Neil Young & The Chrome Hearts - Second Song (2026)

Titelnummer:

Second Song

Dat klinkt erg lekker en zoals ik Neil graag hoor. Zeer benieuwd!

Zo, dat is een mooi nummer. Ik heb ook echt 11 minuten lang naar die autorit zitten staren...

Hahaha een beetje ‘Rail Away’ met Neil on it’s way

Komt Neil na Stones en Macca ook met een verzorgd album? Dat zou het muziekjaar 2026 extra glans geven.

Casting Me Away From You is ook vrijgegeven. Een wat simpeler, korter countryrock-liedje. Niet per se heel goed of heel slecht, vind ik.

Het is een nummer dat hij al in begin jaren 60 schreef, een vroege uitvoering van dit nummer staat op Archives Vol. I:

Casting Me Away from You - YouTube

De melodie werd later hergebruikt in The Emperor of Wyoming (op zijn debuutalbum) en Leaving The Top 40 Behind (een Country nummer uit 85 dat nog niet officieel is uigekomen).

I'll Love You Forever is een nummer dat hij eerder opnam met The Squires en ook op NYA Vol. I staat:

I'll Love You Forever (Mono) - YouTube

Ja ik had het inmiddels gelezen ergens. Grappige is dat ik Archives Vol. 1 verschillende keren beluisterd heb, maar het kwartje niet was gevallen. Dan heeft het in beide gevallen dus niet zoveel indruk gemaakt, helaas.

Het album valt me mee. Het klinkt verzorgder dan de laatste worpen van Ome Neil. Teksten zijn introverter en gaan vooral over vergankelijkheid. Bijna berustend. Muzikaal gezien doen de Chrome hearts hun werk prima. De melodieen komen hier en daar wel bekend voor met veel repeterende akkoorden waar hij overheen mijmert. Bij vlagen doet het aan Harvest moon denken. De stem van Neil kraakt en piept maar het klinkt nog zeer acceptabel. Morgen nog eens luisterbeurt.

Ik moet me nog aan een eerste luisterbeurt wagen. Ik word inmiddels niet meer zo heel enthousiast van het vooruitzicht op een nieuw album van meneer Young, gelet op wat er de laatste 15 jaar is uitgebracht.

De hoogtijdagen van Neil Young zijn nu echt voorbij en die ene laatste goede plaat bleek achteraf dus Psychedelic Pill te zijn, of, als je wat kritischer bent, Greendale.

Ik besteed mijn tijd en geld liever aan wat jongere artiesten die nog in de bloei van hun carrière staan.

Eerst maar eens maandag de mening van je collega afwachten. Wellicht dat zij hier wel enthousiast over is en dan wijst de praktijk uit dat je vrij snel om bent.

Welke collega precies Chet? Beiden hadden nog nooit van Nelis gehoord voordat ik ze erover vertelde...

De reden dat ik nog wél naar nieuwe platen Neil Young luister, is dat het toch een unieke artiest blijft: zijn rauwe, tegendraadse manier van muziek maken past gewoon heel erg goed bij mijn smaak. Daarbij moet ik harm1985 wel gelijk geven dat de kwaliteit over de laatste vijftien jaar niet overhoudt. Uit de dozijn platen die hij na Psychedelic Pill uitbracht, valt misschien twee, met veel goede wil drie écht goede platen te persen, waarmee het feit dat (buiten Willie Nelson) geen enkele artiest die nog over is uit de jaren zestig zo’n productiviteit aan de dag kan leggen meer een zwakte dan een kracht wordt.

Nu is er dus Second Song, opnieuw met de ‘Chrome Hearts’, de band die hij oprichtte nadat hij in 2024 voor de zoveelste keer Crazy Horse aan de kant zette. De vooruitgeschoven titelsong deed vermoeden dat Young met meer inspiratie naar de studio ging dan op de uitermate zwakke voorganger Talkin’ to The Trees. De song een meesterwerk noemen in de orde van ‘Old Man’ of ‘After the Gold Rush’ is overdreven, maar de nostalgische melancholie treft doel, en de Chrome Hearts klinken meer als een goed ingespeelde band en minder als ‘dronken ooms hobbyen in de garage’ (het touren zal hier aan hebben bijgedragen). Vocaal is het weer niet veel, maar goed, we luisteren niet naar Neil Young vanwege zijn engelenstem.

