Mastodon - Marrow Deep (2026)

Nog geen enkel bericht bij dit album? Dat is bijzonder. De eerste plaat van Mastodon na het tragische overlijden van Brent Hinds, dus ik ben benieuwd of de band hierdoor op een oeremotie kan intappen zoals destijds op Crack the Skye. De drie reeds uitgebrachte singles ga ik bewust nog niet luisteren, omdat het zeker bij deze band vaak beter werkt om ze in de context van het album te horen. Wel zag ik dit filmpje waar ik toch even stil van werd.

Direct beluisterd vandaag. Na 1x luisteren is het niet eerlijk hier een oordeel over te vellen. Het pakt me iig een stuk minder dan Hushed and Grim. Wellicht gaat het nog groeien. De eerste single Your Ghost Again lijkt op het eerste gehoor het meest catchy.

Die kwam wel even binnen ja.

Net even geluisterd. De laatste 2 nummers zijn erg goed.

Pohh, erg sterk plaatje hoor zo op het eerste gehoor!
Wat jij ABDrums

Dit verdient hoe dan ook meer dan 1 luisterbeurt. Er zit een hoop in en heeft een duidelijk andere vibe dan hushed and grim, ook al is de premise voor veel van deze nummers misschien gelijkaardig in sommige opzichten. Ik bemerk riffs die toch wel wat meer teruggrijpen op het eerdere werk. Niet verkeerd.

Mastodon is nooit een band geweest die mij heeft weten te boeien. Dat zit hem niet eens zozeer in de songstructuren, vanuit technisch opzicht is er weinig mis met het songmateriaal.
Het zit hem voor mij meer in de karakterloze zang - de bekende 'aardappel in de keel zang' , zo kenmerkend voor veel neo-grunge bands - werkt na 2 songs al op mijn zenuwen.
De erupties afgewisseld met softere stukken werkt hier en daar wel, maar vormt voor mij op den duur een bekend recept met weinig afwisseling.
Tenslotte duren veel songs van de heren voor mij veel te lang om geboeid te blijven.
Voorganger Hushed and Grim was een lange zit en dat geldt ook voor Marrow Deep.
Slecht is Marrow Deep niet, het muzikaal gebodene laat horen dat er een brok ervaring aan het werk is, maar een klik tussen mij en de band zal er niet snel komen.
Een score blijft dan ook achterwege. Mastodon is een band wiens schoonheid zich aan veel liefhebbers heeft weten te openbaren, maar mijn deur voorbij is gelopen.

Vind het een sterk album. Het eerste deel van het album is behoorlijk energiek, met name het beginnetje van Poisonous Weapons klapt er lekker in. Your Ghost Again was ik al langer fan van en die heb ik ook live mee mogen maken in Leeuwarden eerder dit jaar; denk wel de sterkste song samen met the Vanishing.

Naar mate het album vordert wordt de muziek wat rustiger en komen progressieve elementen steeds meer naar voren. De toetsen vallen positief op op dit album. Daarnaast mogen de solo's van de nieuwe gitarist Nick Johnston er zeer zeker zijn; de soepelheid van spelen doet met wel wat denken aan Guthrie Govan. Hij lijkt een waardig vervanger voor de helaas te vroeg overleden Brent Hinds; zie ook de ontroerende documentaire in de link van SirPsychoSexy.

In mijn eerdere zeer korte post had ik het al even benoemd, maar voor mij is het sterkste stuk van het album de 2 lange songs aan het einde. The Vanishing begint met een stuk stoner metal (zeer zware bas) en mondt daarna uit in een prachtig stuk progrock. The Three Fates begint wat harder maar doet tussendoor ook mooie afwisselingen tussen hardere en zachtere stukken, met lekker samenspel tussen de gitaar en toetsen.

Al met al is dit een album wat een meer dan een uur lang weet te boeien. Stilistisch zit het het meest in de buurt van Crack The Skye.

Solide album, al is het songmateriaal over de hele linie genomen niet erg memorabel. Er zijn weinig tracks die direct weten te beklijven. Gelukkig klinkt alles zo indrukwekkend dat dit niet echt een probleem is. Het gemis van de overleden gitarist Brent Hinds speelt de band ongetwijfeld parten, maar dit is in ieder geval niet hoorbaar in het totaalgeluid. De band klinkt energiek en dynamisch.

Nou, dit dus...Vandaag voor het eerst geluisterd en het is onmogelijk om dan al een oordeel te vellen. Er gebeurt ontzettend veel en de song structuren vragen gewoon om 'meer' en 'vaker'. Wat me in positieve zin in ieder geval opvalt is dat er veel prog invloeden te bespeuren zijn. Dat hebben ze altijd wel gedaan maar op dit album lijkt het nog wat meer aanwezig. De afwisselende zang werkt ook nog steeds prima en zorgt ervoor dat het interessant blijft. Voor mijn gevoel hoor ik wat meer (en betere) cleane zang. En toch duurt het album me te lang. Het is al met al behoorlijk vermoeiend om het van begin tot eind uit te zitten. Dat heb ik overigens met al hun albums dus dat zal eerder aan mij liggen.

De nieuwe Mastodon heeft zo'n beetje de hele week op mijn platenspeler liggen marineren.... Ik kan er maar geen genoeg van krijgen! De ontwikkeling die de band al een aantal albums doormaakt wordt nog verder gevoerd en misschien wel vervolmaakt! Sterke nummers vol afwisseling en intensiteit en een productie om je speakers bij af te likken. Marrow Deep is Mastodon op z'n best!