The D.O.C. - No One Can Do It Better (1989)

Leuk album dat ik pas onlangs ontdekte, vooral Grand Finale is eigenlijk gewoon een erg goede NWA-track...

Beetje jammer dat die kerel later zijn stem verloor door een auto-ongeluk . Hij kreeg nog wel betaald voor het schrijven van teksten voor anderen als 'ghostwriter'.

Paar maanden geleden ging zelfs het gerucht dat hij heel (!) Doggystyle geschreven zou hebben

Ik zie er niet het meesterwerk in wat je vaak hoort, maar sommige nummers vind ik toch echt wel heel lekker.

Een klassieker van een getalenteerde m.c., waarvan het publiek helaas weinig heeft gekrgen. Mooi album, heerlijke productie, heerlijke vlotte raps. Wat wil ik nog meer? 4.5* dus

idd zeer veel man ik weet niet wat jullie van zijn stem zeggen NA het ongeval vind ik hem veel beter idd een zeer goed album

Ik heb heel veel hip hop cds, maar deze niet.

wel zeker een aanrader ik schaam me dat ik mijn stem verlaagde naar een 4 nu zeker een 4.5

Sinds kort wel gevonden in Rotterdam met nog wat andere albums van The D.O.C.
Zeker een goed album, persoonlijk vind ik het later wel veel minder worden. Ik heb het over zijn albums na deze.

Its funky enough en The formula vindt ik wel goed.

Zijn albums na deze zijn inderdaad minder, maar dit album is geweldig.

Dit album is gewoon een Ruthless-classic, eentje die je moet hebben als je van WestCoastHipHop houd, zeer funky teksten gecombineerd met vette beats ,gewoon zeer jammer dat hij zijn stem kwijt verongelukte .

Ik durf het bijna de ena-beste Ruthlessrelease te noemen

Deze man doet me qua stijl vooral aan KRS-One denken. Hij heeft een wat ruwe stem en ook die Jamaicaanse invloed net als KRS. Het klinkt in ieder geval erg goed.

Waar Eazy-E me niet wist te boeien met Dre lukt dat The D.O.C. wel, Productie 4* en Raps 4* maar toch 4,5*. Eigenlijk zegt me kwalitatief gevoel 4* maar me gevoel tegenover het album 4,5* (kan wel weer zaken). Ik ga het toch momenteel de 4,5* geven. Erg goed album. Vooral It's Funky Enough en The Formula zijn erg aangenaam om te luisteren, The Grand Finale is ook erg sterk, geen enkele track is slecht of minder.

Goed album. Na een tijdje begint het soms een beetje te vervelen. Maar dit is zeker de moeite waard om te beluisteren.

Mensen, zal ik dit album checken? Ik download nooit, ik koop gewoon, maar wil wel zeker weten dat ik waard krijg voor me geld. Ik hou van hardcore/gangsta hip hop. En kan iemand vertellen hoe dat rampzalige ongeluk gebeurde is, bedankt.

Aangezien NWA en Eazy E in je top 10 staan, dan MOET je dit ook erg goed vinden. Volledig geproduceerd door Dre en posse-cut met NWA... Ik denk dat er niets fout kan lopen voor jou!

Ga het maar halen, 'cause It's Funky Enough!

Ik verlaag toch naar 4*, blijft topalbum van Ruthless maar geen classic, DOC blijft topMC met aardige teksten en leuke flow, Dre's producties zijn lekker funky maar classic vind ik wat te hoog gegrepen hier. Erg vermakkelijk album gewoon maar niet tot in alle puntjes altijd goed uitgewerkt.

D.O.C. heeft echt een ongelooflijke flow.

Dat ongeluk was echt een van de grootste verliezen ooit voor de hip-hopwereld...

