Baseline - The Guitar Album (2006)

Na een aantal luister beurten, lijkt hij steeds beter te worden. Een goede keuze voor het jazz album van de week. ben benieuwd wat de rest er van vind

Prima keuze inderdaad. Goed verteerbare jazz met gitaar in een hoofdrol, niet al te veel aanpassingsproblemen voor het MuMe-publiek dus. De eerste twee nummers bevielen me het best tijdens de eerste luisterbeurt. Het album bevat verder naar mijn smaak misschien wat te veel niemendalletjes (excusez le mot) voor een hoge score. Dit stevent dus af op een 3 / 3,5 denk ik, maar ik stem pas na mijn tweede beluistering.

Subtiel album waarbij het niet gaat om spierballenvertoon of "laten we zo gek mogelijk doen" maar meer om het samenspel en de sfeer die het geheel weet op te roepen.

Ondanks dat je, naar mijn idee, niet met een middelmatig/slecht product van doen hebt kan ik niet zeggen dat het me echt veel doet... De solo tracks bevallen me eigenlijk nog het beste. Je hoort de beste man echt werken (letterlijk) helaas worden ze afgewisseld door ..."niemendalletjes" idd.

Ik geef de moed niet op en ga hem nog onder wat andere omstandigheden beluisteren. de 2 luisterbeurten tot nu toe waren echt "beoordelingsluisterbeurten"

Het begin van het album is het sterkst.
Persoonlijk vind ik dit album niet echt "los" komen. Zo niet weten hoe ik het anders moet beschrijven. Maar de goede nummers van het album zijn, lijken voor mijn gevoel wat gemiddeld. Maar zal hem nog vaker luisteren zit nu ook rond de 3.5, maar kan om hoog en naar beneden.

In kader van het jazzalbum van de week ik deze cd geluisterd en beluisterd. Wederom moet ik de liefhebbers hiervan teleurstellen door geen voldoende (3* +) uit te delen.
Ik hou best van gitaarjazz (o.a. Marcus Miller), maar dit album doet me niks. Het kabbelt teveel voort en soms vind ik het ronduit saai. Jammer, maar ik zal me blijven verdiepen in de jazz, want er is moois zat.

2 sterren.

Het is een 3,5 geworden...goed album, maar niet uitzonderlijk Daarnaast ben ik ook geen liefhebber van de "jankende gitaar" in jazz muziek.

Het heeft een aantal sterke momenten (o.a. track 2,6 en 13) en dit album verdiend zeker geen onvoldoende...

Frappant dat nog niemand iets gezegd heeft over het toch wel aparte concept - afwisselend solo-nummers met alleen (bas)gitaar en mnummers met meerdere instrumenten en slagwerk - 50/50 verdeeld. Ik heb alleen de mp3 s en mis daardoor wel wat informatie; is het nu zo dat alle gitaarpartijen door 1 persoon (Hein van de Geyn) worden gespeeld?

Opvallend vind ik ook de naamgeving van de tracks. Commercieel sterk gekozen. My Funny Valentine (altijd leuk) wordt uitgeschreven maar Greensleeves (' Folk Song' ) niet. Van sommige titels wordt een tracklisting tenslotte alleen maar minder interessant. Ook leuk is dat je nummers als 'Clapton' en 'Beck' creeert en er dan - je bent tenslotte Nederlander - een nummer ' Akkerman' naast zet.

Ik vind het geheel een aantrekkelijke plaat. Als hierboven genoemd (en dus niet allen vanwege de titels) is dit goed toegankelijk voor niet-jazzluisteraars, en verdomd durf ik hier en daar de kwalificatie 'funky' nog wel aan. Voor zover men met de niemandalletjes die solo-partijen worden bedoeld, deel ik die mening in elk geval niet. Prettige stukjes, te luisteren als muzak (tis rustig dus vast wel) maar heel mooi gespeeld.

Ik vind tenslotte Celestion een opvallend nummer. Aanvankelijk in negatieve zin (start toch met een tijdloos standaard intro, en je verwacht op elk moment dat Astrud Gilberto gaat invallen), stijgt het gaandeweg boven zichzelf uit. En ik ben niet eens zo'n sologitaar liefhebber. Mooi nummer.

ik vind die solo partijen ook wel boeiend , ook alze zijn niet allemaal even sterk. Het zijn vooral een paar groepsstukken die je als "niemendalletje" kunt zien...."weinig interessant" is wellicht een betere omschrijving.

Ik weet nog niet echt wat ik hier van moet vinden. De sound bevalt me heel aardig en het is een album zonder echt moeilijke stukken (ligt constant lekker in het gehoor). Over de gitaar in Jazz ben ik nog neutraal (over veel dingen binnen Jazz ben ik nog neutraal vanwege een zeer klein referentie-kader), maar hier doet 'ie iig goeie zaken. Helaas kan ik het album nog niet echt geweldig noemen. Mooi is het zeker, maar het pakt me nog niet.

Er spelen 2 gitaristen, John Abercrombie en Ed Verhoeff, Hein van de Geyn speelt bas.

