Mingus Big Band - The Essential (2001)

Charles Mingus-fans opgelet. Dit is een wereldplaat zonder Charles zelf, maar die wel Mingus ademt. Had tot vorige week nog nooit van deze ghost band gehoord, maar toen werd dit album opnieuw uitgebracht in de iTunes Store. Benieuwd naar hoe ze de stijl van 'The Angry Man' zouden verkrachten, kwam ik erachter dat er ook goeie ghost bands bestaan.

Niet 1-op-1 kopiëren van de ghost, maar op energieke wijze een eigen interpretatie van het werk neerzetten. Persoonlijke favoriet is de georganiseerde chaos van Fables of Faubus.

Een stel enthousiaste en getalenteerde Mingusvolgelingen ,

Nu ken ik tot mijn schaamte nog niet zoveel van Charles Mingus, vooral daar moet dus dringend wat verandering in komen. Deze plaat vind ik erg goed gekozen, ik had eens over ze gelezen op Wiki maar toen leek het me niet zo bijzonder omdat ik niet altijd zo razend benieuwd ben naar modernere Jazz, wel vond ik hun doel erg mooi om Mingus' muziek niet de vergetelheid in te laten sukkelen, Mingus leeft volgens mij in veel mensen voort en sommigen kunnen dat nu eenmaal beter uiten dan anderen lijkt me.

MAAR!!!

Wat ben ik positief verrasst door dit album, ze maken met een hele band moderne versies van de nummers en op welke manier! Stuk voor stuk eigenlijk geweldige naspelingen maar eigenlijk veel meer dan dat, ze samplen meer als het ware: je herkent het origineel wel erin maar toch weer een wereld van verschil bij momenten (ik praat over de nummers waar ik dus het origineel van ken).

Een geweldige band en wat voor een sfeervolle muziek dat meebrengt is haast niet te omschrijven, stuk voor stuk sterke spelers lijkt me (al ken ik niks van hen solo), maar hier spelen ze gewoon bijzonder lekker, natuurlijk kan het niet mis gaan als je Mingus naspeelt (als je zelf goed bent) maar hier en met deze plaat doen ze Hem echt eer aan,

alsof Mingus herrezen is in een modern jasje ,

3,5*.

Ben niet zo'n liefhebber van Mingus' muziek, dus waarom deze toch beluisteren? Tsja, wie niet waagt.... (het bekende zinnetje).

De band speelt met veel plezier het werk van Mingus, dat merk je zeker als je naar deze plaat luistert. Maar af en toe werkt het me teveel op de zenuwen en dat is jammer. Gelukkig houden deze "zenuwstukjes" niet te lang aan waardoor het te "overleven" is. Al met al een aardige jazzplaat die af en toe nog weleens opgezet zal worden.

De term "big band" was voor mij op voorhand een waarschuwingssignaal. Hoewel ik probeer om (vooral in het ontdekken van jazz) een open mind / oor te houden, ben ik toch geneigd om stiekem allerlei hokjes en etiketjes te maken. Op die manier beperk je de keuze een beetje in het grote bos met jazzbomen.
Ik ben blij dat ik deze plaat toch beluisterd heb, weer een vooroordeel overboord!
Deze big band klinkt niet oubollig, niet log, niet truttig etc.
Het speelplezier druipt er vanaf, en er is genoeg ruimte voor de solisten om flink van leer te trekken.
Een plaat om vrolijk van te worden!

Big Bands??
Niet mijn ding.
Geweldig leuk om te doen (lekker met tig man een goed klinkende muur van muziek te maken), om naar te (moeten) luisteren bijna een straf.

ik moet eerlijk zeggen, heb hem een half keer geluisterd, en heb weinig zin gehad om hem wat vaker te draaien, zal binnen kort eens goed luisteren.

Dat de Mingus Big Band het jazzicoon als het ware zou belichamen blijf ik tot op heden tegenspreken. De nummers missen de fratsen, de grappen en de grollen van iemand als Mingus – en waar zijn de opwindende kreten die de hele band nog dieper de climax in moeten duwen? Inderdaad, je hoort ze wel, maar weet dat het de zijne niet (kunnen) zijn. En toch, ondanks dat geforceerde gevoel (soms), maakt de Mingus Big Band heel fijne muziek: stuk voor stuk doen ze de thema’s van hun voorganger alle eer aan. De chaotische brei mag dan (quasi) altijd uitblijven, ze is nooit veraf – en zowel volumineus als virtuoos horen we deze mensen grootse dingen doen.
Desondanks heb ik het nogal moeilijk met nummers zoals ‘Eat that Chicken’, waarin men het gebrek aan muzikale diepgang probeert te verbergen door schreeuwerige, “grappige” zinnetjes erdoor heen te gooien. Ook het ‘Self Portrait in Three Colors’ is het soort big band-muziek dat bijna harmoniemuziek wordt – zo voorspelbaar en pompeus sleept het zich naar zijn welkome eind. Geef mij dan toch maar de uitbundige overige nummers – met een waanzinnige versie van ‘Fable of Fablus’ als één van de (vele) hoogtepunten.
‘The Essential Mingus Big Band’ bewijst ook het genie van Mingus: quasi alle deuntjes klinken bekend voor iemand die het oeuvre van Mingus een tijdje terug in één ruk heeft verkend – en dat alles is blijven hangen beschouw ik zonder meer als een positief teken. Natuurlijk ontbreekt hier en daar een klassieker, maar een dubbel-cd (zoals dat andere "eerbetoon", ‘Epitaph’) was waarschijnlijk teveel van het goede geweest.
Mijn mening over de 'Mingus Big Band' is bij deze bijgeschaafd.

Jazz is een vorm van geimproviseerd muziek maken. Tijdens het beluisteren van dit (verzamel) album - zou je kunnen denken - dit is een geslaagde album in de Jazz. Het klinkt ouderwets, mooi en aardig. Verder kan ik hier niet zoveel over kwijt.

PS: Charles Mingus was (destijds) een grote grillige Jazz-meester. Leuk dat de fans een band (zijn) hebben opgestart.

Alsof je je schrap zet voor een te koud zwembad.. Zo was een beetje mijn houding bij aanvang van het luisteren naar dit album. Vrijwilllig aan de Bigband. Een van de weinige genres waarvan ik helemaal niets in huis heb, omdat ik het allemaal maar niets vind. Mijn clichebeeld ongeveer: muziek van twee generaties terug waarvan ik vind dat dat ook maar het beste zo mag blijven.
En dan blijkt dat ik dit toch heel aardig aan kan. Het zal nooit mijn passie worden, maar ik vind dit muzikaler interessanter en qua speelsheid verbazend leuk - in vergelijking met wat ik verwachtte.

Ik zal er nooit plat voor gaan, (in sterren gerekend niet meer dan 3 of 3,5, zeg maar) maar dat is ruim meer dan ik had gedacht. Misschien moest ik dit toch maar eens kopen. Gewoon, om daar dan ook maar eens wat van te hebben. Een goede tip dus.

Van Mingus zelf weet/ken ik trouwens niet veel, en misschien wordt dit daar nog wel leuker mee als het zo was. Wie weet.