The Pineapple Thief - Far and Wide (2026)

In oktober ben ik er natuurlijk weer als de kippen bij. Tot dan!

Eerder dit jaar Bruce Soord met een solo album en nu TPT .Ha ha. Schitterend nieuws. Hun voorganger "It Leads to This " vond ik dik oke. TPT levert altijd kwaliteit en hopelijk halen ze terug het niveau van Your Wilderness , want dat vind ik nog altijd hun beste album.

Kon het niet laten en heb de eerste nummer via Bandcamp geluisterd. Klinkt niet echt verrassend maar weer erg lekker. Als de rest net zo klinkt wordt het in ieder geval een lekker plaatje.

Soord zit niet bepaald stil. Hoewel ik zijn solo-materiaal prefereer boven zijn werk met de ananas dief, ben ik wel benieuwd waar de Engelsman mee op de proppen komt.

Er staan weer iets langere nummers op. Wordt de muziek dan ook weer beter? Ik verlang terug naar de tijd van Your Wilderness

Ik kan maar niet in de muziek van TPT komen. Ik krijg altijd het gevoel van waarom zou ik nu niet gewoon een Porcupine Tree album opzetten?. Het mist een bepaalde X-factor voor mij. Als geheel beklijven de albums gewoon niet zo van wat ik heb gehoord.

Dat heb ik eerlijk gezegd ook. Heb de band ooit live gezien in W2, maar net als op plaat vond ik het live "net niet".

En The Pineapple Thief – Far And Wide – Progwereld.
Recensies zijn beide erg positief, zo te lezen is het een wereld album.

Ja, weer een prachtige plaat. Hoewel, ik heb (uiteraard) de 2cd/blu-ray aangeschaft met extra nummer.

Ik kom niet lekker in dit album, in mijn beleving traag en tam. Vooralsnog 3,5 ster, maar neig nu naar ***

Weer erg veel van hetzelfde. De nummers zitten goed in elkaar en de stem van Soord is prettig, maar neemt nooit de overhand. Ik zou wel eens willen dat hij wat meer uithaalt, iets meer pit in zijn zang. Daarnaast zitten de nummers erg goed in elkaar. Vooral Scattering Like Flies is een mooi nummer. Ik vind het album wel wat te veilig. Het wordt wel tijd dat ze iets gaan veranderen aan hun sound. Een prima album, maar variatie is welkom als je het mij vraagt.

Far and Wide steekt solide in elkaar maar is ook meer van hetzelfde, voor de verstokte progrock liefhebber zal dat geen enkel probleem vormen.
Ik verwacht niet dat Soord ineens een totaal andere richting opgaat, maar er mist voor mij wel degelijk een stuk spanning op deze schijf.
Het is alsof ik alle stukken - en dat is geen diskwalificatie - al op eerder platen van The Pineapple Thief heb gehoord. Een herhaling van zetten klinkt misschien wat oneerbiedig, en ik hou van het werk van Soord, maar ik mis de durf om verder te experimenteren.
De vraag is ook; in hoeverre kun je met de zangkunsten van Bruce een andere kant op.
Bij zijn solo-werk heb ik er minder moeite mee, echter bij zijn broodheer heb ik er meer moeite mee om zijn zang een plaat lang aan de te horen. Zijn lijzige en iele stem heeft voor mij zijn beperkingen, en dan druk ik mij netjes uit.
Dat wil niet zeggen dat Far and Wide een slechte plaat betreft, integendeel.
Er wordt op hoog niveau gemusiceerd en de composities steken verzorgd in elkaar, ben je gek op het werk van Soord kun je dit album blindelings aanschaffen.
Deze schijf haalt alsnog een hele dikke voldoende, er is weinig mis mee, maar ik betwijfel of deze plaat zich vast in mijn hersenpannetje zal gaan nestelen.

Het album staat hier op repeat. Het blijkt een heel degelijke langspeler. Weinig op aan te merken, behalve dan dat het allemaal wel heel veilig klinkt. Ik veer nog nergens echt op. Dat is overigens vaker gebeurd bij TPT albums, dus het kan nog verder groeien, wie weet. Ik open met 3,5*.

Ik had even wat tijd nodig om dit album eens goed tot mij te laten doordringen. Uiteraard de bekende sound van The Pineapple Thief die ik al vele jaren trouw volg. Toch kreeg ik op een gegeven moment de ingeving dat ik anders naar de band ben gaan luisteren sinds Bruce Soord soloalbums uitbrengt. Die stijl bevalt mij gewoon net iets beter dan nieuwe albums van de band. Referentie is dus blijkbaar wat bijgesteld. Prima album deze nieuwe maar luister toch (nog) liever naar het laatste soloalbum van Bruce.

Meer ingetogen en breekbaar dan ooit, met slechts zelden een passage die nog aan iets van rock doet denken. Maar, eerlijk is eerlijk, ook ditmaal zijn het toch weer mooie, sfeervolle liedjes met een duidelijke Pink Floyd-vibe. Rustiger dan dit moet het echter niet worden, wat mij betreft.

The Pineapple Thief stond jaren lang garant voor sterke en heerlijke platen die steevast hoog in mijn jaarlijstje eindigde. Totdat Gavin Harrison de drums overnam, hoewel Your WIlderness ook nog steeds geliefd is hier. Maar daarna liep het allemaal niet meer strak als eerst. Niets ten nadele van Gavin Harrison trouwens. Maar de connectie die ik vroeger met ze had is ergens toch verdwenen.

Met dit 16e album alweer, lijkt er toch iets van die oude connectie terug te zijn. Maar wel met wat moeite merk ik. De initiele luistersessies waren vermakelijk maar ook niet meer dan dat en de singles wisten ook niet direct de oren te kriebelen. Maar, nu deze zo af en toe zijn digitale rondjes draait begint het langzaam in te dalen.

Of die beter gaat bevallen dan Bruce solo is nog maar de vraag, maar ik vermaak me ondertussen toch wel aardig met deze plaat.