Jean-Luc Ponty - Imaginary Voyage (1976)

zeer lekker plaatje

je zou bijna denken dat het ergens in 2003 gemaakt zou zijn, om de skihutmenigte eens op te hitsen, zo swingt het bij vlagen

wat is het?

viool als basis, en een beat eronder, en exprimenteel, enkele nummers langzaam maar boeiend

bekend van zijn werk bij zappa maar solo ook sterk

Jean-Luc is een virtuoos op de (electrische) viool, en wat ik vooral mooi vind aan zijn spel: het is altijd bijzonder melodieus. Een genot om naar te luisteren.

Ja, met name dat melodieuze aspect van Ponty's muziek spreekt ook mij bijzonder aan. Het is vaak drukke jazzrock, maar ontaardt nergens in gefreak. Nummers met kop en staart, op de juiste momenten terugkerende thema's en voldoende afwisseling tussen de solo-instrumenten.
Naast het virtuoze vioolspel van Ponty zelf is op dit album ook een glansrol weggelegd voor gitarist Daryl Stuermer, die we later ook nog bij Genesis zouden tegenkomen. Zoals die man tekeer gaat op Tarantula, prachtig!

Ik vind ook het prachtig uitgewerkte titelnummer, dat in meerdere delen heel plaatkant 2 in beslag neemt, van een ongekende schoonheid. Het intro doet me zowel aan Yes als aan Return to Forever denken, in het middenstuk krijgt Ponty alle ruimte om dromerig te soleren en in het laatste gedeelte komt alles samen voor een stevige portie jazzrock om je vingers bij af te likken.

Vermeldenswaard zijn ook de baslijnen van de mij verder onbekende Tom Fowler. De ritmesectie (gecompleteerd door de duidelijk door Billy Cobham beïnvloede Mark Craney, mij verder ook onbekend) zorgt er sowieso voor dat alle muzikale uitspattingen strak bijeengehouden worden. Luistert daardoor lekker weg. Prima album, een van zijn beste. Opvolger Enigmatic Ocean is nog iets sterker.

Bijkomend voordeel van dit soort jaren-zeventig albums is dat het geluidstechnisch ook allemaal heerlijk warm klinkt. Je hoort dat er een live-band aan het werk is, waarvan de 'takes' rechtstreeks zijn vastgelegd op analoge tapes. Werkt vooral goed als je de volumeknop flink naar rechts draait...

Het minste album vind ik.
Begint wat te jolig voor mij.
Maar als je geduld hebt word je zeker beloont.

Dat jolige geldt alleen voor het eerste nummer, de rest is dat zeker niet. Ken lang niet al zijn werk, maar vanaf dit album t/m Mystical Adventures ontloopt het elkaar niet veel. 'The Gardens of Babylon' is een prachtige compositie.

Goed bezig, Stijn. Ik vind dit ook fijne, avontuurlijke fusion. Inderdaad ontloopt al zijn mid-seventies tot early-eighties materiaal elkaar niet zo. Dus tenminste 5 a 6 platen achter elkaar van erg goede kwaltiteit, tenminste voor de fusion/jazzrock-liefhebbers onder ons.

Ik heb Ponty pas leren kennen, bij de reunie van Return to Forever, waar hij ook bij was aangesloten.