Tina Turner - Simply the Best (1991)

En maar weer aankondigen dat dit nu echt de laatste tour zou zijn. En zo hield ze dat wel een tijdje vol.
Gezien het feit we nu echt al een tijd niets meer van Tina vernemen, mogen we misschien veronderstellen dat ze nu echt van het toneel verdwenen is.
Toch blijft deze dame een opvallende geschiedenis in de muziekbizz hebben. En het hernieuwde (solo-) succes was haar van harte gegund.

Ik ga iets bekennen.

Dagenlang, wat zeg ik ... wekenlang loop ik te pas en te onpas met volgende fantasie in mijn hoofd:

Een lokale stoffige gymzaal vol would-be entertainers. De entertainers hebben stuk voor stuk een aftandse Roland-synthesizer (bij sommigen staat er een zelfklever "Seoul 1988" op). Ze spelen simultaan "Simply the best" , ze brullen de songtitel gedreven door hun microfonen, in hun handen bengelt een smeulende sigaret. Ze gesticuleren wild met hun armen in het luchtledige om hun muziek kracht bij te zetten. Tussen de coupletten van "Simply the best" nemen ze een trekje van hun zelfgerolde sigaretten... En o ja ... ze dragen allemaal (laten we zeggen: er zijn 72 keyboard-entertainers) Ray Ban-zonnebrillen

Ik wil maar zeggen: te veel blootgesteld worden aan dit soort muziek kan vreemde hersenkronkels opleveren

Zachary, jongen, jij kunt beter maar niet meer naar deze cd luisteren ! Dat blijkt wel weer

Zo nu en dan wel lekker om een paar nummertjes van Tina te beluisteren. Vooral " I can't stand the rain" vind ik leuk, als ik dat begin deuntjeheb gehoord blijft dat de hele dag in mijn hoofd zitten.

Een tijdje terug een boek over haar leven gelezen en de film gezien. Niet best wat deze vrouw heeft meegemaakt met Ike...

Maar goed, ik hou wel van haar muziek, niet alles, maar dit vind ik toch wel een fijn album, met veel leuke nummers dr op

I Can't Stand the Rain, Nutbush City Limits [The 90's Version] en Steamy Windows zijn toch wel heerlijke nummers.
Krijg altijd een heerlijk vakantie gevoel van dit album, aangezien dit één van de weinige albums waren die mijn ouders op een cassettebandje hadden, en die dus in de vakantie continu draaiden.

Een behoorlijke maar niet volledige compilatie want "Two People" en "One of the Living" ontbreken. De 90's-versie van "Nutbush City Limits" kan in de verste verte niet tippen aan het origineel.
Voor de rest zijn de songs redelijk tot prima, "The Best", "What's Love Got to Do with It" en "Private Dancer" vind ik de beste nummers hierop.

Voor een volledige verzamelaar van Tina Turner raad ik All the Best aan. Een dubbelaar die de meest essentiele hits bevatten. De danceversie van Nutbush is daar gelukkig niet op terug te vinden. Mijn favoriet van haar staat niet op deze (die kwam pas veel later uit): On Silent Wings met Sting

Ik vind dat de teneur hier een beetje te negatief is! De nummers mogen dan misschien niet wereldschokkend goed zijn, haar stem en vertolking is dat zonder twijfel wel. Tina Turner is zo iemand die je gelooft zelfs al zingt ze het telefoonboek:-) En dat vind ik een heel waardevolle kwaliteit die te weinig benadrukt wordt.

Dit is de beste verzamelaar van Tina. Haar beste werk is uit de jaren '80 en ook haar meer soul-achtige songs staan hier dus op. Vergeet alles wat hierna komt: dit is wat je wilt hebben.

Deze compilatie is veel vollediger en heb ik pas aangeschaft :

Tina Turner - The Platinum Collection (2009)

Aardig overzichtje van de Tina Turner na de Ikeperiode .
Met Private Dancer (1984 ) begon het balletje weer te rollen .
Sindsdien heeft ze dat zelfde album niet meer kunnen overtreffen en wordt er aardig uitgepakt van die zelfde plaat hier .
Ik mis alleen Help , en dat vind ik eeuwig zonde . Dit is naar mijn mening de beste cover (van The Beatles natuurlijk ) die ze ooit als soloartieste maakte .
De nieuwe versie van Nutbush City Limits vind ik drakerig en haalt het bij lange niet bij het origineel . Erg kitsch en erg overbodig .
Met de meeste songs kan ik prima leven .
Al is de grootste kick door de jaren heen wat weggeebt .
Ze gaat aan haar zoveelste come-back beginnen , en dat zal bewust heel erg langs mij heen gaan .

Een goede verzamelaar, de meeste hits staan erop geloof ik. Denk dat de The Platinum Collection vollediger is, maar deze bevat ook veel nummers.


4,0

Ik had deze CD vroeger en die hebben we echt heel erg veel gedraaid. Maar toen kwam de Platinum Collection uit en hebben we deze aan iemand anders gegeven. Maar als je een verzamel CD van Tina wilt en je wilt een niet al te dure raad ik deze aan.

Goed overzicht van Tina Turner,maar heel veel draai ik dit toch niet.Misschien heb ik het wel teveel gehoord.Neemt niet weg dat er geen goede liedjes op staan ,maar na 5 liedjes heb ik wel weer genoeg voor een jaar.3 en halve ster

Ik heb Tina in 1980 live zien optreden in een casino te Las Vegas in een periode dat ze bij wijze van nog onder de blauwe plekken van Ike zat. Ik kan me herinneren dat ik toen niet bijster onder de indruk was van haar optreden. Nog geen 3 jaar later veroverde ze Europa definitief en scoorde ze hit na hit. Hoe raar kan het lopen? Deze compilatie is een goede afspiegeling van haar Europese opmars tussen 1983 en 1991. Met echte knallers als The best, We don't need another hero en Let's stay together.
Maar beste werk vind ik toch haar 2 klassiekers met Ike, namelijk River deep, mountain high en natuurlijk Proud Mary.

Tante Tina is uniek, een klassedame zoals er geen 2 rondlopen. Ik heb haar live gezien en heb hier nog altijd de beste herinneringen aan.
Deze compilatie is zeker niet volledig, maar hoe dan ook geweldig. Wat een schitterende songs, van Proud Mary - ik weet het, een cover, maar dan wel een betere dan het origineel - over Simply the Best tot We don't need another hero, allemaal nummers die bulken van de energie en die Tina naar het hoogste niveau tilt met haar ongelooflijke stem.
Top !

Een goede verzamelaar van een van de grootste diva's uit de muziekwereld.

Leuke best of CD.
Alleen nummer 5, 'I don't wanna lose you' vind ik zo afgrijselijk dat het helaas de hele CD naar beneden haalt.

All the best vind ik persoonlijk een beter album

die dance versie is toch nog heel behoudend achteraf gezien, geen geklooi met de vocalen en eigenlijk alleen een housey begeleiding. Ik vind hem nog steeds leuk.