige paar (ook al kon ik daar heel erg van genieten). Misschien komt het door de herfst.. anyway, ben er blij mee.