Gracie Abrams - Daughter from Hell (2026)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Gracie Abrams - Daughter from Hell - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Gracie Abrams - Daughter from Hell
Gracie Abrams werd in een paar jaar tijd een wereldster en bevestigt die status met haar derde album Daughter from Hell, waarop ze deels terugkeert naar de singer-songwriter pop van haar debuutalbum Good Riddance

De Amerikaanse muzikante Gracie Abrams lijkt alles goed voor elkaar te hebben in haar leven, maar dat is niet te merken in de teksten van de songs op haar nieuwe album Daughter from Hell. Het is een album met zeer persoonlijke songs waarin de donkere wolken het overtuigend winnen van de zonnestralen. Gracie Abrams heeft wederom gekozen voor de samenwerking met Aaron Dessner en dat levert een prachtig klinkend album op. Het is een album waarop de Amerikaanse muzikante doet waar ze goed in is, maar af en toe ook net wat buiten de lijntjes kleurt. Daughter from Hell valt vooralsnog niet erg in de smaak bij de critici, maar voor mij is dit een van de beste albums van 2026 en Daughter from Hell groeit nog wel even door.

Gisteren verscheen Daughter from Hell, het derde album van de Amerikaanse muzikante Gracie Abrams. Het is een album dat tot dusver gemengde, maar toch overwegend negatieve reacties oproept. De Britse kwaliteitskrant The Guardian noemt het album zelfs bloedeloos en geeft het een dikke onvoldoende, maar ook een aantal Amerikaanse muziekwebsites die ik hoog heb zitten komen niet verder dan een magere voldoende voor Daughter from Hell.

Ik heb het album zelf inmiddels meerdere keren beluisterd en ervaar het nieuwe album van Gracie Abrams echt totaal anders. Nu ben ik ook wel een fan van de muzikante uit Los Angeles, die met haar eerste twee albums mijn jaarlijstje haalde. Ik was twee jaar geleden erg enthousiast over The Secret of Us, maar het debuutalbum van Gracie Abrams, het in 2023 uitgebrachte Good Riddance, vind ik nog veel beter en is wat mij betreft een van de beste popalbums van dit decennium.

Het is voor mij dan ook goed nieuws dat Gracie Abrams na het wat richting pop opgeschoven The Secret of Us op Daughter from Hell weer kiest voor het geluid van haar debuutalbum. Ook het derde album van de Amerikaanse muzikante is een popalbum, maar op Daughter from Hell horen we toch weer vooral de singer-songwriter Gracie Abrams.

Het is een behoorlijk donker album geworden, want vrijwel alle teksten op het album gaan over thema’s als kwetsbaarheid, onzekerheid, liefdesverdriet en het lastige pad naar volwassenheid. Het voegt wat mij betreft flink wat emotionele lading toe aan het album, waardoor ik het album persoonlijk verre van bloedeloos vind.

Gracie Abrams maakte ook haar derde album weer met producer Aaron Dessner, in een aantal tracks bijgestaan door Justin Vernon (Bon Iver). Aaron Dessner schreef ook mee aan de songs en ook dit keer is er een beperkte bijdrage van Audrey Hobert, die zo’n belangrijke rol speelde op The Secret of Us, maar inmiddels zelf als muzikante aan de weg timmert (check haar geweldige album Who’s The Clown? uit 2025).

Daughter from Hell is een vooral ingetogen album, maar bevat ook een aantal uptempo songs. In deze songs, zoals bijvoorbeeld Look at My Life, zit de muziek van Gracie Abrams heel dicht tegen die van Taylor Swift op albums als Midnights en The Tortured Poets Department aan. Ik heb zelf dan ook een duidelijke voorkeur voor de meer ingetogen singer-songwriter songs op Daughter from Hell, waarop Gracie Abrams een meer eigen geluid laat horen.

Het is een geluid waarin de vrij zachte, maar bijzonder mooie en ook karakteristieke stem van Gracie Abrams centraal staat. Mij raakt ze keer op keer met de zestien songs op haar nieuwe album, waarop ze wat mij betreft nog beter en met meer gevoel zingt dan op haar eerste twee albums.

In muzikaal opzicht is Daughter from Hell misschien een vrij veilig album, maar de chemie tussen Gracie Abrams en Aaron Dessner werkt wat mij betreft nog steeds. Het spannendst zijn wat mij betreft de songs waarop Gracie Abrams zich net iets buiten de gebaande paden beweegt, zoals in de met gruizige gitaren gevulde titeltrack of het juist minimalistisch ingekleurde Cold Goodbyes, maar ook de vintage Gracie Abrams songs zijn van een hoog niveau.

Ik ben voorlopig nog lang niet uitgekeken op het bijna een uur durende en bezielde Daughter from Hell, dat ik hoger inschat dan het zo succesvolle The Secret of Us en dat niet onderdoet voor het geweldige Good Riddance. Erwin Zijleman

Ik heb een dubbel gevoel bij dit album.

