The Game - The Documentary III (2026)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Numinati
-
Geezus (4:36)
-
Love It or Hate It (3:23)
met Snoop Dogg, Sela V en Cool & Dre
-
Steppers (3:27)
met Lil Wayne
-
The Life (2:37)
-
Scary Times (2:39)
met RJmrLA, Lit Papi, BG 100, Wacko en EastSide K-Boy
-
20 Deep (2:32)
met Mike & Keys en HopOut
-
No Brakes (2:18)
met Drake
-
Sticks (3:39)
-
Geekin (2:35)
met Drakeo the Ruler
-
40 Nights (4:20)
met Kanye West en Mike & Keys
-
Do You Love Me (4:47)
met Cool & Dre
-
Run It Up (4:58)
met Leon Thomas
-
Party at Game's (4:45)
met PARTYNEXTDOOR
-
Baby (2:30)
met Kalan.FrFr en ArmonieJAY
-
In the Way (3:50)
-
The Part (3:58)
met RJmrLA, JasonMartin, Lefty Gunplay, Mark Lux, YG en Mike & Keys
-
Hella (3:17)
met RJmrLA, E-40, Serrin Joy en Mike & Keys
-
Nothing 2 Hide
-
LA Monster (2:13)
met Kanye West
-
Meet the Parents (3:48)
-
The Pen (3:54)
-
The Cookout (3:45)
met Larry June
-
I Won't Be Afraid (4:44)
met Black Thought en Cool & Dre
-
Game Recognize Game (4:52)
met Marsha Ambrosius
Links
Last.fm
0
geplaatst: afgelopen donderdag om 20:55 uur
Eindelijk nog eens een sterk album van The Game.
The Game is altijd één van mijn favoriete artiesten allertijden geweest. The Documentary en Doctor's Advocate zijn wat mij betreft (semi-)classics. The R.E.D. Album daargelaten vond ik al zijn soloalbums die erna kwamen ook (erg) sterke albums.
Jammer genoeg waren zijn laatste twee soloworpen toch van een lager niveau dan dat we van deze West Coast-veteraan gewoon zijn. Born 2 Rap en Drillmatic: Heart vs. Mind waren véél te lang, te veel vervuld van minder kwalitatieve nummers en hebben me als geheel nooit kunnen beklijven. Met 24 nummers en een speelduur van een klein anderhalf uur is The Documentary 3 jammer genoeg ook geen beknopt en gefocust album.
Na de eerste twee luisterbeurten kwam ik er niet goed in, en vreesde ik dat dit in hetzelfde rijtje kwam als zijn vorige twee soloalbums. Inmiddels ben ik vele luisterbeurten verder en kan het met toch wel grotendeels overtuigen hoor. Uiteraard is zijn elfde studioalbum ook net iets te lang, er had best gesnoeid in kunnen worden (zeker voor een nieuw deel in The Documentary-reeks). Toch is het bulk van deze LP (erg) goed!
Geezus is een binnenkomer van jewelste. Deze Blood gaat volledig los op die verslavende productie. Toch wel één van de sterkste albumopeners van dit jaar. Love It or Hate It is goedkoop proberen scoren aangezien dit een veredelde remix is van Hate It or Love It. Dat feit daargelaten blijft de (licht aangevulde) beat staan als een huis, The Game en voornamelijk Snoop Dogg klinken er super op.
Voor iedereen is er wel wat te vinden op dit album. Voor ongecompliceerde West Coast-bangers zet je gerust 20 Deep, No Brakes, In the Way, The Part en HELLA op. Om de gastheer volledig rappend los te horen gaan zet je nummers zoals Geezus, Steppers en The Life op. Voor fans van zijn emotionele kant zijn er Nothing 2 Hide en absoluut Meet the Parents op. Zijn zachtere, "op vrouwen gerichte", kant laat hij dan weer horen op bijvoorbeeld Run It Up, Party at Game's en BABY. Dit zijn maar enkele voorbeelden van de toch wel grote variatie dat te vinden valt op The Documentary 3.
