Nice & Smooth - Ain't a Damn Thing Changed (1991)

Nadat ik goed naar hun 1e album had geluisterd, die me goed beviel, wou ik eens deze uitproberen. Ik zag al dat het eerste album maar 3 sterren had gekregen van Allmusic, en 'Ain't a Damn Thing Changed' 4.5. Dat moet vast wel goed zijn dacht ik.

Ik was al teleurgesteld over de albumcover, die vind ik nog steeds erg lelijk, en de eerste keer beluisteren was ik erg verbaasd.. Ik vond de nummers slecht, en als er een goede melodie in zit is de drum slecht (Vooral de hihats zijn te hard in veel nummers). "Down The Line" vond ik goed, deed me ook erg denken aan Gang Starr's "Manifest".

Vooral het niveau vond ik erg laag, vooral als je het vergelijkt met andere albums uit 1991: The Low End Theory, Step In The Arena, Death Certificate.. "Ain't A Damn Thing Changed" - Inderdaad!! Het lijkt wel alsof ze niet eens vooruitgang hebben geboekt.

Maar toch vind ik het een redelijk album met een leuk sfeertje !! Alleen het niveau vind ik minder dus.

3.5 Sterren,

Favo nummers: Harmonize, Down The Line, Paranoia, Sex-Sex-Sex, "Billy Gene" (leuke skit is dat) , How To Flow, One, Two And One More Makes Three, Pump It Up

Vrolijk en aanstekelijke hip hop. Ik heb waardering voor hun unieke sound. Als het goed uitpakt levert het leuke nummers op (Harmonize, Sometimes I Rhyme slow, Hip hop Junkies). Maar als het niet helemaal werkt wordt het al snel corny (Cake & Eat it too) of erg matig (Sex, sex, sex, How to Flow). DJ Jazzy Jeff & Fresh Prince hebben hier ook vaak last van. Hun opvolger Jewel of the Nile vind ik wat beter. Iets minder blij en beats van hogere en constantere kwaliteit.
3*