Greg Lake - In Concert (1996)
Alternatieve titel: King Biscuit Flower Hour
mijn stem
3 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: King Biscuit Flower Hour
-
Fanfare for the Common Man / Karn Evil 9 (6:10)
-
Nuclear Attack (5:45)
-
The Lie (4:33)
-
4 Retribution Drive (5:41)
-
Lucky Man (4:50)
-
Parisienne Walkways (6:04)
-
You Realy Got a Hold on Me (5:25)
-
Love You Too Much (5:03)
-
21st Century Schizoid Man (9:06)
-
In the Court of the Crimson King (5:39)
0
geplaatst: 30 augustus 2023, 18:18 uur
Beter dan de twee studioalbums die Greg Lake maakte. Althans, in de oren van iemand die via Gary Moore bij diens jaartje bij Lake uitkomt. Op In Concert, opgenomen in Londen in november 1981 tijdens de tournee bij album Greg Lake, wordt minder op twee gedachten gehinkt (wil ik poppen of rocken?) en wint de gitaar. De omfloerste stem van Lake stoort me hier niet of nauwelijks, behalve als hij Parisienne Walkways van Philip Lynott en Moore zingt.
De nummers uit Lake's tijd bij King Crimson passen goed bij Moore, die in 21st Century Schizoid Man en Court of the Crimson King de ruimte krijgt om ondanks Lake's vlakke vertolkingen de muziek omhoog te tillen. Hetzelfde gebeurt op C'est la Vie, oorspronkelijk van Emerson, Lake & Palmer.
Greg Lake deed behalve leadzang ook de tweede gitaar. Verder horen we toetsenist Tommy Eyre, bassist Tris Margetts en drummer Ted McKenna; ze kwijten zich prima van hun taak, al had de productie (gedaan door de frontman zelf) wel wat beter gemogen. Zelfs zijn eigen stem klinkt wat ver weg.
De heren waren in de Greg Lake Band verzekerd van vaste inkomsten, maar ik kan me niet voorstellen dat ze in creatief opzicht tevreden waren, wat zeker voor Moore moet hebben gegolden. Die werd echter onder de hoede genomen van manager Steve Barnett, die erin slaagde om de solodoorbraak van Moore te arrangeren. Eindelijk. Dit met Corridors of Power uit 1982.
Lake bereikte nooit meer het niveau wat hij sinds eind jaren '60 haalde en overleed na diverse reünies van zijn vorige groepen in 2016.
De nummers uit Lake's tijd bij King Crimson passen goed bij Moore, die in 21st Century Schizoid Man en Court of the Crimson King de ruimte krijgt om ondanks Lake's vlakke vertolkingen de muziek omhoog te tillen. Hetzelfde gebeurt op C'est la Vie, oorspronkelijk van Emerson, Lake & Palmer.
Greg Lake deed behalve leadzang ook de tweede gitaar. Verder horen we toetsenist Tommy Eyre, bassist Tris Margetts en drummer Ted McKenna; ze kwijten zich prima van hun taak, al had de productie (gedaan door de frontman zelf) wel wat beter gemogen. Zelfs zijn eigen stem klinkt wat ver weg.
De heren waren in de Greg Lake Band verzekerd van vaste inkomsten, maar ik kan me niet voorstellen dat ze in creatief opzicht tevreden waren, wat zeker voor Moore moet hebben gegolden. Die werd echter onder de hoede genomen van manager Steve Barnett, die erin slaagde om de solodoorbraak van Moore te arrangeren. Eindelijk. Dit met Corridors of Power uit 1982.
Lake bereikte nooit meer het niveau wat hij sinds eind jaren '60 haalde en overleed na diverse reünies van zijn vorige groepen in 2016.
* denotes required fields.
* denotes required fields.