Baseline - The Guitar Album (2006)

In kader van het jazzalbum van de week ik deze cd geluisterd en beluisterd. Wederom moet ik de liefhebbers hiervan teleurstellen door geen voldoende (3* +) uit te delen.
Ik hou best van gitaarjazz (o.a. Marcus Miller), maar dit album doet me niks. Het kabbelt teveel voort en soms vind ik het ronduit saai. Jammer, maar ik zal me blijven verdiepen in de jazz, want er is moois zat.

2 sterren.

Frappant dat nog niemand iets gezegd heeft over het toch wel aparte concept - afwisselend solo-nummers met alleen (bas)gitaar en mnummers met meerdere instrumenten en slagwerk - 50/50 verdeeld. Ik heb alleen de mp3 s en mis daardoor wel wat informatie; is het nu zo dat alle gitaarpartijen door 1 persoon (Hein van de Geyn) worden gespeeld?

Opvallend vind ik ook de naamgeving van de tracks. Commercieel sterk gekozen. My Funny Valentine (altijd leuk) wordt uitgeschreven maar Greensleeves (' Folk Song' ) niet. Van sommige titels wordt een tracklisting tenslotte alleen maar minder interessant. Ook leuk is dat je nummers als 'Clapton' en 'Beck' creeert en er dan - je bent tenslotte Nederlander - een nummer ' Akkerman' naast zet.

Ik vind het geheel een aantrekkelijke plaat. Als hierboven genoemd (en dus niet allen vanwege de titels) is dit goed toegankelijk voor niet-jazzluisteraars, en verdomd durf ik hier en daar de kwalificatie 'funky' nog wel aan. Voor zover men met de niemandalletjes die solo-partijen worden bedoeld, deel ik die mening in elk geval niet. Prettige stukjes, te luisteren als muzak (tis rustig dus vast wel) maar heel mooi gespeeld.

Ik vind tenslotte Celestion een opvallend nummer. Aanvankelijk in negatieve zin (start toch met een tijdloos standaard intro, en je verwacht op elk moment dat Astrud Gilberto gaat invallen), stijgt het gaandeweg boven zichzelf uit. En ik ben niet eens zo'n sologitaar liefhebber. Mooi nummer.