Greg Lake - Greg Lake (1981)

Greg Lake is een bekende naam, maar ik ben niet zo bekend met zijn werk. Een jaar of zeven geleden kocht ik via Discogs Grinding Stone van Gary Moore. De verkoper bleek daarnaast nog albums te verkopen waar Gary ook een aandeel in had. Dit was er een van. Waarschijnlijk vanwege Nuclear Attack, een paar prima solo's en de lage prijs ben ik toen tot aanschaf overgegaan.

Nadat ik met veel plezier de afgelopen week meerdere keren het energieke G-Force (1980) beluisterde, pakte ik deze uit de kast. Nuclear Attack is nog wel een lekkere opener, al ken ik betere versies op soloabums van Gary Moore. Daarna wordt het afzien. Vlakke stem en vlakke composities. Terechte waardering hier tussen 2,5 en 3***. Ik rond af naar beneden.

Nadat ik mijn waardering op deze pagina heb ingevoerd, mag ik twee favoriete tracks selecteren. Ik kom niet verder dan nummer 1. Nuclear Attack en ben benieuwd of anderen die ook als favoriet hebben gekozen. Oeps, ik ben blijkbaar de enige van de huidige negen stemmers, die de moeite heeft genomen om er een te selecteren.

Lezend in Harry Shapiro's biografie over Gary Moore kwam ik iets tegen wat ik volkomen kwijt was. Nuclear Attack kende ik van concerten van Moore, gehoord op de radio. Maar de eerste keer dat ik het nummer van vinyl hoorde was bij dit album van Greg Lake.
In 1982, '83 ontdekte ik dat de gitarist ook nog een tijdje bij de voormalige zanger/bassist van Emerson, Lake & Palmer had gespeeld. Hoera, die stond in de bak van de dorpsfonotheek! Het eerste nummer van diens solodebuut (Nuclear Attack) vond ik het sterkste, in het tweede (I Love You Too Much) klinkt zowaar lekkere adult oriented rock en de derde (It Hurts) is een prima rockballade. En dan is de koek op, volgt rustiger muziek en gaat Lake's zalvende stem mij tegenstaan.

Shapiro vertelt hoe Moore wel albums opnam voor Jet, maar de platenmaatschappij legde deze vervolgens in de kast. Als je dan wordt gevraagd door Lake, die met zijn muzikale verleden een groot budget had gekregen, zeg je niet nee.
Hij zou één nummer inspelen. Moore liep de studio binnen en zonder het nummer vooraf te beluisteren, speelde hij meteen mee. Dit was I Love You Too Much, wat Lake had geschreven met Bob Dylan. De take was perfect en Lake stomverbaasd. De man "kon praten als een politicus" en haalde Moore niet alleen over om méér in te spelen. Nee, Moore werd lid van de Greg Lake Band.
Het album werd wisselvallig in kwaliteit en qua stijlen een allegaartje met zelfs jazzachtige pop, waar Clarence Clemons van The E-Street Band meespeelt en verder bijdragen van onder meer Steve Lukather en Jeff Porcaro van Toto. Vaste toetsenist was Tommy Eyre, die ik inmiddels kende van The Michael Schenker Group, drummer Ted McKenna was ik bij Rory Gallagher én Schenker tegengekomen.

Maar de inzet van "grote namen" betekent niet per se een groots album. De stem van Lake doet wel denken aan die van Gerry Rafferty: prima voor pop met folkinvloeden of ballades, niet voor stevige rock. De composities hebben het niet: als liefhebber van het werk van Gary Moore beleefde ik dit als een afgezwakte vorm daarvan.

Lake's platenbazen hadden grote verwachtingen, maar alhoewel het debuut niet slecht verkocht waren het niet de gewenste verkoopcijfers van E, L & P. Hij kreeg echter nog een kans en Moore speelde bovendien op opvolger Manoeuvres. Dat laatste wist ik tot vorige week niet, tijd om dat plaatje te gaan beluisteren.