Dit album pakte me al vanaf het begin. Fantastisch is dit! Vooral de wat kortere nummers vind ik geweldig. Als je goed luistert kan je iemand zachtjes, heel zachtjes horen ademen. Jammer dat vele dit niet goed vinden, want ik vind de zeer sterk. Het klinkt idd niet echt alsof het erg lastig ofzo is. Maar het kracht ligt hem hier dat het wel een bepaalde sfeer legt, een bepaalde gevoel naar boven haalt. Het toont geen emoties, maar creëert ze wel. En dat is niet niks... Van mijn kant dan ook een dikke 4,5*, en zoals ik al eerder zei bij de Jazz topic, dit zal ik vaak draaien

Ik ga helemaal mee met Social_mask, sterk album dit met een aantal top-muzikanten. Hoewel gitaarjazz niet altijd mijn persoonlijke voorkeur geniet kan dit plaatje mij echt wel bekoren.

Dit is zo'n soort album waarbij je blij bent dat we een jazz-album van de week kiezen, want helaas komen dit soort albums te weinig in de belangstelling en dus ook niet binnen mijn gezichtsveld. Alhoewel ik gelijk moet bekennen dat ik me veel op het ECM-label richt de laatste tijd, maar ja daar is ook zo veel moois te vinden

Conclusie: wederom een mooie verrijking voor de collectie en in blije afwachting van meer van zulke tips!

Dit album is wat mij betreft een stuk beter te pruimen dan het vorige jazzalbum van de week. Ik begon er aan met de verwachting redelijk heftige freejazzrock te krijgen. Op de één of andere manier had ik een soort Humcrush verwacht. De verrassing was dus groot toen er rustig kabbelende open stukken uit mijn speakers kwamen rollen. Ik vind vooral de eerste twee nummers erg mooi. Ik merk dat daarna mijn aandacht verslapt. Voorlopig 3* voor het album en een halve* extra voor de ongelooflijk mooie opname; Hein staat naast me te spelen... Dat is dus 3,5*

Deze plaat bevalt me prima, het ligt allemaal lekker in het gehoor en ademt een mooie ontspannen sfeer. Normaal ben ik nooit zo geboeid door stukken (stukjes) bassolo, maar ook die vind ik hier erg aangenaam.
Nadeel is echter wel dat dit album na een aantal draaibeurten niet meer verder groeit, er zit wat mij betreft dan niet veel spanning of verrassing meer in.
Al met al een fijn plaatje dat ik zeker nog vaker zal beluisteren.

Het is hoogst onbegrijpelijk dat velen de bassolo's hier best te pruimen vinden: ze zijn iets lyrischer dan in een convetnionelere bezetting waar de bas louter begeleidend is, maar echt meeslepen kunnen ze toch nog steeds niet. De instrumentale beperkingen van de contrabas daar gelaten (op den duur gaat het allemaal ook erg op elkaar gelijken), beschouw ik Hein van de Geyn niet als een grote ontdekking.
Ook compositorisch zwemt 'Baseline' in de conventie: vele nummers beginnen met een bassolo, waarna de gitaar zacht invalt en het nummer zijn eigen weg gaat. In de eerste 2 nummers levert dat nog een aangenaam effect op, daarna dwalen de gedachten af en slaagt alleen 11 er nog in om me even wakker te schudden (door zijn iets stevigere karakter)...
Wat in de overige nummers gebeurt ging muzikaal grotendeels aan mij voorbij: het is niet slecht, maar mist spanning en kleurt zodanig binnen de lijntjes dat 'The Guitar Album' bovenal uitblinkt in zijn gebrek aan persoonlijkheid. Af en toe steekt een tikkeltje oprechte melancholie de kop op, maar nooit voor lang - helaas. En ik betwijfel of meerdere luisterbeurten daar verandering in zal kunnen brengen...

Een weekje nadat dit jazz-album van de week was toch een aantal keren beluisterd en het verdict luidt dat ik het slechts een matig plaatje vind. Ik kan er niet lyrisch van worden omdat het allemaal wat te droog vakwerk lijkt en nergens iets emotioneels of kunstzinnigs vanaf spat. Het lijken allemaal wat schetsen hier en daar bij elkaar geplakt zonder de compositie in het oog te houden. Een mooi rijhuis maar geen architectonische pracht, zeg maar. 3.5*

Eerst en vooral excuses dat mijn beoordeling nu pas valt,

het komt vooral omdat dit album best lang duurt en ik het niet altijd meteen van begin tot einde kan uitluisteren. Heb net geluistert voor de 4de keer, ik ga er later nog 1 extra luisterbeurt aan gooien denk ik en dan voor tijdje bekeken houden. Ofja "bekeken houden" meer, ik ga gewoon verder met andere Jazz gaan, erg bedankt voor deze tip, eerste Nederlandse Jazz voor mij, en dan nog uit 2006.

Akkerman, TT Blues en My Funny Vallentine vind ik erg erg geslaagd, bij de andere composities vind ik Mixed Up ook nog erg lekker. Eigenlijk heeft elke track hier wel iets leuks, past allemaal erg mooi als geheel en komt erg compleet over.

Ik vind het allemaal erg leuk klinkend, nergens slecht en paar momenten bijzonder lekker:

3,5*.