Jean-Luc Ponty - Enigmatic Ocean (1977)

Ik ken deze niet in z'n geheel, maar vind dit wel ijzersterke Jazzrock.

Ijzersterke Jazzrock was het voor mij zo'n 30 jaar geleden ook.
Maar na al die jaren zit er toch wel sleet op.
Ik hoor JL Ponty het lieftst op de LP's van Mahavishnu Orchestra; de bezetting waar hij in speelde is voor mij toch de beste.
Maar viool spelen kan hij zeker !

Op dit album o.m. vergezeld door ook ex-Mahavishnu- bassist Ralphe Armstrong, die zelf zegt dat hij o.a. op dit album zijn beste basspel heeft afgeleverd...ben benieuwd.
Tanx freakey voor de link.

Erg leuke jazz-rocker Van ponty. Voor jazzbegrippen enorm toegankelijk. Swingend en meeslepend. Vooral de samenwerking tussen de electrische viool van Ponty en het energieke gitaarspel van Holdsworth valt op. Mirage en het titelnummers zijn de toppers hier, maar moeten nauwelijks voor deze uitschieters onderdoen.

Het zal komen doordat ik verder totaal niet thuis ben in de jazzrock, maar dit album had wat mij betreft zo van Frank Zappa af kunnen komen. Typische jazzrock zoals hij het maakt, met een hoofdrol voor de gitaar en op dit album van Jean-Luc Ponty ook een flinke rol voor de viool (aangezien hij zelf violist is, is dat natuurlijk niet zo vreemd). Ik bedoel dan dat het qua sound op elkaar lijkt, want wat betreft het niveau doet Ponty wat mij betreft wel wat voor Zappa onder.

Dat neemt niet weg dat hier een aantal prima stukken muziek voorbij komen. Jean-Luc Ponty weet een fijn sfeertje te creëren, maar ook vrij pakkende melodieën. Ik vind het album wat toegankelijker dan de jazzrock die ik tot nu toe van Frank Zappa kende, ik laat het woord ‘pakkend’ niet voor niets vallen. Want waar de muziek van Frank Zappa (sorry dat ik hem er steeds bij haal, maar dat is mijn enige referentiekader vrees ik) vaak flink wat luisterbeurten nodig had om door te dringen, klonk dit gelijk al aardig. Aardig, maar ook niet geweldig. En dat is het, redelijk wat luisterbeurten later, ook niet geworden.

Er is geen specifiek element in de muziek aan te wijzen waar dat aan ligt. Jazzrock zal sowieso mijn favoriete genre niet zo snel worden en als je dan ook nog niet zo bij wijlen geniaal uit de hoek kunt komen als deheer Zappa, dan zal ik hier niet zo snel een hoog cijfer uitdelen. En dus vind ik de muziek alleraardigst, ik heb er zelfs vrijwel niets op aan te merken en het album gaat zelfs niet vervelen, en met name een erg fijn sfeertje creëren, maar het doet me verder niets. Ik heb er geen ‘click’ mee. Het kabbelt heerlijk voort, maar daar blijft het ook bij. De voldoende staat er dan ook dik, maar het is helaas niet heel veel meer dan dat.

Leuk stukje Niels . Kan goed snappen dat er die klik met jazz-fusion er niet (gelijk) is. Het blijft een vrij cereberaal en virtuoos genre, waardoor de emotionele klik vaak later intreedt. Wellicht zou je eens bitches brew van Miles Davis kunnen proberen, want als er een album ambassadeur van de jazz-fusion is, is het dat album wel.

De viool. Een instrument dat in de huidige popmuziek bijna niet meer te horen is maar die wel in de metalwereld aan een opmars bezig is. En dan niet van dat folky metalspul. Nee, de viool wordt gebruikt bij Black Metal. Daarom komt deze tip van Misterfool heel goed uit. Jean-Luc Ponty heeft ook bij Frank Zappa en Mahavishnu Orchestra gespeeld en dat zorgt ervoor dat ik steeds meer zin heb in het beluisteren van deze plaat.

Frank Zappa hoor ik hier niet in en Mahavishnu Orchestra eigenlijk ook niet. Dit is gladde fusion die is uitgevoerd door topmuzikanten. Zo wordt de gitaar bespeeld door Allan Holdsworth en bespeelt Steve Smith de drums. En dat zijn in de muzikantenwereld zeer grote namen. Technisch zit het allemaal dus wel snor maar deze plaat klinkt ook erg gedateerd.

En dat is echt te wijten aan de synths, die klinken echt gedateerd en vooral fout. In die tijd was dat in maar nu vind ik het echt niet klinken. Ik vind het ook niks toevoegen aan de muziek en vooral het geweldige samenspel tussen Holdsworth en Ponty.

Een viool is voor mij ook echt een instrument van het gevoel en waar ik echt kippenvel van kan krijgen. Dat mis ik hier compleet omdat dit een elektrische viool is. De solo´s klinken goed maar ik vind ze niet mooi. Ook in het geheel weet dit album me niet echt te pakken, dit is echt muzikantenmuziek. En dit heb ik bij veel meer fusion uit de jaren ´70: Technisch super uitgevoerd, gevoel staat op 0. Jammer. Een echte uitzondering is Bitches Brew van Miles Davis, daar lopen af en toe echt de rillingen over mijn rug door de trompetuitbarstingen van Davis. Hier mis ik echt een bepaalde spanning.

