Terry Callier - Occasional Rain (1972)

Z'n eerste album sinds The New Folk Sound uit '64 en het eerste album van drie fantastische Cadet-releases. Je hoort duidelijk dat Terry Callier nog steeds zijn nummers schrijft met de gitaar in de hand, maar ze krijgen al meer de opsmuk die What Color is Love een jaar later zo kenmerkt. Of hij het nu minimaal houdt of juist erg bombastisch maakt, zijn nummers blijven overeind. De strijkarrangementen en achtergrondzangeressen (met Minnie Riperton) blijven binnen de perken, wat van Occasional Rain heerlijk luistervoer maakt. Het album kent bovendien een leuke opbouw met de korte 'Go Ahead On'-segues doorheen heerlijke nummers als 'Ordinary Joe' en 'Trance on Sedgewick Street' geweven. Nog geen absoluut meesterwerk, maar het zou niet lang meer duren...

Ordinary Joe, ja, een diamant in de luwte, verheven op een voetstuk. Een klassieker in het genre, na toch al meer dan 50x gedraaid te hebben ben ik hem verre van spuugzat.

Heel langzaam begint dit album te groeien voor mij, maar dan toch vooral door Callier's fenomenale zang, die hier ( gelukkig ) meer de ruimte krijgt dan op What Color Is Love ..........

Intussen al opgewaardeerd naar 4**** ....... Echt groeibriljantje deze plaat. Doordat ik 'm veel in de spelert heb zitten ga ik What Color Is Love ook weer meer speeltijd te geven en ga ik die plaat ook steeds meer grokken.

Grokken??

Grokken = het wezen van iets/iemand doorgronden. Ouwe hippie terminologie overgenomen uit de SF klassieker Stranger In A Strange Land van Robert Heinlein

Intussen opgewaardeerd naar 4.5* en een extra exemplaar gekocht voor in de verjaardagskado-doos ..........

Een vriend van mij was een fervent liefhebber van Robert Heinlein, zelf heb ik niets met SF-literatuur. Ook niet met SF-films trouwens. Maar bedankt voor de uitleg, Droombolus!

Wat een prachtalbum (once again) van Terry Callier. Een onderbelichte parel in het folk/soul genre. De man heeft een stem met een timbre dat werkelijk uniek was. Moeilijk om dit niet goed te vinden. Wat een bijzondere arrangementen. Prachtalbum. Top.

En toch nog steeds maar 23 stemmen, Broem!

Veel te weinig. Overigens nog bedankt voor de tip. Door What Color is Love in zijn verdere werk gedoken. Pracht aanvulling op m'n verzameling.

Ken je Timepeace al, Broem? Ook heel mooi.

Zo'n foeilelijke hoes is niet bepaald reclame voor het moois dat het album biedt. Want mooi is het (weer).
Terry Callier neemt wat mij betreft een bijzondere plaats in binnen het genre en daarmee kom je gelijk al een probleem tegen want zijn werk bevat invloeden uit diverse hoeken en dat maakt hem wat mij betreft zo boeiend.

Ik ken Terry Callier van dit fantastische nummer. Of remix eigenlijk, aangezien het origineel op dit album staat en minimaal even mooi is. Net als de rest van deze prachtige plaat. Na Ordinairy Joe is Golden Circle mijn favoriet.

Ik was flink onder de indruk van het debuut. Daarmee vergeleken is dit wel erg zwaar over de top. Niet mijn smaak en blijft dan ook bij één luisterbeurt.