Fischer-Z - X-Ray Serenade (2026)

Het jubileumalbum dat 50 jaar Fischer-Z mag markeren, telt slecht 7 nieuwe nummers + een remix van 1 daarvan en 4 klassiekers opnieuw opgenomen.

De eerste single "Strings" vond ik wat gewoontjes, mooi dat er een week (?) later al een remix van uitkwam.

We moeten wachten tot 17 juli voor de 3-track zomer-single met daarop een voorproefje van "So Long [Reimagined]" + "So Long (solo)" + "X-Ray Serenade" - apart dat deze laatste niet op de tracklist staat van het album dat dezelfde naam draagt. Misschien een instrumentaal nummer ?

Fischer-Z

"X-Ray Serenade" is dus uit op maxi-single (een aanduiding die eigenlijk niet meer van toepassing is).

Ik snap nu ook waarom dit nummer niet op het album staat met dezelfde naam. Het is grotendeels gesproken tekst en veel minder een liedje en meer een statement. Hij had hier ook het album mee kunnen openen of sluiten maar misschien had dat het gevoel over de rest van het album niet ten goede zijn uitgekomen.

De X-Ray Serenade Summer Maxi Single heb ik vanochtend op het werk met oortjes in gestreamd.
Deze fan was niet onder de indruk, noch van X-Ray Serenade, noch van de solo-en-akoestische versie van So Long (aardig, dat wel) en dan nóg eens dat nummer in een ander jasje. En dat terwijl ik j.l. april wél enthousiast was over hun concert.

Zoals ze bij het het item 'De Dobbelsteen' op NPO Radio 2 zeggen: je kunt niet altijd 6 gooien. Maar goed, geen van deze drie tracks staat op dit album, zie ik.

RonaldjK "So Long [Reimagined]" staat wel op het album. Heb het nog niet geluisterd, was vooral naar het titelnummer benieuwd.

Een andere versie van "So Long" maakt grote kans op een teleurstelling uit te lopen... er zijn al enkele live versies als ik me goed herinner. Wellicht dat een akoestische versie nog interessant kan zijn.

E-Clect-Eddy, dank voor je correctie!

Daarbij herken ik wat je schrijft. Wat je laatste opmerking betreft: ik heb hier al de akoestische versie van So Long staan op John Watts' Fischer-Z Solo - Live (zo'n cd'tje dat alleen via zijn site en bij concerten te koop is/was), wat maakt dat ik 'm op de Summer Single als overbodig ervaar.

Wat dat betreft is het natuurlijk prima dat ie nu op een reguliere FZ-single is beland. Immers, niet veel mensen zullen zo'n eigen-beheer-uitgave hebben/kennen. Al is deze akoestische heruitgave kennelijk slechts via streaming verkrijgbaar: de website van FZ heeft het bij de Summer Single niet over een fysieke release.

Het jasje van Reimagined pakt mij dus niet zo, ik kijk daarom met enige reserve uit naar album X-Ray Serenade, als ik zie dat daar maar liefst vier keer die aanpak op staat. Voorganger Punkt! viel ook al tegen. Ach ja, een trouwe fan heeft het soms zwaar

PUNKT! viel in eerste instantie inderdaad tegen, omdat het ook eigenlijk John Wats is die min of meer in dienst is van een (artsy fartsy) project van een ander (ben de naam kwijt). Maar na verloop van tijd dit heel andere geluid van John beter gaan waarderen.

Typisch John Watts, zou ik zeggen na de eerste beluistering van tracks 2 - 7, de nieuwe nog onbekende nummers : zijn singer-songwriter-stijl neigend naar een poppy Folk met wat Rock invloeden.

"Precious Time" bevalt het best, ingetogen met piano, kan hij als kerstsingle uitbrengen : moet hij wel het koor uitbreiden en wat kerstbelletjes toevoegen

"River" is ook een prima Pop Rock nummer, wel iets te repeterend.

"Suburban Cowboy" is misschien een soort repliek op Ron Mael's "Suburban Homeboy", prima nummer wel erg kort.

