The Game - The Documentary III (2026)

Eindelijk nog eens een sterk album van The Game.

The Game is altijd één van mijn favoriete artiesten allertijden geweest. The Documentary en Doctor's Advocate zijn wat mij betreft (semi-)classics. The R.E.D. Album daargelaten vond ik al zijn soloalbums die erna kwamen ook (erg) sterke albums.
Jammer genoeg waren zijn laatste twee soloworpen toch van een lager niveau dan dat we van deze West Coast-veteraan gewoon zijn. Born 2 Rap en Drillmatic: Heart vs. Mind waren véél te lang, te veel vervuld van minder kwalitatieve nummers en hebben me als geheel nooit kunnen beklijven. Met 24 nummers en een speelduur van een klein anderhalf uur is The Documentary 3 jammer genoeg ook geen beknopt en gefocust album.

Na de eerste twee luisterbeurten kwam ik er niet goed in, en vreesde ik dat dit in hetzelfde rijtje kwam als zijn vorige twee soloalbums. Inmiddels ben ik vele luisterbeurten verder en kan het met toch wel grotendeels overtuigen hoor. Uiteraard is zijn elfde studioalbum ook net iets te lang, er had best gesnoeid in kunnen worden (zeker voor een nieuw deel in The Documentary-reeks). Toch is het bulk van deze LP (erg) goed!

Geezus is een binnenkomer van jewelste. Deze Blood gaat volledig los op die verslavende productie. Toch wel één van de sterkste albumopeners van dit jaar. Love It or Hate It is goedkoop proberen scoren aangezien dit een veredelde remix is van Hate It or Love It. Dat feit daargelaten blijft de (licht aangevulde) beat staan als een huis, The Game en voornamelijk Snoop Dogg klinken er super op.

Voor iedereen is er wel wat te vinden op dit album. Voor ongecompliceerde West Coast-bangers zet je gerust 20 Deep, No Brakes, In the Way, The Part en HELLA op. Om de gastheer volledig rappend los te horen gaan zet je nummers zoals Geezus, Steppers en The Life op. Voor fans van zijn emotionele kant zijn er Nothing 2 Hide en absoluut Meet the Parents op. Zijn zachtere, "op vrouwen gerichte", kant laat hij dan weer horen op bijvoorbeeld Run It Up, Party at Game's en BABY. Dit zijn maar enkele voorbeelden van de toch wel grote variatie dat te vinden valt op The Documentary 3.

De gastartiesten zijn niet altijd even geslaagd. Zo vind ik het toch best een stretch om Drake en Kanye West op respectievelijk No Brakes en LA Monster gastbijdrages te noemen. Wijlen Drakeo the Ruler beklijft niet op Geekin'. Veel van die onbekendere rappers laten ook niet echt iets horen, er staan soms gastartiesten bij een nummer die je eigenlijk amper hoort op het nummer.

Mijn favoriete nummers zijn Geezus, The Life, 20 Deep, No Brakes, Do You Love, Run It Up, The Part, HELLA en The Pen.
Nummers zoals 40 Nights, LA Monster en Game Recognize Game zijn dan weer niet slecht... maar ik had ze ook niet gemist.

Dit album kwam toch best uit het niets. Het is een aangename verrassing geworden waar ik nog lang niet klaar mee ben.

4*

Ik ben toch bang dat jij iets té enthousiast hebt gemaakt op voorhand Yestsida...

Vind je hem zo tegenvallen? Voor 80% van de speelduur ga ik hier oprecht wel goed op. Voornamelijk een hele verademing na zijn vorige twee soloalbums!

Ja, behoorlijk. Zeker aangezien ik het gevoel had dat dit zijn eerste drie album aan zou tikken qua niveau. Ik vind het vooral heel rommelig; veel hergebruik van zijn oude werk (of andere bekende werken), lange speelduur, matige gastartiesten. Veel cringe momenten dus en daar staat hij toch al een beetje bekend om. Ik vind het aardig aansluiten op zijn recentere werk. Al trek ik die conclusie na één luisterbeurt.

Haha. Je kunt bij The Game in ieder geval wel echt altijd rekenen op echte gangsta shit.
40 Nights trouwens wel een serieus harde beat. Die 808 Miami Bass in In The Way ook trouwens.

Eerste twee luisterbeurten kwam ik er ook niet echt in. Ik zou het nog eventjes de kans geven. Nergens tikt het de kwaliteit aan van zijn eerste twee albums, maar er staan echt wel heerlijke nummers op. Zelfs die ongecompliceerde West Coast-nummers zoals met name In the Way of The Part zijn heerlijk genieten met verstand op 0.
Gelukkig toont hij op dit album ook zelfkennis: hijzelf en zijn opmerkelijk gedrag staan vaak in de weg... hij blijft echter wel een toprapper.

Ben ik de enige die Justin Timberlake hoort op Game Recognize Game i.p.v. Marsha Ambrosius?

Deze man, The Game. Wat is het een ontzettend treurig figuur, die tegelijkertijd vette muziek blijft maken. Ik kan niet anders zeggen. Ik heb dit nieuwe Documentary-project afgelopen week een aantal luisterbeurten gegeven en ik moet bekennen: het klinkt allemaal weer prima. Ik vermaakte me ermee.

Aan de andere kant denk ik: dude, ben je nu nog niet uitgeluld over Compton, prostitutie, 'hitting switches', Snoop, K.Dot, Dre(/ake) en al je andere holmaatjes? Na de lange LP's Born 2 Rap en Drillmatic lult ie zowaar opnieuw anderhalf uur vol.

Toch klinken de meeste tracks best aangenaam in de oren. Hij kan het wel. Wel moet ik bekennen - zeker nadat ik hem in 2024 heel matig zag rappen in Tivoli - dat de man een beetje passé is. Hoe hij zichzelf telkens tegenspreekt. Er komt zoveel onzin uit. Ach ja, dat maakt The Game The Game, denk ik.

(hoe komt BT hier ineens op terecht? de laatste mc die ik op een Game-plaat verwachtte)