Paul Simon - The Quiet Celebration Concert (2026)

De Stones bijna 65 jaar in het vak en de ex van princess Leia en eega van Edie Brickell nog eens 5 jaar daar bovenop.

Ik neem aan dat "Quiet Celebration" slaat op een (semi-)akoestisch gebeurden ? Vooral het eerste deel van het album tot "Graceland" zal misschien moeilijk worden om door te komen ?

Oei... Paul (bijna 85) die behoorlijk oud en broos klinkt in de aankondiging van het nummer "Under African Skies" samen met zijn vrouw Edie Brickell gezongen.

Als ik dit zou horen op de radio zou ik denken dat iemand het gecoverd heeft, want Paul's stem is nauwelijks herkenbaar. Alsof hij aan het einde van een concert zichzelf schor gezongen heeft. Vermoedelijk zijn laatste live album.

April jl speelde hij in de Afas en ik dacht toen ook: daar ga ik geen (dure) kaarten meer voor kopen . Dit is vergane glorie. Toen ik later de recensies las, had ik spijt.

Ben best wel benieuwd naar deze registratie.

De twee nummers die nu geluisterd kunnen worden voorspellen niet veel goeds. Zwakke stem. Wel wat leuke nummers die hij live niet vaak speelt, maar toch ook wel de bekende krakers, die ik al in tig versies heb inmiddels. Zoals 50 ways.. Waarschijnlijk vooral leuk als je er bij bent geweest.

Ik ha een heel nieuw bericht getikt, maar verdwenen... nog een keer: Ik moet terugkomen op mijn eerdere scepsis. Het is een heel fraai concert. De stem is vooral broos bij de aankondigingen, zag klinkt veel beter. Eigenlijk wel mooi, dat effect van ouderdom. Leuke keuze aan nummers. Heel mooi concert, je zou je carriere er maar mee afsluiten.. dan ben je wel een hele grote meneer.

Valt absoluut niet tegen dit. Stel perfecte musici en Paul Simon beter bij stem dan ik had verwacht.

Het eerste deel (de psalmen) vind ik niets, maar dat had ik ook al bij het album Seven Psalms.

Ga the quiet celebration concert vanaf track 3 echter zeker vaker beluisteren.

Ik neem aan dat het Paul zelf is op de akoestische gitaar !? Heb net deel1 (de Psalmen) geluisterd: muzikaal is dat voornamelijk de akoestische gitaar is nog wel te doen. Hier een daar een soort Swamp Blues die door klinkt, had die dat maar jaren eerder gebruikt.

Maar in de 'oehoe's' hoor je duidelijk dat Paul niet zo veel meer kan met die stem. Deel 2 laat ik voor een andere keer...

Heb nu alles 1x gehoord en vind het lastig want Paul Simon is gewoon één van de beste singer-songwriters ooit. Morgen wordt hij 85 en dan is het een hele prestatie om dit nog te kunnen, 70 jaar na dat prille begin.

Desondanks pas zijn 5e live-album solo met daarop altijd enkele nummers uit de periode met Art Garfunkel. Met bijna 2 uur het op 1 na langste live album en dan nog zou hij 2 extra uren kunnen vullen met andere geweldige nummers uit zijn gehele carrière. Slechts 3 solo albums (van 15 ?) waarvan geen enkel nummer hier vertegenwoordigd is.

"Father and Daughter" is feitelijk (voor mij) het enige onbekende nummer en "Rewrite" ken ik ook amper. De rest zouden bijna allen meezingers zijn geweest, alleen zijn ze nu vaak zo bewerkt dat dit niet gemakkelijk is. Bij diverse nummers is het tempo omlaag geschroefd en zijn de zanglijnen anders, aangepast aan de beperkingen van Paul's stem, neem ik aan. Alhoewel elke act natuurlijk de vrijheid heeft om nummers live anders te willen spelen dan de bekende versie. Muzikaal is het dik in orde met nog steeds drummer Steve Gadd aan zijn zijde.

Paul's stem is wel een heel belangrijk onderdeel van wat de singer-songwriter onderscheid van zijn collega's zoals die van vriend James Taylor. Dat Simon nog zonder elektronische hulpmiddelen kan zingen als bijna 85-jarige is al een wonder, luister maar eens naar Paul McCartney die bijna een jaar jonger is. Aan de andere kant is daar ook Mick Jagger die bijna 2 jaar jonger is maar toch meer lijkt te kunnen met die stem op deze leeftijd.

Moet dit album nog een paar keer luisteren om de knoop door te hakken: 3 of toch 3,5*

De knoop na 3x beluisteren doorgehakt en toch voor de 3,5* gegaan.

