Agnes Obel - The Meaning of Flowers (2026)

Zeer benieuwd... is er al iets uit?

Bij Laymelli heb ik de neiging om 'iemand zei dit is Annabel' te gaan zingen. Onzin natuurlijk, maar ik kom er niet los van.

Agnes levert eigenlijk altijd wel. De sfeer, de stijl, de piano, de cello en haar zang.

Ook op dit album lijkt het wat minder puur in vergelijk met het debuut door wat extra toevoegingen hier en daar, maar dat maakt het wel interessant. Ze deed dit op de voorgangers ook, dus verrassend is het niet en het is allemaal zo minimaal dat je dit album ook best als puur kunt wegzetten.

Een zeer degelijke aanvulling op haar discografie.

Ik was erg benieuwd naar The Meaning of Flowers en op een website kwam ik een leuk en informatief interview tegen met Agnes Obel, m.n. het gesprek in audio zegt eigenlijk alles wat ik over haar (en de nieuwe songs, etc) moet weten.

Agnes Obel Explains The Meaning Of Flowers: 13th Floor Music - 13thfloor.co.nz

Intrigerende artieste die ik altijd zijdelings gevolgd heb. Dat zal door dit album niet veel anders zijn, dus ik zal het op korte termijn regelmatig luisteren waarna het weer weg zakt (denk ik).

Ongrijpbare muziek inderdaad. Op papier is het een hele intrigerende artieste; ze heeft een hele etherische stijl van muziek met die spookachtige stemvervormingen. Maar toch is het als je daar voorbij kijkt gewoon nooit écht mega interessant ofzo.

Ik heb haar altijd gevolgd en muzikaal dik in orde. Haar stem klinkt redelijk maar ik erger mij zo aan de productie van haar stem. Die staat zo onnatuurlijk breed in de mix dat het mij altijd irriteert na een paar nummers. Alsof ze 3 meter breed is en maar 90 cm groot. Zoiets dus. Zelfs op haar livealbums klinkt ze zo. Zonde.

Het is wel wat overgeproduceerd inderdaad .
Draait hier rondjes via de streamer. Klinkt okay, maar ben nog niet overdonderd.

Edit: mijn vrouw heeft overigens wel concertkaartjes geregeld voor september volgend jaar. Luisteren zoals het echt klinkt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Agnes Obel - The Meaning of Flowers - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Agnes Obel - The Meaning of Flowers
De Deense muzikante Agnes Obel heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album, maar ook op The Meaning of Flowers creëert ze weer haar eigen en volkomen unieke muzikale universum, dat mooier en mooier wordt naarmate je het album vaker hoort.

Ik geef eerlijk toe dat ik met enige scepsis begon aan beluistering van het nieuwe album van Agnes Obel. Ik heb haar absoluut hoog zitten, maar na enige tijd vind ik haar muziek ook altijd wel wat vaag en zweverig, waardoor mijn aandacht verslapt. Op The Meaning of Flowers laat Agnes Obel dit niet zomaar gebeuren. Ze heeft haar akoestische en vaak wat neo-klassiek aandoende geluid ook dit keer verrijkt met elektronische impulsen, waardoor er van alles gebeurt op haar nieuwe album. Zeker bij beluistering met de koptelefoon valt er veel op zijn plek en imponeert Agnes Obel met fascinerende klanken en haar bijzondere zang. Inmiddels is alle scepsis verdwenen en ben ik diep onder de indruk van dit fascinerende album.

Ik heb inmiddels al zestien jaar een enigszins moeizame relatie met de muziek van Agnes Obel. Het begon in 2010 met Philharmonics, het debuutalbum van de Deense muzikante. Het is een album dat ik een groot deel van de tijd echt betoverend mooi vind, maar op een gegeven moment wordt het me ook te zweverig en gaat het me tegenstaan.