Het klinkt ontzettend fijn, heerlijk relaxte productie, fijne dromerige stem. Heerlijk album om bij weg te dromen.

Aan de andere kant, een half jaar geleden toen ik naar Prizefighters van Mumford and Sons luisterde moest ik constant aan Gracie denken en in mindere mate Taylor swift. Beter gezegd ik moest gelijk denken aan Dessner

Dessner is een goede producer maar zijn sound is zo extreem obvious. De manier hoe de basslijnen inkomen, de gitaar(jes), de trucs die hij toepast. Altijd hetzelfde. Het klinkt super fijn maar het maakt ook alles zo gelijk. Het is zo niet Gracie maar zó Dessner ookal is het goed.

Moet wel bijgezegd worden dat haar stem wel degelijk heel fijn is om te horen dus daar wel degelijk credits en wellicht ook de teksten maar de muziek is zo gelijk aan andere Dessner producties. . .

Fijn album maar het klinkt zo gelijk aan andere Dessner producties van soms totaal andere genres

Geen zwakke nummers op dit album (al vind ik de stemmen van Abrams en Mumford niet echt goed bij elkaar passen), maar wel een plaat waar je vrij snel op uitgekeken / uitgeluisterd raakt - na een halfuur heb je er, zij het voor even, genoeg van, en dat komt door - bertheeren verwoordt het hieronder treffend - de sound die er zo dik bovenop ligt.

Haha edgy titel hoor, ja deze meid is stoer en wild. Brrr we moeten uitkijken voor haar. Bikini Kill is er niets bij!

De dubbele gevoelens zoals boven vermeld door meerdere users herken ik wel. Aan de eerste luisterbeurt begonnen en het klinkt fijn en vertrouwd, maar of het mij wat gaat doen en of het beklijft is moeilijk in te schatten. Kan alle kanten op voor mij.
Eerste indruk: mooi gemaakt, prima songs en goede zangeres. Weinig eigen smoel.

En de albumtitel vind ik vaag. Misschien valt het kwartje als ik me in de teksten verdiep?

Afgaande op wat ik via de radio en overige media zoal van haar mee krijg, lijkt me dit een vrij inwisselbare zangeres. Doorsnee stem, geen bijzonder markant type om te zien, en ongeveer dezelfde productie als in zo'n 100.000 andere nummers. Met de typische, wat lijzige manier van vocalen opnemen, die tegenwoordig zo populair is (ik pleit hierbij voor een comeback van een wat krachtiger, intenser geluid).

Een gevalletje 'op het juiste moment op de juiste plaats zijn', naast de nodige wilskracht.

Maar dat ze voor tekstenluisteraars interessanter is, sluit ik niet uit.

Schijnt onder meer een verwijzing te zijn naar haar reputatie van nepobaby.

Teksten heb ik geen idee van, maar ik vind dat ze goede liedjes schrijft. Ze wint inderdaad niet de originaliteitsprijs maar dat is ook niet altijd erg.

Haar vocalen vind ik verder prima. Ik denk dat ik weinig moeite heb met 'lijzig'.

Net een stuk over Aaron Dessner in de Volkskrant gelezen en dus nieuwsgierig naar dit album (ik ben ook een Justin Vernon fan). Zet het op maar het lijkt wel alsof ik in de Folklore en Evermore albums van Taylor Swift terecht gekomen ben. Tuurlijk, het staat ook in dat stuk van de Volkskrant dat het de verbinding met Dessner heeft maar ik kan, tot nu toe, geen tot weinig originaliteit in ontdekken.

Het is bijna alsof die albums van Swift en dit Gracie Abrahams albums eigenlijk Aaron Dessner albums zijn maar dan met een andere (inwisselbare) zangeres.

Het album van Abrahams heb ik (nog niet) gehoord, maar ik denk dat je Swift wel echt onderschat hier. Dan kun je net zo goed zeggen dat The National eigenlijk Aaron Dessner-albums maakt met een andere (inwisselbare) zanger.

Is ook eigenlijk gewoon zo, toch Gretz?

Wel een interessant punt. Ik zie op Wikipedia dat Dessner in 2019, het jaar vóór Folklore en Evermore, al een album heeft geproduceerd van ene Adia Victoria. En een maandje vóór Folklore heeft ie een album geproduceerd van Eve Owen. Ik ben nu wel nieuwsgierig hoe die albums klinken en of Taylor en Aaron samen een bepaalde stijl hebben neergezet of dat Taylor gewoon liedjes is gaan zingen in een al bestaande Dessnerstijl.

Wellicht ga ik binnenkort eens op onderzoek uit.

Ik kan op basis van vele luisterbeurten zeggen dat Eve Owen een heel stuk anders klinkt dan TayTay en Gracie. Eve is meer indie en ingetogen.