The Raveonettes - Lust Lust Lust (2007)

"Goh, bestaan die nog?". Dat is het eerste wat ik dacht toen ik hoorde van dit nieuwe album. Hun debuutalbum vond ik geweldig, maar de twee opvolgers stelden teleur.

Dit nieuwe album is een redelijk geslaagde revanche. Nog steeds diezelfde lekkere vette sound (Jesus and Mary Chain met een snufje surf, deadpan vocals, en een flinke scheut fifties rock 'n roll) en de liedjes mogen er zijn.

P.S.: Mijn 4.000e stem alweer!

Ben superblij met de nieuwe plaat, ik hou zo van hun geluid.

Wauw, psiegedeliese hoes. Ik vond hun vorige album niet zo fantastisch, maar een aantal nummers draai ik nog steeds erg graag. Ben daarom ook wel erg benieuwd naar deze.

Noise is een term die ik graag ook aan dít album wil verbinden Wat een pot herrie kunnen ze toch open trekken met zn 2en.

Fijne plaat inderdaad.

Hier en daar ook wat sublieme melodieen als je het mij vraagt. Zo'n Sad Transmission is echt heerlijk. En The Best Dies roept associaties met Broadcast en Twin Peaks op.

Ik heb er wel een sterretje van af gehaald vanmiddag omdat de plaat na nummer 4 toch wel vrij saai wordt.

Niet slecht, maar vond er toch niet veel aan. Een magere 3 sterren.

Te beluisteren op : http://3voor12.vpro.nl/speler/luisterpaal/37930446

Blijft gewoon lekkere luistermuziek, misschien moeten ze nu gewoon stoppen en een verzamelwerk uitbrengen, want dan krijg je toch een heel erg fijn plaatje.

Heb het album nog niet volledig kunnen beluisteren, maar vind het openingsnummer echt geweldig! Als de rest van hetzelfde niveau is...jawadde!

Na een aantal luisterbeurten blijft bij mij enkel het openingsnummer hangen. Vind er voor de rest niet zo veel aan....

Ik heb deze plaat in mijn recensie op Digg* een 3/5 gegeven. Hier is m'n review:

Zanger-gitarist Sune Rose Wagner en zangeres-bassiste Sharin Foo, beter bekend als The Raveonettes, zijn met ‘Lust, Lust, Lust’ nu al aan hun vierde plaat toe. Whip it On werd in 2002 enthousiast onthaald, maar na de heel wat lauwere ontvangst van Chain Gang of Love en ‘Pretty in Black’ mogen we deze vierde cd toch wel vrij bepalend noemen voor het Deense duo.

De muziek van The Raveonettes valt het best te omschrijven als korte, simpele en duidelijk door de jaren vijftig en zestig geïnspireerde songs, overgoten met een noisy wall of sound. Die typerende, maar niet altijd even originele aanpak lokte ten tijde van het debuut van de band heel wat liefhebbers, maar toen bleek dat het té gespannen vasthouden aan steeds diezelfde tactiek geen verrassingen meer opleverde, haakte een groot deel van hen weer af. Zo leek ‘Pretty in Black’ aanvankelijk zeer veelbelovend (dankzij de verfrissende, catchy single ‘Love in a Trashcan’), maar bleek die uiteindelijk toch wel heel gauw te vervelen. The Raveonettes leken gewoonweg niet voldoende inspiratie te hebben om elke twee jaar een hele cd met kwalitatief hoogstaande songs af te leveren. Voor mij had die vierde plaat eigenlijk al niet meer gehoefd.

Mijn nieuwsgierigheid werd toch enigszins aangewakkerd toen ik de opener van ‘Lust, Lust, Lust’ te horen kreeg. ‘Aly, Walk With Me’ zet vooral de noisy kant van de Denen in de verf en is zo’n nummer dat bij iedere luisterbeurt steeds beter in de oren klinkt. The Raveonettes staan bekend om de zomerse, maar tegelijk ook ietwat duistere stemming van hun songs. Dit eerste nummer – met prachtige tweestemmigheid - trekt die beklijvende sfeer tot in het extreme door, waardoor het lijkt alsof je zelf de hoofdrol vertolkt in een broeierige film noir. ‘Hallucinations’ en ‘Lust’ wekken hetzelfde gevoel op, maar – ook al evenaart geen van beide nummers ‘Aly, Walk With Me’ – waar ‘Hallucinations’ uitgroeit tot een prima song, is ‘Lust’ niet meer dan een wat vervelende mantra. Jezelf The Velvet Underground wanen is een riskant spelletje.