Erg goed old school album! Prima beats van Dre en leuk scratchwerk soms. The D.O.C. zou een grote meneer geworden zijn, maar op dit album is hij al een grote MC: hij flowt erg bevrijd en on point en is heerlijk om naar te luisteren. Hij is anders dan Ice Cube, maar technisch gezien vind ik hem misschien wel beter, al had Cube geniale teksten: de beste MC misschien dus wel uit het N.W.A.-camp!

Dit album kreeg ook 5 mics in The Source (wat dan toch wel nét iets overdreven is), dat wil toch wat zeggen! Wat ondergewaardeerd.

Het krijgt van mij 4*

Dé track voor mij is hier "It's Funky Enough", heerlijk, ik daag je uit stil te blijven zitten bij die track!

Met No One Can Do It Better levert The D.O.C. een tijdloze klassieker af, die twintig jaar na haar oorspronkelijke release nog niets aan kracht heeft moeten inleveren. De producties uit de koker van de jonge Dr.Dre zijn stuk voor stuk om van te smullen en The D.O.C. heeft een flow waar niets, maar dan ook helemaal niets op aan te merken is.

Als tegengewicht aan de Eastcoast-grootheden, zoals Public Enemy en Run-D.M.C., die eind jaren ’80 de meeste dienst uitmaakten in de rapwereld verschenen enkele acts van de westkust van de Verenigde Staten. Deze staan veelal bekend om haar tekstueel geringe diepgang, verheerlijking van het gangsterleven en sterke producties. Als algemeen hoogtepunt van de controversiële Gangstarap stroom wordt vrijwel altijd N.W.A.’s Straight Outta Compton genoemd, een album dat zowel door de raps van Eazy-E, Ice Cube, Mc Ren en Dr.Dre als door Dr.Dre’s producties een wereldniveau bereikte. Eazy-E, de voorman van de groep, was de oprichter van het label Ruthless, waar N.W.A. en verwanten onder contract stonden. In hetzelfde jaar (1988) werd naast Straight Outta Compton ook het debuut van Eazy-E, Eazy-Duz-It een flink succes en dit is eigenlijk het enige album van een Ruthless -artiest dat tegenwoordig in één adem genoemd wordt met Straight Outta Compton. Onterecht, want een jaar na deze twee kaskrakers bracht Ruthless Records nog een klassieker voort, die helaas van een stuk minder status geniet.

The D.O.C. is de naam, die met zijn debuut No One Can Do It Better de titel zo goed als waarmaakt. Voordat N.W.A. doorbrak was The D.O.C. zelf lid van de groep, die hij vlak voor Straight Outta Compton verliet. Het was duidelijk dat dit zonder enige onenigheid gepaard ging, aangezien The D.O.C. nog wel op één nummer op Straight Outta Compton te horen is en onder contract bleef staan bij Ruthless records. Dat is dus ook het label waar hij zijn debuutalbum uitbracht, dat net zoals alle Ruthless-albums tot dan toe geheel door Dr.Dre geproduceerd is.

De aftrap van de plaat is gelijk weergaloos. Een funky, pakkend pianoloopje dat wordt ondersteund door enkele eenvoudige claps en kicks vormen de basis van de opener It’s Funky Enough, waar The D.O.C. zijn soepele rapkunsten laat horen. In zijn geheel vormt dit nummer een onwijs sterke opening van dit dertien nummers tellende album dat minder dan vijftig minuten bedraagt.