Concluderend is Enigmatic Ocean een goed album maar ook niet meer dan dat. Technisch perfect uitgevoerd en virtuoos maar daar kom je ook niet verder mee als het allemaal vrij vlak is. 3 sterren voor Jean-Luc Ponty en zijn groep supermuzikanten.

Enigmatic Ocean, is alles wat je van mooie Jazz mag verwachten.
Qua compositie zit het goed in elkaar, het zijn stuk per stuk goede muzikanten en ze weten de luisteraar te boeien. Toch is Enigmatic Ocean zeker geen hoogstaande plaat.
Er wordt, wel erg goed en soms zelfs virtuoos gitaarspel afgeleverd en Jean-Luc kan erg goed overweg met zijn viool. Maar het klikt me allemaal wat te gelikt om het echt fantastisch te vinden.

Soms liggen inderdaad de Zappa invloeden erg wel dik op ook.
De melodieën zijn goed, en weten me te boeien. Maar jammer genoeg raakt het me niet.
Mede door de productie, die me niet ligt.
Overigens doet de drummer het ook erg goed.

Conclusie: mooie plaat, met erg goede muzikanten.
Maar die jammer genoeg me nergens raakt, en ook de productie doet me weinig.
Toch een ruime 3*.

ik ben erg benieuwd naar deze plaat. zal hem volgende week wat aandacht gaan geven.

Mja, Zappa is zo'n beetje de grootste inspiratiebron geweest voor Ponty, dus ik kan maar zo geloven dat ook dit werk van Ponty weer veel weg heeft van Zappa. (iig gebruikt Ponty Zappa's ideeën vaak genoeg) En King Kong was natuurlijk al een groot tribuut aan Zappa. Zal dit nog wel een keertje opleggen.

(Geloof overigens ook wel dat Mahavishnu te horen valt in Ponty's muziek, omdat laatstgenoemde Mahavishnu toch wel duidelijk heeft geïnspireerd.)

*denk overigens zelf dat Ponty, afgaande op de recensies hier, veel inspiratie heeft opgedaan uit Weather Report, die drukke fusionband uit de 70's.

Jazzrock, fusion, zo kan je deze plaat wel bestempelen. Ik heb er niet zo gek veel mee ('Bitches Brew' als bijzonder hoog ingeschatte uitzondering), maar ik kan er wel naar luisteren. Het vioolspel van Jean-Luc Ponty staat voorop, maar de kwieke drumslagen en virtuoos gitaarwerk weet de show soms ook wel te stelen. 'The Trnas-Love Expres' is een nummer dat je tijdens elke autorit kan afspelen, en er plezier aan beleven. Compromisloze muziek, en toch aardig gestructureerd.

Voor het overige is het vooral een plaat die aan mij voorbijgaat, een beetje onopvallend, terwijl dat toch zeker niet de bedoeling kan zijn. De klik is er hier dan ook niet, net als Niels heb ik hetzelfde probleem dat het me niet veel doet. Het is wel swingend, maar niet dwingend; de luisteraar (daarmee bedoel ik in dit geval mezelf) blijft een beetje op zijn honger zitten, maar het is wel een plaat die aangenaam een eind weg luistert.

3 sterren

Één van de eerste jazzrockplaten die ik destijds heb aangeschaft. Ik vind het ook nu nog een fijn album. Misschien voor de ware jazzrockfanaat wat te glad, maar ik houd daar wel van. Zo'n intro van Mirage doet het goed bij mij en ook het gebruik van synthesizer vind ik geen bezwaar. Dat was toen zo en daar ben ik dus ook mee opgegroeid.
4* voor dit album dat ook in de jaarlijst 1977 van OOR staat (44).

Niet mijn favoriete plaat van hem, ik heb hogere scores uitgedeeld (volgens mij).

Maar dit is toch niet glad te noemen? Snap de term glad ook nooit echt.

Maar ik dacht dat met glad vaak die jaren 80 producties (Spyro Gyra, Yellowjackets, Brecker Brothers, Steps Ahead) worden bedoeld.

Ik vind Ponty juist lekker rauw en stevig. Een beetje richting Return to Forever en Mahavishnu Orchestra.

Het album waarmee ik Ponty ontdekte.
Ik kende hem al van de band rond Zappa.
Dit blijft een heerlijk album.

Ik zou deze muziek zeker niet glad willen noemen want dat suggereert weinig diepgang en deze muziek heeft zeker diepgang. 'Strak' lijkt me een betere omschrijving want hier spelen ware topmuzikanten. Het heeft wel een hoge mate van muzikale verfijning en wellicht dat dat als 'glad' wordt aangemerkt. Holdsworth's typische gitaarspel mengt mooi met dit soort jazzrock. Het bas/drumwerk is ook van grote klasse.
Dit was de eerste cd van Ponty die ik kocht. Inmiddels is deze collectie uitgebreid met een vijftal andere albums van zijn hand en heb eea on line beluisterd maar ik blijf deze veruit zijn beste vinden en speel hem regelmatig.
Ik moet erbij vermelden dat ik wel van jazzrock houd en dat dit album zich goed staande houdt tegenover albums uit dit genre van Return to Forever, Herbie Hancock en Mahavishnu Orchestra. Omgekeerd, als je niet van fusion houdt hun je Ponty en bovengenoemde bands beter overslaan.