Dan de [Reimagined] nummers: bewust als laatst gekozen om mee kennis te maken, tenslotte ken ik de originelen erg goed en behoren waarschijnlijk tot de favorieten van vele fans van Fischer-Z / John Watts.

Het klinkt als live-in-de-studio-opnamen en zijn dus niet over-geproduceerd, de essentie van de originelen blijft overeind maar in een lager tempo :

"So Long" neigt naar Folk Rock. Ook "Pretty Paracetamol" zit in een trager tempo en is iets duister door een Alternative Rock-stijl gitaar op de achtergrond, tweede deel wijkt wel meer van het origineel. Ook een langzamere versie van "Marliese" met wat subtiele waltz / gospel en Alternative Rock invloeden en "The Perfect Day" (van Reveal uit 1987) heeft wat Folky Pop / Country invloeden met een banjo en een Farfisa-achtig orgeltje erbij en een eenvoudige korte gitaarsolo.

Al met al valt dit heel erg mee, 50 jaar later is het tempo aangepast aan de leeftijd van John en zijn publiek. Hier valt goed van te genieten.

Sowieso, album van de dag voor mij.

Tot vandaag werkelijk nooit van het bestaan afgeweten maar wat een gaaf album zeg.

Het probleem met John Watts is toch dat de eerste drie Fischer z platen en vervolgens de 2 solo platen one more twist en the iceberg model zo ontzettend goed waren dat alle platen daarna toch ergens tegenvielen, best oké, maar niet in de schaduw van die vijf grote bomen konden groeien.

De plaat is dan ook pas 1 dag oud

De nieuwe versies bevallen me eigenlijk wel. John is zich bewust vam het feit dat zijn stem niet meer zo krachtig, hoog, scherp en snel is en past daar de akoestische composities op aan. Grrn geforceerd gedoe, wat langzamer en minder puntig.

' Fischer Z' nooit eerder iets van meekregen. Los van dit album dus.

Ah, duidelijk
Dan valt er nog wat te ontdekken!

Fischer-Z, eigenlijk sinds 1987 het soloproject van John Watts, klinkt hier verrassend ontspannen en ingetogen. Vriendelijker en kalmer, al druipt de gemoedelijkheid steevast van zijn/hun concerten af, zoals afgelopen april in Vredenburg.
In de nieuwe Oor een vermakelijk interview met Watts, onder andere over een verloren voetbalwedstrijd in 1980 tussen Fischer-Z en Oor, dat klaarblijkelijk hulptroepen liet aanrukken en zo met 9-1 won. Een uitslag die in het interview door Watts scherp wordt betwist: "Leugens! Leeft Alfred nog?" vraagt hij met de nodige ironie naar journalist Alfred Bos, die zich warempel even later bij het interview voegt, nadat Watts vertelde ook tegen Bob Marley en Iron Maiden te hebben gevoetbald.

Op X-Ray Serenade (de titel verwijst naar het onder de loep leggen van zijn carrière) eerst nieuwe liedjes en dan oude in nieuwe jasjes, een octaaf lager gezongen dan toen - mij te kalm. So Long in wiegende 6/8-maat bijvoorbeeld. Doen denken aan de solotour die hij in 2023 deed met alleen zijn gitaar Parrot en de geluidsman.
Live werkt het wél, mede door de anekdotes die hij vertelde, bijvoorbeeld hoe hij tijdens albumopnamen getuige was van een kortstondige romance tussen Sinéad O'Connor en Peter Gabriel. In het interview gaat het daar niet over, wél over het hoe en waarom die gitaar zo bizarblauw is geworden. Iets met Pinkpop.

Een vriendelijk zondagochtend- of laatavondalbum. Niet urgent, niet omverblazend en desondanks zal ik dit ongetwijfeld binnen niet al te lange tijd aanschaffen. Want geleidelijk pakt Watts me met zijn Fischer-Z toch weer in.

Ik hoor nu net het liedje Perfect en het eerste dat opvalt; de stem van Watts klinkt nog exact hetzelfde als 40 jaar geleden. Knap! Er zijn niet veel zangers die dat voor mekaar krijgen. Leuk liedje ook wel. Komt niet in de buurt van de classics maar het irriteert ook niet. En dat is al heel wat tegenwoordig