Inhoudelijk gaat het gedurende de hele plaat over van alles en nog wat, niets speciaals. Er worden nergens loodzware thema’s aangesneden, maar The D.O.C. staat zijn mannetje op tekstueel gebied. Daar worden weinig grenzen verlegd, maar dat gebeurt al ruimschoots op zowel productioneel als raptechnisch gebied. De flow van The D.O.C. is ronduit fantastisch, omdat hij het met weinig moeite volhoudt een geheel album te dragen. Zijn stem is niet heel bijzonder, zowel kwalitatief als qua originaliteit, maar hij rapt regels die op papier een stuk te lang lijken soepel aan elkaar, blijft altijd verstaanbaar en het belangrijkste van alles is nog dat hij het allemaal zo eenvoudig lijkt te vinden, wat een positief effect heeft voor het album. Daarbovenop komen de producties van Dre., die geen enkel moment op de muziek van zijn latere of eerdere werk lijken en die vooral uitblinken in afwisseling, tempo en originaliteit. Zo horen we na een paar nummers na de pianotonen van de opening de ongelofelijk hoge snelheid van Lend Me Ear, het beste voorbeeld van The D.O.C.’s unieke flow. Los bekeken misschien een redelijk eentonige track, maar wegens de grote productionele diversiteit wordt het nooit echt monotoon op het album. Na dit nummer galmt de vloeiende baslijn van Let The Bass Go door de geluidsinstallatie, die opgevolgd wordt door Beautiful But Deadly, een rap/rock-nummer zoals Run-D.M.C. er ook velen maakte. De robuuste gitaren die bij deze track de luisteraar ongetwijfeld overrompelen zijn experimenteel, maar net niet over de top. Zoals zoveel producties op de plaat. Het verschil tussen The D.O.C. en Run-D.M.C. is dat Run-D.M.C. talloze rapnummers met harde gitaren maakte, terwijl The D.O.C. er slechts eentje maakt, voor de afwisseling. Met deze afwisseling en originaliteit gaat het het gehele album door, wat het onmogelijk maakt alles op te sommen. Het enige nummer dat er nog werkelijk bovenuitspringt is het hoogtepunt van het hele album en tevens het laatste nummer: The Grand Finalé. Dit is een ongelofelijk goede samenwerking met heel N.W.A. (Yella zit achter de drums), waar de instrumenten (er is geen computer in het spel), het heerlijke tempo, de vele instrumenten en de flows van zowel The D.O.C. als alle N.W.A.-leden dit nummer tot een perfecte afsluiter van het album maken.

Er valt weinig te concluderen bij dit album. Dat het een klassieker is, waarbij elk nummer de moeite waard is, werd al duidelijk. Natuurlijk bevat No One Can Do It Better haar mindere nummers, zoals de titeltrack, maar het geheel is oorstrelend, aangezien de twee belangrijkste ingrediënten voor een perfect rapalbum overal aanwezig zijn: producties van hoge kwaliteit en een flow waar niets, maar dan ook helemaal niets op aan te merken is.

O.a. hierdoor ben ik ook naar HipHop gaan luisteren.

Mooi bericht thomzi50 heb het met veel plezier gelezen.
3.5 ster voor dit lekkere album.

Valt me toch erg tegen. The D.O.C. is een goede MC, maar ik vind het productioneel wat tegenvallen bij vlagen. Wel leuk af en toe, nooit slecht, maar haalt het bij lange na niet bij de G-Funk van Doggystyle, laat staan The Chronic.

3*

Dit album is dan ook enkele jaren voor de "geboorte" van de G-Funk. Hier is het productioneel gezien te vergelijken met N.W.A. en ik vind zelfs dat dit album niet (veel) moet onderdoen voor Straight Outta Compton. Binnen zijn tijdsbestek heeft No One Can Do It Better mijns inziens een prima sound!

Je hebt gelijk, bij nader inzien kun je dit nog niet echt G-Funk noemen.

Ja ik vindt dit ook niet echt G-Funk nee.
Bij g-funk denk ik aan: warren G, Nate Dogg en The Dove Shack.
ze zeggen ook dat Dr.Dre op de chronic g-funk introduceerde alleen dat vindt ik hele andere soort muziek dan die van Warren G

Ja, Above the Law zou G-Funk introduceren maar Dre belette dat en bracht zijn album eerder uit dan Black Mafia Life, waardoor ze Dre de credits gaven voor G-Funk.
Maar je hebt natuurlijk verschillen. Dit vind ik niet echt G-Funk te noemen, Warren G noem ik G-Funk. The Chronic, Doggystyle heeft ook een G-Funk sfeer.