Queens of the Stone Age - Perfecth (2026)

Krijg een klein beetje Steely Dan/ Donald Fagen vibes bij dit nummer, niet verkeerd. Easy Street is opzich ook wel een lekker nummer alleen muzikaal gezien niet heel bijzonder. Vraag me ook af of QOTSA ooit nog hele harde (als in geluid) gaat uitbrengen of dat dat tijdperk definitief voorbij is.

Insignificant Other bevalt me best. Ik had na Easy Street nochtans niet verwacht dat dit nog iets voor mij zou zijn. Al hoop ik dat dezelfde stijl niet doorheen het volledige album wordt doorgetrokken, want dan vrees ik er toch wat voor.

Hmm, niet zoveel hype als ik had verwacht. Maar ik heb hier zin in!

Tja, voor mij voelt de muziek van QOTSA met elk album minder relevant worden. Where the Goth Girls At? vind ik nog wel een aardige track, maar de twee andere singles weten me op geen enkele manier te boeien. Het is allemaal nogal braafjes en saai. Als ik dan zie wat voor toffe albums er deze maanden uit zijn gekomen en nog uitkomen, dan is de kans bijzonder klein dat ik dit album veel airplay ga geven.

Het nummer Sunday is dus al eens uitgebracht, op de plaat van Iggy Pop. Post pop depression.

Lekkere opener van deze plaat trouwens!

Geenzins een memorabel album van de Queens, bij vlagen zelfs tenenkrommend (als de discobeat om de hoek komt kijken). Ik mis toch echt de vuige woestijnrock sound van weleer, dit is wel grotendeels te veel easy listening.

Ja, dit gaat wel echt een heel stuk af van hun bestaansrecht, cru omschreven.

Mooi dat QOTSA zichzelf ontwikkeld en niet blijft stilstaan oftewel steeds hetzelfde riedeltje herhaalt. Alle lof, geweldige band! Verfrissend

Het voelt mij voor mij als een bijna logisch vervolg op Alive In the Catacombs. En inderdaad je moet hier even de woestijnrock van weleer vergeten en gezien de live shows komt dat echt nog wel ruimschoots aan bod.
Waar ik het vorige album bijna niet heb geluisterd, is dit voor mij een warme deken die over mij heen valt. Al een tijdje verkeer ik mij naar aanloop van dit album, naar een heropende tunnel richting die heerlijke QOTSA vibe. Dus deze staat al sinds vanochtend op repeat. En tegelijk ook nog even dit interview gelezen, dan gaat dit album nog meer leven, voor mij dus Perfecth

Als je de typische qotsa desert rock verwacht dan valt deze idd tegen. Als je je daar niet kan overzetten snap ik dat je dit niets vind.

Echter is dit gewoon een hele goede plaat IMO, luistert heerlijk weg.
Mag een volgende plaat gewoon weer lekker knallen!? Absoluut! Maar voor nu ben ik hier best blij mee en kan ik er wel van genieten

Plaat luistert prima weg!

Ja nee shit. Ik kom niet verder dan 3 sterren. Had er meer van gehoopt

Vandaag twee keer geluisterd: vanochtend in het donker en de mist, vanmiddag met zonlicht.

De eerste drie tracks vielen vanochtend prima in de smaak, en na twee keer luisteren kan ik voorzichtig concluderen dat ik het een wisselende plaat vind. Nummers als Mono, Phantom Limb en Easy Street blijven (nog) niet hangen. Muzikaal niet zo bijzonder als menig oud(er) QOTSA album.

De langzamere QOTSA is best wel soulvol. Voeg daar wat goed geproduceerde 70's pop aan toe en je hebt me.

Wat mij betreft behoren Mono en Phantom Limb, naast Run Away From The Mob en de opener juist tot de hoogtepunten.

Een Perfecth kortverhaal

De eerste 3 nummers vind ik echt goed. Mono, From the Cliff en Easy Street doen me dan weer helemaal niks. Sunday klinkt daarna heel atypisch voor Qotsa (dat blijkt geen toeval te zijn).
Phantom Limb is ok en de afsluiter is gelukkig ook de moeite. Maar al bij al een mager album waar ik best meer potentieel in zie dan er nu is uitgehaald.

Van stonerrock via altrock naar bluesrock. Niks mis met iets nieuws uitproberen maar ik moet nog even wennen aan deze nieuwe Queens of the Rolling Stones Age ..

Is het goed? Ja, best wel.
Is het ook leuk om te luisteren? Nou, dat weet ik nog niet zo. Ik vind mid/0.75lifecrises niet perse leiden tot leukere muziek. Het ene moment kan ik dat best omarmen, net als m'n eigen toenemende aftakeling. Aan de andere kant mis ik de jeugdige energie toch wel. Het is hier beter gesteld dan bij maatje Alex Turner maar een schepje herrie er bovenop had toch wel gemogen merk ik.