Eerste single ‘Dead Sound’ is het tweede hoogtepunt op ‘Lust, Lust, Lust’. Dit nummer wordt gekenmerkt door dezelfde zomerse melancholie die op de vorige cd zo’n pareltje maakte van ‘Love in a Trashcan’. En The Raveonettes zouden The Raveonettes niet zijn zonder bijhorende gitzwarte tekst: “It’s oh so cold on the other side where thoughts can turn you down/You make the eyes of a million girls, but I see no girl around/Dead sound”. De teleurstelling is groot wanneer na deze knappe song het fletse ‘Black Satin’ volgt. De retro klinkende vocalen en militante drum volstaan gewoonweg niet om een goed nummer tot stand te brengen. Dat was de fout die The Raveonettes op hun vorige albums maakten, en veel hebben ze blijkbaar niet bijgeleerd. Gelukkig klinkt ‘Blush’ weer een stuk beter. Dit intrieste nummer doet denken aan de ‘gemoderniseerde’ shoegaze die de Silversun Pickups kort geleden nog op zeer succesvolle wijze op ons afvuurden.

Na een bij momenten bijzonder aangename eerste helft, stuikt het album echter ineen. ‘Expelled from Love’ – een slepende, drukkende song die ondanks zijn reële korte duur door en door lijkt te gaan – is een absoluut dieptepunt. Ook ‘You want the Candy’ (een surfnummer dat beslist heel poppy is, maar dan zijn we er ook meteen over uitgesproken), ‘Blitzed’ (een lied zoals The Raveonettes er door de jaren heen al met hopen hebben bijeengeschreven, maar waar we echt niet op zaten of zitten te wachten) en ‘Sad Transmission’ (idem) stellen echter diep teleur. De eer van Sune en Sharin wordt op de valreep nog gered. ‘With My Eyes Closed’ is een klassieke, bloedmooie ‘plakker’. “I close my eyes to hurt you, to leave you…” Weinig inventieve, maar oh zo pakkende lyrics. Hoogtepunt drie is een feit. En ook afsluiter ‘The Beat Dies’ mag er absoluut wezen. Het is zo’n nummer dat door zijn pijnlijke schoonheid bij elke luisterbeurt een stukje van je ziel lijkt weg te vreten, en dan nog gerechtvaardigd ook.

Alhoewel The Raveonettes op ‘Lust, Lust, Lust’ enkele van hun beste nummers ooit hebben neergepoot, zijn er toch weer te veel dipjes. Het zijn die kleine huzarenstukjes - hartverscheurend door de schitterende manier waarop de band een aangrijpende atmosfeer weet op te bouwen – die er voor gezorgd hebben dat onze nieuwsgierigheid naar deze band weer is opgeflakkerd.

http://www.digg.be/articles.php?id=2239

Via Chart Attack's Canadian Campus top 50 hier maar eens naar gaan luisteren. Het bevalt me wel, ik hoor er Psycho Candy in terug, maar dat geeft niets. Ben al zo,n 15 keer in Denemarken geweest maar deze band is nog nooit ter sprake gekomen. Vreemd dat mijn Deense vrienden dit totaal niet kennen.

Heerlijk album, na Whip it on en Chain gang of love een prachtig album. Pretty in Black was mij iets te soetsappig maar ze zijn weer terug gegaan naar wat het beste klinkt, noise en donkere teksten.

Ik ben een groot Raveonettes fan en heb ze dan ook al 3 keer live gezien, ze lijken steeds beter te worden, dat terwijl ik whip it on nog steeds het beste album vind.

4.5 sterren

Dead Sound klinkt in elk geval lekker als VU. Misschien maar eens een album uitchecken. Debuut wordt hier blijkbaar als beste aanzien.

Aly Walk With Me blijf ik als enige regelmatig draaien omdat ze daar gewoon echt gááááááán! Alle knopjes open, geweldige sound. Als een rots in de branding komt dan op 4:30 die gitaar weer stoïcijns tevoorschijn uit het bescheiden blok noise.
De rest staat er echter flink bij in de schaduw en luister ik eigenlijk nooit meer.

Ja ik hoor het steeds vaker dat men Ally walk with me geweldig vind en dat het daarna allemaal afzwakt. Nou deel ik die mening zelf totaal niet, toch valt het op

Hmm, Aly Walk with Me...

In principe een fantastisch nummer. Maar het volume van het stuk noise staat me veel te hoog in vergelijking met de rest van de track. Ik ben zeker niet vies van een vleugje noise à la MBV of zelfs snoeiharde noiserock als Death from Above 1979, maar in het geval AWWM is de volumeverhouding noise/rest zo scheef dat het voor mij zo goed als onbeluisterbaar wordt. Erg zonde!

