Sera Cahoone - I've Missed You All These Years (2026)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sera Cahoone - I've Missed You All These Years - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sera Cahoone - I've Missed You All These Years
Sera Cahoone nam al eerder de tijd voor haar albums, maar heeft ons dit keer wel erg lang laten wachten op haar nieuwe album I’ve Missed You All These Years, dat het lange wachten gelukkig meer dan waard is.

De Amerikaanse muzikante Sera Cahoone heb ik hoog zitten sinds haar tweede album Only As The Day Is Long uit 2008. Sindsdien neemt ze de tijd voor haar albums en ook het deze week verschenen album I’ve Missed You All These Years kwam er niet zomaar. Sera Cahoone staat echter wel garant voor kwaliteit en dat hoor je ook weer op haar nieuwe album. Ze schrijft zeer aansprekende songs, waarin folk en country domineren, kleurt haar songs bijzonder mooi in en beschikt ook nog eens over een bijzonder mooie stem. Het levert ook dit keer een fraai rootsalbum met een subtiel maar zeer aangenaam randje pop op. Wat mij betreft verplichte kost voor liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters in het rootssegment.

De albums van de Amerikaanse singer-songwriter Sera Cahoone vallen tot dusver helaas wat tussen wal en schip. Dat is jammer, want de muzikante uit Seattle, Washington, levert kwaliteit en dat doet ze inmiddels al meer dan twintig jaar. Het debuutalbum van Sera Cahoone ken ik niet, maar ik was persoonlijk zeer te spreken over de albums die volgden. Only As The Day Is Long uit 2008, Deer Creek Canyon uit 2012 en From Where I Started uit 2017 zijn alle drie uitstekende albums en Deer Creek Canyon was voor mij zelfs een onbetwist jaarlijstjesalbum.

Het zijn albums waarop Sera Cahoone vooral invloeden uit de folk en country verwerkt. Deze invloeden komen samen in bijzonder lekker in het gehoor liggende songs met een aangenaam randje pop. Sera Cahoone is bovendien een getalenteerde muzikante en beschikt over een mooie en prettig klinkende stem. Na 2017 werd het helaas stil rond Sera Cahoone, al verscheen in 2018 nog wel een EP.

Het deze week verschenen I’ve Missed You All These Years is volgens mij het eerste wapenfeit sinds deze EP. Dat betekent niet dat Sera Cahoone stil heeft gezeten de afgelopen jaren. Ze sloot zich direct na haar vorige album op in een blokhut in Washington State en begon te werken aan nieuwe songs. De Amerikaanse muzikante nam al eerder de tijd voor het maken van een nieuw album, maar dit keer duurde het allemaal wat langer.

Sera Cahoone kreeg te maken met het wegvallen van geliefden, ging aan de slag als producer voor onder andere Margo Cilker (wat met Pohorylle en Valley Of Heart’s Delight twee fantastische albums opleverde) en bekwaamde zich in het drummen. Deze week keert ze gelukkig terug met een nieuw album en ook I’ve Missed You All These Years is een album dat veel te goed is om onder te sneeuwen.

Sera Cahoone heeft de pech dat haar nieuwe album is verschenen in een week met idioot veel nieuwe albums, waardoor er vooralsnog niet heel veel aandacht is voor het album, maar voor mij was het album een no-brainer. Er zijn weliswaar flink wat jaren verstreken sinds het vorige album van de muzikante uit Seattle, maar I’ve Missed You All These Years klinkt direct vertrouwd.

Sera Cahoone is nog altijd goed voor mooie en intieme songs met vooral invloeden uit de folk en de country en ook het subtiele randje pop is niet verdwenen uit haar muziek. Ze heeft zoals gezegd de tijd genomen voor haar nieuwe album en dat hoor je in de inkleuring van de songs. Er zijn veel smaakvolle accenten toegevoegd aan de songs op I’ve Missed You All These Years, dat fraai, warm en verzorgd klinkt.

Het levert een album op dat het goed zal doen tijdens lange winteravonden, maar ook op een regenachtige zomeravond doet het album wonderen. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de bijzonder mooie stem van Sera Cahoone, die ook op haar nieuwe album weer indruk maakt als zangeres.

