Avishai Cohen - As Is...Live at the Blue Note (2006)

Zoals altijd weet BlaBla wel wat de leuke spannende jazz-albums zijn. Zo ook deze, niet helemaal mijn smaak, maar toch is het een album dat continu de aandacht vasthoudt. Hoewel ik weinig van Arabische muziek afweet, vind ik toch dat ik hier meer de sporen van funk hoor.

De eerste stukken heb ik inmiddels gehoord van dit jazzalbum van de week. Voorlopig oordeel: zeer frivool en funky in vergelijking met de andere tips van blabla. Toen ik de eerste track hoorde op mijn mp3 meteen even de display gecheckt: dit is m toch wel? Maar lekker hoor, inclusief het softe ' remembering' . De bassisten in de reeks jazzalbums van de week kunnen mij toch weinig fout doen, zo blijkt. Alweer een album dat ik wil hebben.

Op deze plaat is niet echt Arabische invloed te horen, ik doelde met deze opmerking meer in het algemeen over al zijn platen (die ik ken).

Aangename verrassing dit jazz-album van de week, ik open met 4 sterren, maar dat kan zomaar nog meer worden

Ik heb het al tot vervelends toe gezegd, maar tegenover platen van bassisten sta ik altijd nogal sceptisch. Avishai Cohen kon me, ondanks al mijn vooringenomenheden, echter wel overtuigen: in het opzwepende openingsnummer 'Smash' staat hij onopvallend en bescheiden te tokkelen (zoals blabla in het centraal topic ook aangaf), en hij laat sax en piano gewoon lekker hun gang gaan.
Ook 'Elli' bevat niet meer 'bas' dan nodig: het ritmische aspect brengt een bepaalde humor met zich mee die ik wel smaken kan, al is de lengte van deze track niet in proportie met zijn inhoud.
'Etude' maakt dat echter ruimschoots goed: deze track bouwt magistraal op naar een climax die de luisteraar opzwelgt en als het ware verlamd – wat een energie, zeg!
'Bass Suite #1' is dan weer een pak milder: de funky baslijn loopt als een leidraad doorheen het nummer, maar veel vullen de kopers helaas niet aan. Het had alweer ietsje meer mogen zijn.
'Feediop' is wat mij betreft weer sterker: de bandleden zetten stuk voor stuk puike improvisaties neer en tillen het nummer zo probleemloos naar een hoger niveau.
Dan zakt de plaat helaas wat in: de ballade ‘Remembering’ is, ondanks zijn leuke thema, geen wonder.
Ook het slotnummer 'Caravan' haalt me nog niet helemaal over de streep: het gevoel zit duidelijk lekker, maar in zijn geheel komt de track me iets te fragmentarisch over.

Ondanks alles een puik jazz-album van de week, pretentieloos en heel spontaan. Mijns inziens net iets te veel ballades – deze mensen zijn op hun best als ze “echt” hun eigen ding gaan doen en de 'brave' jazzsound de rug toe keren – maar de hoeveelheid energie blijft dermate hoog. En daar hou ik wel van. Dank je wel, blabla!

Leuke schijf, lekker afwisselend! "Caravan" vond ik niet zo nodig, hoogtepunt wat mij betreft is het goed swingende Feediop!

Nu een paar keer geluisterd en het spreekt me erg aan. Minpuntjes zijn voor mij de momenten dat Cohen slapt op zijn basgitaar; daar ben ik niet zo van gecharmeerd. Maar gelukkig komt dat niet al te vaak voor en gebruikt hij zijn bastechnieken om erg strakke en hier en daar gemeen funky lijnen weg te leggen die als basis in de compositie dienen voor de blazers die fraai van de gelegenheid gebruik maken. De stukken zijn lekker gevarieerd; een afwisselend album dat een blijvertje dreigt te gaan worden. Ik ga maar eens meer van deze man beluisteren.

Net als eerder bij het album van Eric Vloeimans ben ik verrast door de kwaliteit van de opname. Wederom een live-opname die zeker zo goed klinkt als een studio-opnamen.

Een voor mij onverwachte maar zeer plezierige keuze van blabla. Het topic maakt zijn doel weer waar: met onbekende muziek in aanraking komen om vervolgens zelf lekker verder te graven. dank!

Ik vind dit echt een topalbum. Naast het spel van de man zelf vind ik met name de piano op deze erg mooi. Ik kan echt genieten van het ´spelen rond een nootje heen´ zoals dat een aantal keren op dit album gebeurt (zoals bij ´Elli´). Ik heb het niet nagezocht maar deze piano doet mij zeer Europees aan; eerder met klassieke dan met bluesinvloeden.


Dit is ook iets wat ik van harte onderstreep. En het lijkt wel alsof deze topbeleving van livemuziek voorbehouden lijkt aan de jazz, ik kan me eigenlijk zo even geen popalbum bedenken waarbij dit ook zo is, of het zou het traditionele akoustische uitstapje moeten zijn.

Verder is en nog weinig gezegd over ´Caravan´. Ik vind ook dat erg goed gedaan juist als je het hopeloze thema in aanmerking neemt. Kan iemand me nog even helpen met waar dat zo bekend van is. Ik denk aan iets van circusmuziek, maar kom dan niet verder. Iedereen kent het maar ik weet niet hoe het heet. Schandelijk eigenlijk.

Heerlijk funky jazzalbum. De sfeer van het album als geheel staat mij bijzonder aan. Zo heeft het dan toch zeer veel nut om mee te doen aan het jazz-album van de week topic. Anders had ik deze plaat nooit ontdekt.

Ik heb deze nu inmiddels in huis en het album in de versie zoals ik dat heb kwam samen met een DVD. Het is ook wel mooi om deze man aan het werk te zien, zeg!
Uit de hoesinformatie valt te lezen dat er op meerdere dagen opnamen zijn gemaakt en op de DVD is er dan ook een andere tracklist: Feediop / Samuel / One for Mark / Nu Nu / Smash / Remembering / Caravan. One for Mark en NuNu zijn waardevolle aanvullingen; nummers met alleen bas, piano en drums waar ik helemaal in kan op gaan. Dit is stilaan een van mijn favoriete jazzplaten aan het worden.

Dat Avishai Cohen mijn 'snoepje van deze week' is moge duidelijk zijn. Als waren een recordpoging 'hoe veel cd's van eenzelfde artiest kun je in een zo kort mogelijke periode aan' staat deze bassist de afgelopen dagen veelvuldig te draaien.
Na alle reguliere albums gedraaid te hebben werd het tijd voor de live-albums. Natuurlijk herken je dan de nummers al en ben je benieuwd hoe het live klinkt..... nou, dat is dik in orde en daar was ik ook niet bang voor gezien de reacties en daarbij behorende beoordelingen.
Grappig om te zien dat ik meer dan een jaar geleden blijkbaar iets gemist heb in de vorm van het jazz-album van de week topic want anders had ik dus al wat langer kunnen genieten van deze bassist. Alles op z'n tijd zullen we dan maar zeggen en de tijd die ik er nu mee doorbreng is meer dan de moeite waard zo ook As Is...Live at the Blue Note.