Deliverance - As Above - So Below (2007)

Opvolger van Assimilation van zes jaar eerder. Deliverance bestaat hier uit frontman Jimmy Brown, gitarist Mike Phillips (dezelfde als op Stay of Execution uit 1992), nieuw zijn bassist Tom Kronyak en drummer Mike Reed.
Bovendien keerde voormalige drummer Kevin Lee (te horen op What a Joke en Stay of Execution) voor drie nummers terug op de kruk. De hoes vermeldt verder dat ene Corin Jae Scott live assisteert met toetsen en achtergrondzang, vermoedelijk is hij het vijfde groepslid op de foto achterop.

Destijds gecomplimenteerd omdat, lees ik op internet, de groep het beste van toen (thrash) combineert met een eigentijdse aanpak. Die is vrij technisch en er is de invloed van nu metal met rapachtige zanglijnen. Kan ik minder mee.
Daarbij staat de snaredrum zo strak, dat ik 'm irritant vind. Kwestie van smaak, toch had ik graag in plaats daarvan de gitaren iets luider gehoord. De mix mag dan zo strak zijn als de tijgerprintlegging van menige dame, ik mis de gitaarmuren.

Opener Legum Servi Sumus Ut Liberi Esse Possimus (van de Romeinse schrijver Cicero: "We zijn slaven van de wet om vrij te kunnen zijn") is als gamemuziek of wat klinkt in de wachtrij bij een achtbaan: toetsen in een rocksausje. We gaan los met Cause & Effect, mijn aanvankelijke favoriet van het album maar zelfs daarvan word ik niet wild-enthousiast.
Return to Form heeft deels rapachtige zang en zo gaat het door, inclusief flitsende gitaarsolo's en niet-pakkende zanglijnen. Alhoewel alles goed in elkaar zit en er wordt gevarieerd met bijvoorbeeld de nodige breaks, doet het me weinig. Muziek voor mijn hoofd, niet voor mijn hart.

Tot op de tweede helft de ruim elf minuten van het instrumentale Thistles aanbreken. Sterk opgebouwd met verrassenderwijs een akoestisch tweede deel. Ja, dáár word ik vrolijk van!
Het wordt pakkend gevolgd door de thrashriff van My Love met Browns krachtige en herkenbare zang, maar als in datzelfde nummer "aparte" akkoordenreeksen volgen, haak ik weer af, al zit het slim in elkaar. Slotlied Enlightened is in diezelfde stijl.

Knap gespeeld, doet het me toch weinig. Drie sterren, maar iemand met voorliefde voor eigentijdsere metal zal dit vermoedelijk hoger waarderen. De opvolger verscheen zes jaar later: Hear What I Say!