Ik had soortgelijke ervaringen met de albums die volgden. Ook op Aventine uit 2013, Citizen of Glass uit 2016 en Myopia uit 2020 maakt Agnes Obel muziek die ik een groot deel van de tijd echt prachtig vind, tot het moment komt dat ik er een beetje kriegel van word.

Deze week is na een stilte van zes jaar een nieuw album verschenen van de Deense muzikante en The Meaning of Flowers is in meerdere opzichten een typisch Agnes Obel album. Dat betekent dat het bij vlagen echt betoverend mooi en razend spannend is, maar het zweverige aspect van de muziek van Agnes Obel wordt me ook dit keer wel eens wat te veel.

Nu ontdekte ik met name bij het luisteren naar Myopia uit 2020 dat het helpt wanneer je met volledige aandacht luistert naar de muziek van de inmiddels al een tijd in Berlijn woonachtige muzikante. Myopia vergeleek ik in mijn recensie op De Krenten uit de Pop met het werk van Kate Bush en omschreef ik als het album dat Kate Bush had kunnen maken wanneer ze in de jaren 70 en 80 de beschikking had gehad over de technologie waarover Agnes Obel kan beschikken op haar albums. Een mooiere aanbeveling voor de muziek van Agnes Obel kan ik niet bedenken.

Ook bij beluistering van The Meaning of Flowers maakt het nogal uit hoe ik naar het album luister. Bij beluistering op de achtergrond of zonder volledige aandacht ben ik de Deense muzikante op een gegeven moment kwijt en vervliegt alles dat ik hoor. Het is totaal anders wanneer ik met de koptelefoon luister naar het nieuwe album van Agnes Obel en mijn aandacht echt volledig richt op haar muziek. Dan hoor je hoe mooi en bijzonder haar muziek is, want wat valt er veel te ontdekken op The Meaning of Flowers.

De muziek van Agnes Obel was op haar debuutalbum nog wel te omschrijven met labels als neo-klassiek en ‘chamber pop’, maar klassiek aandoende klanken worden op het nieuwe album moeiteloos gecombineerd met soms licht schurende elektronica. De vaak in meerdere lagen opgenomen zang maakt de geluidstapijten van de Deense muzikante nog wat dikker en veelkleuriger, maar wat het ene moment zwaar en experimenteel klinkt, klinkt het volgende moment juist vederlicht en bijna minimalistisch.

Zeker laatstgenoemde passages vond ik in het verleden vaak wat te zweverig, maar in het muzikale universum van Agnes Obel zijn ze absoluut functioneel. Ook de zang van de Deense muzikante beviel me in het verleden niet altijd even goed, maar op The Meaning of Flowers klinkt het allemaal prachtig.

Agnes Obel heeft een album gemaakt waarbij het bijzonder aangenaam wegdromen is en dat af en toe zorgt voor totale ontspanning, maar aan de andere kant is het ook een album dat is volgestopt met bijzondere wendingen en geniale vondsten. De flirts met elektronica werden zes jaar geleden niet door iedereen op prijs gesteld en dat zal dit keer niet anders zijn, maar ik vind de muziek op The Meaning of Flowers ruim vijftig minuten lang fascinerend.

Zeker nu ik weet wat ik nodig heb om optimaal te kunnen genieten van de muziek van Agnes Obel grijp ik steeds vaker naar haar nieuwe album en The Meaning of Flowers intrigeert en betovert me steeds meer. Erwin Zijleman

Moeilijk om dit goed recht te doen met sterren. Thuis wordt dit veel gedraaid door vrouw en dochters. En bij vlagen vind ik dit ook leuk. Het zit knap en creatief in elkaar en het serene sfeertje intrigeert ergens. En in tegenstelling tot sommige andere kalmere vrouwelijke muzikanten (denk bijvoorbeeld aan Tori, Florence of Eefje) vind ik haar stem fijn om te horen. De nieuwe plaat is in dat opzicht niet anders dan eerdere albums. Er zijn accentverschillen, maar de kern is ongewijzigd gebleven.