Niet alleen omdat ik een fan van veel van zijn werk ben, maar de teksten blijven gewoon overeind staan ook als Paul de zanglijnen (noodgedwongen) heeft aangepast en er muzikaal meer Jazz is toegevoegd. In deze meer ingetogen uitvoeringen valt de subtiele percussie meer op, alleen daarom al meer om van te genieten.

Paul Simon, een carrière van bijna 70 jaar, hij klinkt oud en breekbaar, maar hij staat er nog wel, net zoals vroegere partner Art Garfunkel die ook nog steeds optreedt, een prestatie, zeker op die leeftijd. Maar is het nog nodig? Dat moet iedereen zelf uitmaken. Ik heb de plaat op Spotify gehoord, sfeervolle plaat waar wellicht wel wat in de studio aan gesleuteld is.

Of het nodig is weet ik niet. Vind ik een wat rare vraag, maar ik vind het niet mooi. Bij het ene nummer valt het meer op dat hij 'het' eigenlijk niet meer kan dan bij het andere. Al die oudjes moeten vooral doorgaan met optreden en albums uitbrengen, maar het is vooral nostalgie. Bowie gaf hier toch wel weer het goede voorbeeld: als je dan toch doorgaat totdat je er bij neervalt, maak dan in ieder geval relevante muziek. Als ik Paul Simon wil horen ga ik toch dit album niet luisteren? Ik kan kiezen voor het echie. Waarom zou ik dat niet doen?

Ik ben huiverig, dat zeg ik eerlijk. Ik vind Paul Simon een genie en zonder enige twijfel één van de beste songschrijvers ooit, maar waar stopt het?
Ik heb op you tube wel één en ander langs zien komen en ook Paul Simon is nu in alles echt oud.
Natuurlijk kan er een vrij laidback concert plaatsvinden van een artiest op leeftijd.
Het is immers geen rockmuziek en met toonsoorten en arrangementen kun je aanpassingen doen.
Het punt is, we willen zo graag dat het nog steeds goed is en de gunfactor is er nog steeds, maar het lijkt er ook op dat afscheid nemen erg moeilijk is voor hoogbejaarde legendes. Onder het motto: zolang het publiek er is, is er leven en hoop. Maar wie vertelt ze dat het op een gegeven moment niet meer kan?
The Beach Boys bijvoorbeeld met alleen leadzanger Mike Love als original, hadden optredens gecanceld vanwege de fragiele gezondheid van de inmiddels 86 jarige frontman. Vorig weekend was ie er weer bij, nou ja, hij werd in een stoel gezet, maar was eigenlijk totaal afwezig.
Een heel nare en trieste constatering.

Zo ver is Paul Simon gelukkig nog niet en ik ga deze zeker een kans geven, maar het vergt denk ik wel een andere mindsetting.

Ze zeggen dat zingen (en muziek maken ?) helpt om ouderdomskwalen te vertragen... dus misschien dat een reden is om door te gaan met optredens.

De oudere of stokoude artiest, ze gaan door, zelfs na vele keren afscheid te hebben genomen. Verslaafd aan het applaus en de staande ovaties, iets wat ze thuis zelfs in hun ongetwijfeld prachtige huizen niet krijgen, de verveling slaat toe, de rollator staat klaar, op het podium voelen ze zich ineens minder oud, het publiek, ook bejaard inmiddels, voelt zich ook weer even iets minder oud, win-win, een kritisch oor ontbreekt, pure nostalgie, dat de stem van de ooit jonge Paul Simon nu krachteloos en hoogbejaard klinkt en hij zich stram op het podium begeeft, eigenlijk een triest beeld. Maar niemand die het tegen hem durft te zeggen, een levenlang Ja-knikkers om zich heen.

Volgens mij is Mike Love 85, maar dit terzijde: ik heb de beelden even opgezocht met de verwachting dat het zo erg niet zou zijn, maar holy fuck - het is dus wél zo erg, hilarisch wat een bloedhonden die nog met hem op het podium gaan staan.

Wat een onzin. Je loopt gewoon even leeg met een aantal buitengewoon vervelende aannames. Die zaal zat vol met mensen die naar ik aanneem een kaartje hebben gekocht. Het is nostalgie en van mij hoeft het niet, maar kennelijk is er vraag naar.
De Rolling Stones hebben net een nieuw album uit. Meer van hetzelfde, maar voor mannen van diep in de 80 is het best in orde. Misschien wel meer dan dat. Maar het is en blijft meer van hetzelfde. Het probleem is dat mensen het kennelijk prettig vinden om te luisteren/kopen. Ikzelf luister liever naar iets van deze tijd of als ik iets van de Stones wil luisteren neem ik wel iets uit hun tijd. En die stopte zo rond 1975. Paul Simon was iets langer goed, omdat hij simpelweg veelzijdiger was.

Eén van zijn beste nummers!

Meningen verschillen. 'Seven Psalms' is voor mij niet minder relevant dan Bowies laatste worp.