De gastartiesten zijn niet altijd even geslaagd. Zo vind ik het toch best een stretch om Drake en Kanye West op respectievelijk No Brakes en LA Monster gastbijdrages te noemen. Wijlen Drakeo the Ruler beklijft niet op Geekin'. Veel van die onbekendere rappers laten ook niet echt iets horen, er staan soms gastartiesten bij een nummer die je eigenlijk amper hoort op het nummer.
Mijn favoriete nummers zijn Geezus, The Life, 20 Deep, No Brakes, Do You Love, Run It Up, The Part, HELLA en The Pen.
Nummers zoals 40 Nights, LA Monster en Game Recognize Game zijn dan weer niet slecht... maar ik had ze ook niet gemist.
Dit album kwam toch best uit het niets. Het is een aangename verrassing geworden waar ik nog lang niet klaar mee ben.
4*
The Game is altijd één van mijn favoriete artiesten allertijden geweest. The Documentary en Doctor's Advocate zijn wat mij betreft (semi-)classics. The R.E.D. Album daargelaten vond ik al zijn soloalbums die erna kwamen ook (erg) sterke albums.
Jammer genoeg waren zijn laatste twee soloworpen toch van een lager niveau dan dat we van deze West Coast-veteraan gewoon zijn. Born 2 Rap en Drillmatic: Heart vs. Mind waren véél te lang, te veel vervuld van minder kwalitatieve nummers en hebben me als geheel nooit kunnen beklijven. Met 24 nummers en een speelduur van een klein anderhalf uur is The Documentary 3 jammer genoeg ook geen beknopt en gefocust album.
Na de eerste twee luisterbeurten kwam ik er niet goed in, en vreesde ik dat dit in hetzelfde rijtje kwam als zijn vorige twee soloalbums. Inmiddels ben ik vele luisterbeurten verder en kan het met toch wel grotendeels overtuigen hoor. Uiteraard is zijn elfde studioalbum ook net iets te lang, er had best gesnoeid in kunnen worden (zeker voor een nieuw deel in The Documentary-reeks). Toch is het bulk van deze LP (erg) goed!
Geezus is een binnenkomer van jewelste. Deze Blood gaat volledig los op die verslavende productie. Toch wel één van de sterkste albumopeners van dit jaar. Love It or Hate It is goedkoop proberen scoren aangezien dit een veredelde remix is van Hate It or Love It. Dat feit daargelaten blijft de (licht aangevulde) beat staan als een huis, The Game en voornamelijk Snoop Dogg klinken er super op.
Voor iedereen is er wel wat te vinden op dit album. Voor ongecompliceerde West Coast-bangers zet je gerust 20 Deep, No Brakes, In the Way, The Part en HELLA op. Om de gastheer volledig rappend los te horen gaan zet je nummers zoals Geezus, Steppers en The Life op. Voor fans van zijn emotionele kant zijn er Nothing 2 Hide en absoluut Meet the Parents op. Zijn zachtere, "op vrouwen gerichte", kant laat hij dan weer horen op bijvoorbeeld Run It Up, Party at Game's en BABY. Dit zijn maar enkele voorbeelden van de toch wel grote variatie dat te vinden valt op The Documentary 3.
De gastartiesten zijn niet altijd even geslaagd. Zo vind ik het toch best een stretch om Drake en Kanye West op respectievelijk No Brakes en LA Monster gastbijdrages te noemen. Wijlen Drakeo the Ruler beklijft niet op Geekin'. Veel van die onbekendere rappers laten ook niet echt iets horen, er staan soms gastartiesten bij een nummer die je eigenlijk amper hoort op het nummer.
Mijn favoriete nummers zijn Geezus, The Life, 20 Deep, No Brakes, Do You Love, Run It Up, The Part, HELLA en The Pen.
Nummers zoals 40 Nights, LA Monster en Game Recognize Game zijn dan weer niet slecht... maar ik had ze ook niet gemist.
Dit album kwam toch best uit het niets. Het is een aangename verrassing geworden waar ik nog lang niet klaar mee ben.
4*
* denotes required fields.
* denotes required fields.