Helaas is verder alleen ‘Soon I Might Be Going’ van een vergelijkbare kwaliteit. Voor de rest krijgen we twee (weet ik dus inmiddels) opgewarmde kliekjes uit de jaren zestig, en drie wat zemelige, langdradige songs die het album openen zonder echt positief of negatief op te vallen.

Neil Young klinkt op de plaat breekbaar, met veel allusies naar een naderend einde. Ik heb al verschillende mensen op internet zien speculeren dat het zijn zwanenzang zou kunnen zijn. Mocht het zo zijn (hopelijk niet natuurlijk), dan is dit een waardig einde maar verre van een Blackstar of iets dergelijks. Ik geef een iets meer enthousiaste drie sterren dan aan Talkin' To The Trees (die misschien een halfje omlaag moet), en wie weet wordt Second Song me nog dierbaarder in de komende maanden en kan er een zuinige 3,5* vanaf.

Uiteindelijk ontbreekt de laatste jaren vooral de magie in de songwriting. Recentelijk beluisterde ik zijn Archives Vol III, met name de ‘Boarding House’ opnames, een liveconcert dat opent met een uitvoering van ‘Shots’ (zie hier). Ik moet eerlijk zijn: zelfs het beste op Second Song steekt daar gewoon wat schraal bij af.

Ik vind het niet eens zo'n slechte plaat maar na een paar luisterbeurten heb ik wel het weer gehoord. Na de Stones, Elton John en Mccartney was er een stille hoop dat Neil ook nog met een verrassing zou komen maar na drie keer het album beluisterd te hebben zit dat er niet in. Neil is een groots artiest die ik vanaf mijn 15e zo een beetje volg. Heb hem een flink aantal keren live mogen zien en heb behoorlijk wat vinyl en cd's in huis. Met Barn en World record gaf ik het nog de voordeel van de twijfel maar eerlijk gezegd draai ik ze nu nauwelijks meer. Vermoedelijk volgt dit album dezelfde weg. Ik verwijt het Rick Rubin als producer ook in zekere zin. Je mag als producer ook best eens kritisch zijn naar de artiest en zeggen dat het beter moet of kan maar Rubin is eigenlijk een nat ei die maar al te blij is dat Neil hem vraagt voor de zoveelste keer. Hij had bijvoorbeeld kunnen zeggen dat Day after day een onbeholpen tekst is op de melodie van Knocking on heavens door. Afijn; al met al is het toch een redelijk album, niet geweldig maar ook zeker niet slecht en het is fijn om zijn stem weer eens te horen. Dat dan weer wel. Een dubbel gevoel dus. Een stemmige najaarsplaat waarvan ik nog niet zeker weet of hij fysiek in huis komt.

Afijn. Hij gaat er toch komen. Ik kan kritiek geven wat ik wil maar zwicht dan toch weer. Oude liefde roest niet.

Inmiddels ook een paar keer gehoord en deze komt er dan weer wel!

Als verstokte Neil fan koop ik blind wat hij uitbrengt. De laatste jaren zijn het echter enkel zijn "archival releases" die beklijven. Deze is zeker geen meesterwerk, maar het is wel een stap vooruit! over het algemeen echte songs lekkere melodieën. Day after day had achterwege mogen blijven, het is continu het zelfde melodietje.

Ben ook eindelijk eens aan een serieuze luisterbeurt begonnen. Met het lange, meanderende Second Song kan ik niet veel, maar de rest ligt eigenlijk prima in het gehoor, waarbij de opnieuw opgenomen nummers wel een beetje uit de toon vallen.

