Amon Amarth - The Allfather Awakens (2026)

Best wel lekker op zich, maar ook wel weer veel van hetzelfde en behalve het onkarakteristieke Upphaf springt geen nummer er echt bovenuit. Dit is een band die nu al 10 jaar op zijn lauweren lijkt te rusten.aar geef ze eens ongelijk, het brengt wel (veel) geld in het laatje.

De albums van deze stoere zweedse mannen beginnen steeds melodieuzer en gezapiger te klinken. Iron Maiden klinkt in veel tracks prominent door en alles beweegt zich voort in midtempo. Slechts in Oden's Hunt wordt het gaspedaal nog flink ingedrukt; niet voor niets is dit de beste song van de plaat. Halverwege maakt de band het helemaal bont- We Rule The Waves is een flauwe meezinger die duidelijk geschreven is om het live goed te doen en het overwegend akoestische Upphaf is dan misschien wel gewaagd maar tevens behoorlijk saai.

Middenin Oost-Souburg, halverwege Middelburg en Vlissingen, is een burgwal te vinden, in de 9e eeuw gemaakt ter bescherming tegen Vikingen. Ik was er van de week om deze met eigen ogen te zien: nog altijd indrukwekkend. Onderweg daarnaartoe speelde ik The Allfather Awakens af, waar Amon Amarth uiteraard weer de daden van de Vikingen bewierookt. De toenmalige Zeeuwen hadden eens moeten weten dat er een muziekstroming zou ontstaan die dit doet.

Ik haakte pas in 2016 aan bij Amon Amarth, bij Jomsviking. In eerste instantie vooral voor het historische verhaal van het conceptalbum. Vervolgens ontdekte ik dat hun vorige albums muzikaal spannender waren en zeker op de twee navolgende albums werd het opnieuw kalmer en toegankelijker. Een optreden dat ik van ze zag, was vermakelijk: vikingtheater.

The Allfather Awakens is volgens het bekende recept: zanger Johan Hegg pluisde de Edda door, op zoek naar nieuwe inspiratie voor teksten die hij met diepe stem monotoon grunt, waartegen gitaristen Olavi Mikkonen en Johan Söderberg melodieus tegenwicht bieden. Toegankelijke melodeathmetal.
De gitaarlijnen kunnen dartelen als in folk en je zou er invloeden van jaren '70 (hard)rock als bij Wishbone Ash en Thin Lizzy in kunnen horen, zij het consequent in deathmetal gemarineerd. Bijna onhoorbaar zijn soms in de achtergrond sobere synthesizers te horen. De productie is prettig warm en transparant, waarbij de volheid alleen wordt onderbroken door het akoestische Upphaf.

Geen verrassingen, evenmin slecht. Wat dat betreft maakt de groene cirkel van Oost-Souburg meer indruk.

Zelf ken ik niet alle albums van deze band maar deze schijf klinkt mij helemaal niet verkeerd. Zowel de ietwat tragere nunmers alsook de wat snellere weten me goed te boeien. Ik zit qua beoordeling ergens tussen de 3.5 en 4* voor dit album. In eerste instantie laat ik hem maar even op 3.5* staan maar je weet maar nooit....