Maar ik trek dit tegelijkertijd meestal niet langer dan een half uur. Dan ben ik weer helemaal chagrijnig van de repetitieve tonen en het kamillethee-gekabbel. En wil ik alleen maar zo hard als mogelijk herrie draaien en ergens een moshpit induiken om alle zweverigheid van me af te stuiteren. Zoiets.

Ik ga hierna denk ik maar de Heideroosjes draaien ofzo

Album maar eens met m’n hoofdtelefoon geluisterd. Zoals eerder aangegeven irriteer ik mij ontzettend aan de productie/mix van haar stem. Echt onnatuurlijk breed gemixt en daardoor voor mij ook als zodanig klinkend. Dat is een stuk minder als je met een hoofdtelefoon luistert. Begrijpelijk. Blijft over een mooi album dat goed klinkt en Agnes weet bij mij echt wel de juiste snaar te raken. Ben benieuwd hoe ze live klinkt. Is haar stem een instrument dat zodanig wordt vervormd dat het live ook zo onnatuurlijk ‘breed’ klinkt? Op haar live-albums iig wel. Maar ook dat zit ‘m in de mixing achteraf schat ik in.

Erg mooie plaat dit zeg!

Zat met wat vraagtekens bij het lezen, maar toen ik het eenmaal had aangeslingerd op Tidal snapte ik al snel wat je bedoelde. Zou willen dat ze net zoveel aandacht hadden besteed aan de begeleidende instrumenten als aan de zang. Nu lijkt het er sterk op dat er achter de vocaliste een band meedraait voor de begeleiding.

Vanaf haar derde album vind ik dat er veel aandacht wordt geschonken aan het elektronisch tweaken van haar geluid. Werd daarop geattendeerd toen bij bij mijn lokale hifi-dealer - haar derde album draaide - een van hun mensen opmerkte "maar zo klinkt een piano helemaal niet".

Heb haar tweemaal gezien - waarvan eenmaal in het concertgebouw en toen beviel het beter, zowel stem als piano, maar zat de cello wel erg naar achteren.

Het is al eerder opgemerkt - het is mooi, maar na een bepaalde tijd word je het wel een beetje beu. Het verfrissende is er echt wel af en je gaat je afvragen in hoeverre je niet naar muzikaal behang aan het luisteren bent. Op de urgentieschaal (van 0 - 10) komt dit album nipt voorbij de 6, maar m'n jaarlijstje gaat het niet halen, al blijft het een aardig iets voor het zgn variatieluisteren

Ik heb ook zo'n bijzondere relatie met haar (muziek) Grijp zo nu en dan terug op wat nummers van haar eerdere albums maar draai ze nooit meer helemaal. Wat betreft haar stem lijkt het wel of deze uit fase is opgenomen. Echt niet mooi. Begrijp er geen snars van maar dat heb ik vaker met 'kunst'

Zoals ook al meerderen hier hebben opgemerkt doet een koptelefoon (een goeie) hier veel goed, niet alleen de totaalklank, maar ook door het geconcentreerd luisteren met minder afleiding. Uit een interview met Obel blijkt dat ze zelf uitgesproken opvattingen heeft hoe ze haar stem en album wil laten klinken. Ondanks of dankzij deze aanpak ontglipt het niet in het zweverige, een ‘kunstwerk’ dat mij wel boeit.

recensent weet eigen enthousiasme hier minutieus (des Pitchforks) te onderbouwen
Agnes Obel: The Meaning of Flowers Album Review | Pitchfork

ik hoor bij de single een lichte autotune over haar stem wat het onnatuurlijk maakt.....waar ik ook echt allergisch voor ben dus sla deze over

Agnes Obel was voor mij makkelijke instapfolk in mijn eind tiener/begin twintiger jaren. Door haar heb ik heel veel andere mooie dingen weten te ontdekken. Haar muziek raakt nog wel een nostalgische snaar, maar helaas niet veel meer voor mij. Het is esthetisch nog wel een mooi wereldje om in te duiken, maar het raakt mij niet meer zo als vroeger.