Echo and the Bunnymen - Apples for Isaac (2026)

Single klinkt prima.
Ben benieuwd naar het album.

Dit is wel onverwacht. Juist deze week weer eens die albums uit de jaren tachtig gedraaid. Wilde me er weer eens in verdiepen na jarenlang niet meer aan deze band gedacht te hebben.

De hoes doet wat denken aan iets van Cat Stevens.

Is dit nog steeds de originele zanger, want ik herken het totaal niet.

Jawel, Ian mcCullough is nog steeds de originele zanger van de band.

Hoesgelijkenissen

Beide nummers klinken wel ok, zouden ze het dan toch nog een keer in zich hebben?
De laatste decennia teren ze vooral op oude roem, recente live-clips waren ook afschuwelijk

Eigenlijk had ik niet verwacht dat er nog eens een nieuw album van Echo and the Bunnymen zou verschijnen dus ik was best verrast toen ik de aankondiging zag, In 2014 was hun laatste studioalbum uitgebracht, want laat ik die draak met herbewerkingen (The Stars, The Oceans & The Moon) maar vergeten.

We krijgen fijne poppy konijnenmuziek op ons bordje. Kort, puntig en echt nergens verrassend.

Heel erg vind ik dat niet, want ze borduren lekker voort op hun latere albums en als je daar geen problemen mee hebt dan is dit ook goed te doen allemaal. Het is niet zo donker als in de begindagen, integendeel zelfs. Het is zelfs misschien allemaal wel net iets té opgewekt, waardoor de nummers na verloop van tijd op elkaar beginnen te lijken (Lab Rats Ran vind ik met die saxofoon wel op het randje voor een Echo & the Bunnymen nummer, het lijkt Bowie wel)

Verder dus gewoon een fijn nieuw album. Niks bijzonders, maar dat drukt mijn pret zeker niet. Maar misschien is alles na dat vorige album al snel prima te noemen

Ook dit album lijkt een solo uitstapje van Ian, will wordt op de hoes niet eens meer vermeld.
All songs by Ian Mculloch.
Het zelfde gold toendertijd voor what are you going to do…

prima album

Ik hoor toch ook wel wat van hun vroegere werk terug. An Unstoppable Force had zo op Ocean Rain kunnen staan. Album staat in de bestelling.

Na de voorganger van dit album wat getuigde van wat creatieve armoede vreesde ik voor het voortbestaan van de band.
Des te verrassender was deze plaat wat per draaibeurt beter bevalt.
Echo klinkt fris en energiek met het nummer The Light That Surrounds You als kers op de taart, wat een heerlijk nummer is dat!

Het kan verkeren zei ene Bredero ooit.
Een nieuwe Echo & the Bunnymen plaat was ten huize van al lang geen reden tot opwinding meer.
Sinds "Siberia" uit 2005 raakte deze band bij mij helemaal geen snaar meer door flauwe platen zoals "The Fountain" (2009) , "Meteorites" (2015) en het herkauwde "The stars, the ocean and the moon" (2018).
Ceedees waarop een vermoeide, ongeïnspireerde band en zwak bij stem zijnde McCullough, in mijn kast na één luisterbeurt enkel stof staan te vergaren.
En dat voor een band die ik de eerste helft van de jaren 80 op handen droeg middels een kwartet licht briljante platen.
Maar zie (en hoor vooral) de nieuwe "Apples for Isaac" laat een herboren band horen.
De songs zijn stuk voor stuk vitaal en bruisend, McCulloughs stembanden ondergingen een zuurstofkuur en zijn stemgeluid klinkt lenig en kan meerdere toonaarden aan.
Niet dat Echo en zijn konijnen ooit nog de hoogdagen van dik 4 decennia terug gaan oproepen maar "Apples for Isaac" tovert toch weer een smile op mijn face.

Een aantal nummers op deze nieuwe plaat kan zeker wedijveren met hun vroegere werk. The Light That Surrounds You , Brussels Is Haunted en het prachtige An Unstoppable Force zijn typisch old school Echo &The Bunnymen, maar ook de wat meer poppy songs (die ik dan altijd weer minder vind) zitten goed in elkaar. Met dit album hebben ze in elk geval een sterke comeback gemaakt. Laat oudegedienden Ian McCulloch en Will Sergeant maar schuiven, knap werk!

Jeetje, een nieuwe Bunnymen! Altijd leuk toch? Ja en nee, want ook hier spelen weer wat merkwaardige zaken, zoals dat bij de latere albums wel vaker het geval is geweest. Vooral het ontbreken van Will Sergeant in de officiële credits van "Apples For Isaac" is bijzonder. Een duidelijke verklaring daarvoor ontbreekt, maar de moeizame verhouding tussen Sergeant en frontman Ian McCulloch is natuurlijk geen geheim. McCulloch heeft de plaat grotendeels zelf geproduceerd en staat bij alle elf nummers als enige componist vermeld. Omdat de fysieke uitgaven nauwelijks gedetailleerde muzikantencredits bevatten, blijft de precieze bijdrage van Sergeant onduidelijk. Het versterkt de indruk dat we hier misschien eerder met een McCulloch-soloplaat te maken hebben, uitgebracht onder de commercieel aantrekkelijkere naam Echo & The Bunnymen.

Opmerkelijk is dat Sergeant volgens een interview in "The Quietus" op slechts vier van de elf nummers gitaarpartijen heeft ingespeeld, waaronder "Brussels Is Haunted", "Hijacked", "Asimov" en "The Light That Surrounds You". Wat er precies achter de schermen is gebeurd, blijft gissen. De verhouding tussen McCulloch en Sergeant is al decennialang complex en geregeld gespannen. Onder fans wordt dan ook volop gespeculeerd over de mate waarin Sergeant daadwerkelijk bij het album betrokken is geweest. Zijn beperkte hoorbare aanwezigheid roept in ieder geval vragen op, want juist zijn karakteristieke, gelaagde gitaarwerk is altijd een essentieel onderdeel van het Bunnymen-geluid geweest. Mooi is dan weer dat er behoorlijk wat vertrouwde muzikale ingrediënten terugkeren. Vooral het sfeervolle toetsenwerk roept regelmatig die typische vintage Bunnymen-sfeer op die de vroege albums zo bijzonder maakte.

Maar goed, uiteindelijk draait het natuurlijk om de muziek. En ik kan niet anders zeggen dan dat Ian McCulloch behoorlijk zijn best heeft gedaan. "Apples For Isaac" klinkt verrassend genoeg echt als een Bunnymen-album en McCulloch zelf klinkt frisser, energieker en geïnspireerder dan hij in jaren heeft gedaan. De melodieën zijn sterk, de sfeer is herkenbaar en bij vlagen klinkt zelfs iets van de oude magie door. Ik mis wel die typische onderhuidse spanning die Will Sergeant met zijn inventieve, soms bijna hypnotiserende gitaarwerk zo meesterlijk wist op te roepen. Dat blijft voor mij een wezenlijk gemis, maar desondanks is dit een bijzonder aangename verrassing.