Urban Trad - One O Four (2000)

Deze band werd al getipt door OOr toen er nog totaal geen sprake was van het songfestival. Leuke cd !

Dat klopt; Rap-A-Doo springt er voor mij uit. Leuke wat folkachtige plaat is dit.

***1/2

Prachtige debuut-CD van Urban Trad, dan nog meer een project, dan wel een "groep". Maar dat zou snel veranderen. Yves Barbieux verzamelde in 2000 een aantal muzikanten rondom hem en startte het project Urban Trad op. Onder hen Perry Rose (gitaar), Tom Theuns (gitaar), Mieke Delanghe (vocals), Fabrice Dumont (viool), Kristel Rombouts (vocals), De zoetgevooisde stemmen van Noemi en Noelia Palomo van LLALMA en, tevens van Llalma en nog vaste UT-zangeres sindsdien: Veronica Codesal.

Ook bassist Cécrid Waterschoot zou vast UT-lid worden, en onder andere grote namen in het project naast Michael Horgan (Shantalla) en Hans Quaghebeur (Kadril) ook ene Didier Laloy die groepslid zou blijven tot 2003...

Die eerste CD van Urban Trad bleek meteen een schot in de roos, de unieke sound, een perfect mix van folk, wereldmuziek, electronics, triphop en prachtige melodieën, in het Frans, Engels, en vooral "Urban Trads", een eigen verzonnen taaltje bleek een succesformule. Dat zou ook blijken met de tweede CD "Kerua", en ondertussen versterking van de rangen op vocaal gebied door Soetkin Collier (2002), een weinig later de succesvolle Eurosongdeelname (zij het wel zonder Soetkin, maar met Marie-Sophie Talbot die Soetkin's vocalen toen overnam). En, anno 2008, en alweer vier CD's verder is UT een begrip geworden...


Met hier pareltjes zoals "La Belle Jig", dat gebaseerd is op Andre Bialek's "La Belle Gigue" met gallisiche teksten, bijeengezocht door Veronica Codesal en de traditional "Scarborough Fair", maar, als we dan toch van pareltjes spreken, vermelden we zeker ook "Vodka Time", live nog altijd een voltreffer !

Maar ook erg goed zijn "Mecanix" en "Waltzing Dranouter"....
En idd "Rap-a-doo"

Leuke mix van folk & wereldmuziek inclusief lekkere beats. Vrolijk stemmend plaatje van prettig gestoorde zuiderburen. Alleen Rap-A-Doo is het beetje truttemuttig nummertje. Verder lekker. Er zijn - voor zover ik weet - twee versies van dit album. Op de mijne ontbreekt helaas de traditional Scarborough Fair.

spaceman, zeker uitkijken naar de andere cd's van UT, want dit is veruit de minst goeie...