De tracklengtes kloppen overigens niet met wat ik in Spotify zie.

Ik verhoog hem zelfs naar 4 sterretjes zomaar. Het leek ogenschijnlijk een magere plaat maar blijkt voor mij een groeibriljant te zijn. Goed, je moet er voor in de stemming zijn maar dit is echt twee klassen beter dan wat hij in de afgelopen 10 jaar aan nieuw materiaal heeft uitgebracht. Ik neem mijn woorden terug over Rick Rubin. Ik luister er graag naar.

Tja, ome Neil. Een meanderend beekje de laatste jaren, waar de oorsprong ooit een wilde rivier was. De energie sijpelt er langzaam maar zeker uit, en soms is het ronduit modderen geblazen. En toch is het aan dit stukje van de beek weer goed toeven. Helder rustig water, niet te warm zonnetje, rust in het bos. Meditatief bijna. Een verre nevel van Hank, Hendrix en Harvest hangt laag over de bodem. Ome Neil mijmert, en ik mijmer mee. Mooie najaarsplaat derhalve.

Dat is het zeker; maar van de laatste platen is dit de eerste die me ook wel ontroert. Oude Neil, inmiddels diep in de herfst. Zag een fragment van hem en Willie Nelson van een optreden eerder deze week; laat hem alsjeblieft 120 jaar worden.

Nee, dit is ‘m niet! Al bij het eerste nummer was het tenenkrommend. Ik vind een kwetsbare stem niet erg, maar zijn stem vind ik erg onprettig en zelfs voor mij niet meer te genieten. Al verder luisterend is het ok. Waar ik altijd naar uitkeek waren de langere nummers van hem… op dit album is het juist doodvermoeiend om het uit te zitten. Geen sterretjes voor mij.
Wellicht is dit een wijn die ik moet laten liggen en later nog eens tot mij moet nemen…

Dat laatste jongen, dat laatste.

Nah, dit is het niet. Er gebeurt niks. Tegenvaller.

Tja, en dat vind ik dan weer niet. Op deze plaat heeft Young weer de moeite genomen om iets te zoeken, iets onder muzikale woorden te brengen. En als ie die moeite neemt, dan gebeurt er ook iets. Pitchfork omschreef het kernachtig: "Second Song is an act of hypnosis. For all of Neil Young’s enduring and endlessly regenerative influence, that power is what nobody can touch." Precies, als ie dat weet aan te raken, dan gebeurt er toch weer iets. Of het nou accoustisch meandert of sonisch explodeert, daar is Neil Young uniek. Wat fijn dat hij die kernkwaliteit hier weer kan aanraken. En natuurlijk heeft hij echt betere platen gemaakt, maar dit is de spirit die alleen hij tevoorschijn kan toveren.

De muziek van Neil laat ik niet zomaar naast me liggen dus afgelopen week(end) dit album weer een aantal keren gedraaid. Om positief te beginnen is het niet meer zooo dramatisch als ik bij de eerste luisterbeurt vond. De composities en teksten zijn eigenlijk wel prachtig.

Wat mij nog steeds niet bevalt is zijn stem… en ik ben wat gewend van Ome Neil . Het klinkt onstabiel en leid mij af van de rest. Alhoewel naarmate het album vordert het wat beter wordt.
Andere observatie is dat ik Neil simpelweg niet meer geloof in zijn teksten. Als je Earth Girl oplevert na het cynische en donkere Talkin’ to the Trees… tja, wellicht neem ik het allemaal te serieus. Soms went het niet: van de donkere en harde kant naar de zon en licht dat de prairies verwarmt.

Overall dus een aardig album maar ben ik weer een stukje wijzer geworden van Ome Neil, zijn teksten en het zout dat naast zijn gitaar staat.

Mijn gevoel bij dit album is dubbel. Had ik ook zo bij Tonights the night. Eerst was ik negatief. Later voelde ik de intentie en zeggingskracht en vooral verdriet. Deze plaat klinkt als een afscheid.