I’ve Missed You All These Years is een album dat niet direct opvalt met muzikale frivoliteiten of uitstapjes buiten de gebaande paden. Ook het nieuwe album van Sera Cahoone klinkt daarom op het eerste gehoor vooral degelijk, maar het is een album dat zich langzaam maar uiteindelijk meedogenloos opdringt. Sera Cahoone heeft ons gemist de afgelopen jaren, maar dat gevoel was wat mij betreft wederzijds. Goed dat ze terug is. Erwin Zijleman

Sera Cahoone - I've Missed You All These Years | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Negen jaar na From Where I Started en inmiddels al twintig sinds haar debuut, is er nu een nieuw album van de uit Seattle, Washington afkomstige singer/songwriter Sera Cahoone. I’ve Missed You All These Years is haar vijfde studio album. En alhoewel het muzikaal niet wezenlijk verschilt van haar voorgaande platen, is het wel degelijk de moeite waard. Meer dan dat zelfs. Voor de liefhebbers van het Americana genre valt er echt niets af te dingen op dit nieuwe album. Misschien is dit wel haar beste tot nu toe. Het is een album dat uitnodigt om steeds opnieuw gedraaid te worden. En daar gaat het toch om?

Wat maakt I’ve Missed You All These Years zo goed? Het is eerst en vooral heel mooi helder geproduceerd, door Sera zelf samen met John Morgan Askew (bekend van o.a. The Delines), waardoor alle instrumenten en stemmen volledig tot hun recht komen. Het lijkt wel alsof de nummers live in de studio zijn opgenomen, zonder noemenswaardige overdubs. Stuk voor stuk voortreffelijke liedjes, elf in totaal, die werkelijk uitmuntend worden uitgevoerd. En dan is er die heerlijk relaxte stem van Sera die het allemaal samenbrengt. Het is een ontspannen vanzelfsprekendheid die het album gedurende 34 minuten zijn glans geeft. En ondanks het bekende muzikale idioom klinkt het fris.

Het album is opgedragen aan haar vader Bill, overleden tijdens de COVID-19 pandemie, en aan een van haar beste vriendinnen Amy Vanderbeck, tragisch verdronken. En alhoewel ze in het schitterende Supposed To Be zingt You’re always on my mind and I miss my father is ze niet bij de pakken gaan neerzitten. I’m finally here where I’m supposed to be. En nu, na negen jaar, heeft ze een nieuw begin gemaakt. Of zoals ze zingt in het uitbundige Pulling Up Roots halverwege het album: After all this time of pushing myself down, I’m movin’ now.

In de tussentijd is ze niet stil blijven zitten, en heeft ze twee albums voor Margo Cilker geproduceerd, Pohorylle (2021) en Valley of Heart’s Delight (2023) en een voor Dean Johnson, I Hope We Can Still Be Friends (2025). Op verschillende momenten gedurende die negen jaar heeft ze teruggetrokken in een boshut om te werken aan nieuwe liedjes. En samen met een aantal bevriende muzikanten heeft ze uiteindelijk dit schitterende album opgenomen: Aaron O’Neil (drums, percussie), Jonas Haskins (basgitaar), Keith Lowe (contrabas), Daniel Walker (piano, Hammond, Wurlitzer), Jeff Fielder (gitaar, banjo), Alex Guy (viool), Jason Kardong (pedal steel). Sera speelt zelf ook gitaar en soms zorgt ze voor extra percussie. In een grijs verleden speelde ze drums bij Band Of Horses op hun album Everything All The Time.

Die nieuwe start begint al bij de hoes. Stralend lachend kijkt Sera ons aan. Het plezier waarmee er gemusiceerd wordt is uitermate aanstekelijk en hoe meer je dit album beluistert, hoe meer glans het krijgt. High and Low, waarop de banjo een heerlijke rol krijgt toebedeeld, is de perfecte opener. Het is zo’n nummer dat je vele malen achter elkaar kunt horen. Het leven heeft z’n ups en downs, maar laten we samen de handen ineen slaan en verder gaan. Laten we de ellende achter ons laten en een nieuwe start maken. I take you high and I take you low. And I don’t know why I can’t let you go, but I know your hand’s in mine tonight, so let’s lay on down and leave it all behind. Het is een nummer dat ontroert en tegelijk vrolijk stemt. En zo heeft elk nummer zijn eigen inkleuring en accenten. Elk nummer krijgt het arrangement dat perfect bij de sfeer van het nummer.

De teksten zijn persoonlijk en universeel tegelijk. Gebaseerd op haar persoonlijke ervaringen, zonder te expliciet te worden. Maar uiteindelijk zijn het de schitterende melodieën die hun werk doen. Wat dat betreft is elk nummer een schot in de roos.

In tegenstelling tot haar voorgaande studio album is I’ve Missed You All These Years weer op SubPop uitgebracht. En hopelijk krijgt het daardoor ook de aandacht die het ruimschoots verdient.

Een heerlijk verslavend album. Van harte aanbevolen dus.