Sun-Ra and His Astro Infinity Arkestra - Atlantis (1969)

Een beetje 'lege' Jazz. Het is erg rustig, maar wel wat anders dan de meeste Jazz dat ik heb gehoord. Waarschijnlijk is dat wel het Avant-Garde dingetje. Het is niet slecht, op sommige momenten geniaal, maar veel ontstaat er niet. Het 1e nr is direct het beste nummer. Doet me alleen wel denken aan een Adderley nummer. De volgende nrs zijn ongeveer hetzelfde. Soms een vette drumsolo. Alleen het laatste nr is wat anders. Beetje vreemd..misschien is dat wel het Avant-Garde dingetje. Het deed me denken aan een horrorfilm uit de jaren 50/60. Alleen ik weet niet of dat in positieve zin was of negatieve. Voor nu geef ik dit een 4*. Echt een erg relaxed album, op het laatste nr na dan. Beetje de Quasimoto onder Jazz

4*

Sun Ra is niet geheel toevallig 1 van de favoriete artiesten van Madlib.

"Yo, I'll be getting lit listening to Sun Ra" zegt hij in het nummer 'Jazzcats' van Quasimoto.

Dus je vergelijking is helemaal niet gek.

Ik heb ook een 3 platen van Sun Ra in mijn te luisterenlijst staan. Ik ben wel benieuwd!

Logisch natuurlijk, Sun Ra heeft een uniek geluid en bovendien een eigen (herkenbaar) geluid dat vaak experimenteel en vernieuwd in de oren klinkt. Sun Ra was erg voor uit strevend voor zijn tijd. Ik vind hem persoonlijk ook een van de meest interessante "Jazzcats" voor zover ik me in dé Jazz heb verdiept.
Het nummer "Shadows of Tomorrow" is ook een ode aan zijn werk.

Ik ben erg benieuwd wat jullie hiervan vinden. Vooral het titelnummer.

Wow, dat wist ik niet over dat Madlib hun zo goed vond. Eerst met die rappers uit de gevangenis en nu dit... Misschien heb ik wel een gave..
En het titelnummer is ... vreemd.

Mijn God, wat een zieke plaat is dit toch. Het titelnummer is echt compleet .

Dit is mijn favoriete Sun Ra na het live album Nothing Is (de cd versie dan met oorspronkelijke live volgorde sans bonus tracks).
Misschien moet ik die er ook op zetten.
Ik voel echt de spanning stijgen bij kant A van Atlantis en bij B
barst het los.

Ohhh wat houd ik van de productie, zo heerlijk afstandelijk en geisoleerd

Saai, saai en nog eens saai.

Simpele herrie, slechte productie (wat nu "afstandelijk en geisoleerd"..? gewoon slecht.) de "opbouw" kun je beter afbraak noemen en het geheel heeft een erg groot "zie mij eens lekker hip en happening zijn" karakter

Deze man (Sun Ra) beweerde van een andere planeet te komen...

Jaja, heeeeeel interessant allemaal

Zo...zojuist mijn eerste luistersessie achter de rug, heeft iemand er problemen mee als ik het titelnummer als hysterisch typeer? Een heftige ervaring, dat zeker, ik weet niet of het aan mijn stereo ligt maar vanaf de vijfde tot de elfde minuut kan ik weinig individuele noten dan wel instrumenten ontwaren...is dat de bedoeling of moet ik een betere stereo dan wel gehoorapparaat aanschaffen? De laatste vijf minuten van Atlantis vind ik trouwens de eerste keer meteen al gaaf. Een interessant project om vaker te beluisteren, stemmen stel ik nog maar even uit...

Jazz voor gevorderen, al kun je van jazz eigenlijk al niet meer spreken. Een erg abstracte plaat, heftig, geflipt, gestoord en nerveus. En dan heb ik het eigenlijk alleen nog maar over het waanzinnige titelnummer Atlantis. De rest van de plaat is eigenlijk gewoon erg toegankelijk. Doet een beetje Afrikaans aan en is zelfs bij vlagen catchy zoals het fenomenale Mu en Lemuria. Voeg er nog eens een lange maar sterke percussie solo bij en je hebt een vreemd en eigenaardig plaatje. En dat is nog een understatement voor dit album. 2 verschillende werelden eigenlijk, de eerste kant en dan de 2e kant met het compleet gestoorde Atlantis. Dit heeft mij enorm weten te overtuigen en is met recht een klassieker in zijn genre. (wat dat ook moge zijn ) 4*

Dat titelnummer is briljanter dan ik dacht. Jammer dat de andere nummers er wat bij aanvoelen als een matig voorprogramma bij een ijzersterke headliner. Zit je ongeduldig wat drinken weg te tikken en hoor je wel wat goede dingen, maar weet je gewoon dat het pas op het einde echt geniaal wordt.

Ahh, wat een onverwacht chille, speelse en ruimtelijke plaat is dit! Waarom luister ik deze nu pas voor het eerst? En dan moet het titelnummer nog komen.

Bimini (tromgeroffel) en Atlantis (kakafonie van geluiden) zijn vrij onbeluisterbaar. Kant 2 doet helaas nogal afbreuk aan het best wel lekkere eerste deel van het album. Daarom net voldoende.