Green Carnation - A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex (2026)

We zijn aanbeland bij het derde deel van de Green Carnation trilogie. Het eerste liedje is al verschenen en klinkt goed.

Unconditional Artificial Chemistry

Het titelnummer is nu ook vrijgegeven.
Een hele fijne track die de tijd neemt om in een kalmerende setting, volledig ontspannen naar een hoogtepunt te werken.

Mooi weer, maar komt pas echt tot z'n recht denk ik bij beluistering van de trilogie als geheel; nu alleen de tijd daarvoor nog vinden...

Met II kon ik (nog?) niet zoveel, maar deze vind ik erg fraai.

Ik vind deze ook een stuk beter dan deel II.

Met slechts vier tracks en een speelduur van nog geen 40 minuten een karig sluitstuk van de trilogie, temeer omdat het afsluitende A Dark Poem - Orchestral Suite een nogal saai symfonisch stuk is van bijna 17 minuten. Slechts drie echte tracks dus, die gelukkig wel stuk voor stuk de moeite waard zijn. Maar hier had wel iets meer ingezeten.

A Dark Poem - Orchestral Suit is wel heel erg goed hoor. Neigt naar track van het jaar.

A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex is het moment waarop de Noorse metalband Green Carnation de sluizen openzet. De thema's keren terug, maar dit keer met een bijzonder theatrale intensiteit. Je hoort een band die terugblikt op het Dark Poem-universum. De gitaren zijn iets scherper, terwijl de ritmes en de toetsen de dramatiek staande houden. Dan sluit Green Carnation het album geheel onverwacht af met een stuk muziek dat voelt als een deur die langzaam dichtvalt.

Green Carnation, het Kristiansand Symphony Orchestra en het Opera Choir vlochten de drie albums: A Dark Poem Part I: The Shores of Melancholia, A Dark Poem Part II: S anguis, en A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex samen tot een epiloog die zowel overdonderend als bizar aanvoelt. Als een soort goddelijke voetnoot. Briljant? Ja, absoluut. Want na alle prog‑labyrinten en elektrische stormen eindigt de trilogie omdat de held van het verhaal haar masker afdoet met de woorden:

“Dit was het verhaal. Nu moet zij rusten.”

Het slotstuk voelt, na de 'progrock en nog maar weinig metal', voor sommigen misschien aan als ‘een vreemde eend in de bijt’. Orchestral Suite, een epos van bijna 17 minuten, is echter geheel door de band zelf geschreven. Green Carnation liet hierbij de uitvoering wel volledig over aan het orkest en het koor van Kristiansand.

Het orkestrale slotstuk had voor mij niet gehoeven, maar voor de rest vind ik dit een heel behoorlijke trilogie met elementen van zowel doommetal als progrock, spannende songs en de geweldige karakteristieke zang van Kjetil Nordhus.

Op een dag na een jaar na de release van het eerste deel van A Dark Poem sluit Green Carnation deze meesterlijke trilogie waardig af met The Messiah Complex. Met name het fenomenale Broken Souls, Common Enemies is een grootse track, die de vele gezichten van deze band combineert en daarmee de trilogie op waardige wijze afsluit.

Dan de nabrander in de vorm van de orkestsuite. Dit prachtige werkstuk luistert heerlijk weg, maar staat door het compleet andere karakter - want door een orkest uitgevoerd - wel los van de rest van de trilogie.

Dit derde deel krijgt, in tegenstelling tot de eerste twee delen, net geen volle 5 sterren. Maar tjonge... wat een Huzarenstuk heeft deze band afgeleverd zeg!