The Disposable Heroes of Hiphoprisy - Hypocrisy Is the Greatest Luxury (1992)

Tja, ik heb nooit zoveel gehad met deze man. Tekstueel wel goed, maar zijn stem vind ik nogal irritant en de producties nogal saai.

Pffff, absoluut niet mee eens. Je moet hem maar eens life gaan zien.

Ik vind het een soort Public Enemy alleen dan zonder goede rappers en soul.
Bovendien was P.E. juist zo goed in maatschappelijke problemen te verpakken in geweldige poezie en metaforen.
Deze gast brengt zijn boodschap gewoon direct en wordt daarom al snel prekerig.

Ja, kan ik me wel iets bij voorstellen, hoewel ik het wel leuk vind om zo'n geengageerd geluid te horen, inplaats van de zoveelste rapper die het over z'n cars en bitches heeft. Daarbij vind ik het bij hem goed overkomen, hij is oprecht en weet z'n boodschap te verpakken in goeie grooves. Ik heb twee van z'n concerten mee mogen maken en dat waren echt feestjes. Public Enemy is altijd wat militanter. Misschien is P.E. te vergelijken met Malcolm X en Michael Franti met Martin Luther King (of in het slechtste geval Ralph Nader)

Ik had nog nooit van deze band gehoord, maar nu hoor ik 'Television, The Drug Of The Nation' op de radio en het spreekt me erg aan. Is de rest van dit album vergelijkbaar goed? Of is dit het enige goede nummer?

"Television" is van The Beatnigs, de band waar Michael Franti in speelde voor hij deze plaat - Hiphoprisy ... - maakte met Mark Pistel en Philip Steir van Consolidated. Michael Franti heeft "Television"dus gewoon nog eens "dunnetjes" - zeer dun als je het origineel hoort - overgedaan.

Er staan wel meer goede nummers op, maar pas op: vrijwel het hele album is zwaarmoedig en erg politiek getint! Dat geldt voor zowel de teksten als de muziek, zware langzame logge beats domineren. De muzikaal wat 'vlottere' nummers' zijn op één hand te tellen: 'Satanic Reverses' en 'Everyday Life's Become a Health Risk' onder anderen. Desondanks vind ik dat er evengoed wel een aantal sterke nummers op staan, mijn favorieten: 'Language of Violence' en 'Famous and Dandy'. Wat minder vind ik de Dead Kennedys-cover 'California Uber Alles'. 3*

toen goed
nu pedant

Ik vind dit stukken beter klinken dan Spearhead. Zijn stem werkt me af en toe wel op de zenuwen en het hele album in één keer beluisteren, maakt het daarom wel wat zwaar. Toch wel een klassiekertje.

Een jaar of 15 geleden zag ik ze aan het werk in de Vaarkapoen in Brussel. Beter dan op de cd (die met drie sterke nummers begint, maar het dan toch wel een beetje laat afweten), en met bovendien meer live-instrumenten (o.a. drums) dan op de cd.
Opmerkelijk: nadat +/- alle betalenden binnen waren, zorgde Franti ervoor dat een behoorlijk grote groep kansarme jongeren uit de omgeving (NB Vaartkapoen is niet direct in de chiqué-buurt) gratis binnen mochten.

Toch degelijk werk; beter dan Spearhead (imho)

Redelijk album, 2*. Beste track vind ik Language of Violence. Andere leuke tracks zijn, Satanic Reverses, Famous and Dandy en The Winter of the Long Hot Summer.

En Spearhead?

Deze ken ik vooral van naam, want ''Disposable Heroes'' was / is natuurlijk een nummer van Metallica... (imo) Geen idee of dit daarvandaan komt...?

Ja, het is dezelfde persoon als Spearhead slimmerik

Het was niet de bedoeling mijzelf als bijdehand te presenteren, maar meer: wat vind je dan van Spearhead / misschien is dat wél iets voor je (ik zag dat je er niet op gestemd had) - ik vond dat indertijd namelijk wel heel leuke, relaxte muziek - teksten buiten beschouwing gelaten.

Ah ok, ik ken dat minder goed. .

Dik 10 jaar later. Opeens schoot deze bandnaam mij te binnen, vraag niet waarom. Soms misschien wat lang van stof en een tikkeltje mono van toon, maar gave soundscapes en Franti's stem heeft een goeie militante vibe. Kwam er goed door.