Sun-Ra and His Astro Infinity Arkestra - Atlantis (1969)

Jazz voor gevorderen, al kun je van jazz eigenlijk al niet meer spreken. Een erg abstracte plaat, heftig, geflipt, gestoord en nerveus. En dan heb ik het eigenlijk alleen nog maar over het waanzinnige titelnummer Atlantis. De rest van de plaat is eigenlijk gewoon erg toegankelijk. Doet een beetje Afrikaans aan en is zelfs bij vlagen catchy zoals het fenomenale Mu en Lemuria. Voeg er nog eens een lange maar sterke percussie solo bij en je hebt een vreemd en eigenaardig plaatje. En dat is nog een understatement voor dit album. 2 verschillende werelden eigenlijk, de eerste kant en dan de 2e kant met het compleet gestoorde Atlantis. Dit heeft mij enorm weten te overtuigen en is met recht een klassieker in zijn genre. (wat dat ook moge zijn ) 4*