Gorod - The Ember Gone (2026)

Het vorige album smaakte niet naar meer en ook met deze nieuwe worp kan ik niet zo veel. Iets meer groove en minder freaky songstructuren, maar alsnog houdt het niet bepaald over. Het songmateriaal van deze franse band weet me gewoonweg niet te boeien. Het gaat letterlijk het ene oor in en het andere uit. Goed geproduceerd en knap in elkaar gezet, dat wel.

Herkenbaar. Ik kon ook nooit zoveel met Gorod. De vorige plaat maakte niet dat ik rijkhalzend naar deze uitkeek. De eerste luisterbeurt bevestigde dat gevoel. Maar toen ik de plaat nog een paar keer de kans gaf ontdekte ik toch wel erg veel moois. Het is echt een groeiplaat gebleken. Er zit een hoop verborgen moois in de plaat. Het is alleen geen techdeath zoals de bekende namen doen. Gorod zoekt het vooral in bijzondere tijdschema’s en subtiele toetspartijen. Het lijkt erop dat het voor mij een van DE platen van het jaar aan het worden is.

Het lijkt er niet meer op, maar inmiddels is dit één van de beste platen van het jaar voor mij. Er is veel moois uitgekomen maar deze gaat wel een hoog plekje in mijn jaarlijst krijgen (het zal tussen de nieuwe Archspire en deze gaan voor mij)