Dat ben ik helemaal met je eens, ik vind het een fantastisch nummer in principe maar op het moment dat die noise inkickt is het moment dat ik mijn hoofdtelefoon even afdoe. Die verhoudingen kloppen inderdaad niet, daarbij moet wel gezegd worden dat de laatste overgang in dit naar het einde een prachtig subtiele overgang is.

Dit leek me een ontzettend leuke band en - afgaand op mensen die dit ook konden waarderen en de tips bij Plato - zo zou het ook moeten zijn.

De balans in het geluid is volkomen zoek, overgemoduleerd, en da's gewoon zonde: door het geluid kan ik de muziek niet echt waarderen. En live is dat dan beter?? Nee, helaas niet; ben er met een echte hardrocker heen geweest (en die is wat gewend) maar ik vind het absurd als je oordoppen moet kopen om van een live concert te kunnen 'genieten'.

"Going Deaf for a Hobby" is geen optie wat mij betreft - zonde en dat terwijl er echt potentie is. Doe alleen niet of je Velvet Underground of Sonic Youth bent; de eersten hadden echt niet de naam snoeihard en overgemoduleerd te spelen.

Ik heb ze 2 keer live zien spelen en beide keren waren het super optredens en was er geen enkele reden voor oordopjes, ook de rest genoot opzichtig.

Misschien dat het niet zozeer aan hun lag maar aan het geluid van de zaal zelf. Heb ooit Dinosaur Jr. met mijn broer gezien, dat is pas echt hard je oren van je hoofd eraf blazen. The Raveonettes zijn daar niets bij. Ik vond hun noise effecten live altijd heel dragelijk en goed klinken bovendien.

Maar ja als Raveonettes fanaat bekijk ik het misschien allemaal door mijn Raveonettes bril

@Hector - Het ging om het optreden in Tivoli/De Helling, eerder dit jaar.

Wellicht is de zaal van invloed - De Helling is een soort doos-in-doos constructie met weinig lekgeluid - geluid blijft zoveel mogelijk in de zaal. Dit is ook een van de weinige behoorlijk versterkete concerten die ik daar heb gezien - andere waren bijv. Faun en Kaki King.

Misschien de eerste plaat van The Raveonnettes nog eens proberen - album en optreden waren niet volgens mijn verwachtingen.

Ja ik had ze iets van 3 maanden eerder in Paradiso gezien en daar klonk het zeer goed. Inmiddels 5 jaar geleden bijna heb ik ze ook nog live gezien in de Tivoli. Toen waren hun optredens nog wat vlotter en was er vrijwel elk nummer "noise" aanwezig. Ook toen vond ik het erg goed. Maar ik moet toegeven dat in de Tivoli (beide zalen) het geluid lang niet altijd even goed is. Kan me voorstellen dat je hoge verwachtingen had en dat die daar niet werkelijkheid werden.

Overigens ben ik ook niet altijd even dol op hun noise, sterker nog, ik vind het zelfs zelden echt iets toevoegen aan het nummer, vind het meer een ode aan bands van vroeger zoals Jesus and the Mary Chain. Ik vind juist hun zang en gitaarsolo's datgene wat hun zo geniaal maakt. Hun sound vind ik enorm catchy en ik raak echt in een soort hogere sfeer, hun nummers voeren me echt weg.

Haha, blijf vooral uit de buurt van A Place To Bury Strangers..

Lekke plaat, kijk uit naar de volgende!

En de volgende komt 6 oktober uit en gaat heten “In And Out Of Control”

Zoals verwacht ligt Lust Lust Lust in het verlengde van hun voorgangers, het lijkt alsof dit album in de jaren '60 is opgenomen met die typische gruizige sound (wedden dat the Raveonettes fan zijn van Velvet Underground) en ik hoor tevens invloeden van Phil Spector. Er komt ook een beetje noise à la Jesus & Mary Chain bij te pas maar het is nooit storend.
The Raveonettes kunnen wel verduiveld catchy en prettige melodieën uit de mauw schudden zoals Blitzed en Sad Transmission een goed voorbeeld van zijn en daarom krijgt dit album van mij tenslotte 4*. Zolang ze dat kunnen doen mogen ze albums zoals deze blijven uitbrengen en ik hou nu eenmaal veel van de jaren '60-pop en meer bepaald Velvet Underground, liever dat een band daaruit put dan bv. Rihanna.

Geweldig eerste gedeelte van deze cd, met uitschieter Dead Sound, daarna helaas meer van hetzelfde, en alleen daarom al minder interressant.