Terry Allen - Lubbock (On Everything) (1979)

Tussen de grote stortvloed aan nieuwe releases, die aanstaande vrijdag verschijnt zit ook een zeer interessante heruitgave van Lubbock (On Everything) van Terry Allen. Een enigszins in de vergetelheid geraakte countryzanger, waarschijnlijk voor veel mensen onbekend.

En dat is heel jammer. Overigens onderscheidde hij zich bijvoorbeeld ook op het vlak van beeldhouwen en schilderen. Lubbock wordt door veel vooraanstaande critici gezien als een van de mooiste country albums ooit gemaakt.

De interesse voor muziek kreeg hij mee van zijn vader. Een opmerkelijke man die al zestig was, toen Allen geboren werd. Hij had een lange carrière als professioneel baseball-speler. Na afloop van die sportloopbaan kwam hij in de muziekbusiness terecht. Het album is dan ook, naast aan zijn moeder, aan hem opgedragen.

Lubbock is de plaats waar dit dubbelalbum, wat zo’n tachtig minuten duurt, is opgenomen. Hij werd omringd door uitstekende musici, zoals Joe Ely en Lloyd Maines, de vader van een van de dames van The Dixie Chicks.

Allen is een uitstekende verhalenverteller, die zijn liedjes met een redelijk vet accent zingt. Hij kan zeker gerekend worden tot de allerbeste in zijn genre. Liedjes die doorspekt zijn met zijn droge humor. En die blijven hangen. Zo krijg ik al geruime tijd het liedje Rendezvous USA niet uit mijn hoofd, vooral door het refrein en de texmex-accordeon, die bespeeld wordt door Ponty Bone.

De cd wordt geleverd met een uiterst informatief boekje met uiteraard ook de teksten. De herrelease is verschenen op het zeer interessante Paradise of Bachelorslabel, dat ondermeer ook Itasca en Red River Dialect onder contract heeft. Na veelvuldig luisteren kan ik alleen maar beamen dat dit ten onrechte een album is, dat slechts in kleine kring op juiste waarde wordt geschat.

Niets minder dan een prachtplaat.

Daar is ie weer. Verrassend dat dit dubbelalbum opnieuw is uitgebracht. Voor zover ik me herinner: goeie liedjes gezongen met een countryknauw en de nodige ironie. Ooit weg gedaan omdat andersoortige muziek me toen meer boeide. Een herkansing is op zijn plaats omdat het nu beter bij mijn smaak zou kunnen passen. Ik zal het daarom nog eens aandachtig beluisteren (op youtube staat het complete album).

In mei bracht Paradise of Bachelors ook al reissue/remaster van zijn debuutalbum Juarez uit.

Lubbock on Everything verscheen al eerder op cd (ik meen op Sugar Hill Records) maar destijds kon het me maar matig bekoren. Zal nog eens goed luisteren zodra ik de cd gevonden heb. In 1978 toen het album uitkwam was er veel belangstelling voor in de muziekbladen (het was een cult-album, als ik mij goed herinner), en ik heb het toen op vinyl gekocht, maar niet al te vaak gedraaid.

Direct maar de daad bij het woord gevoegd. Twee maal in zijn geheel beluisterd en eerlijk gezegd ben ik er niet weg van. De soepel gespeelde deuntjes nestelen zich (weer) makkelijk in het gehoor maar na verloop van tijd - 't is een lange plaat - wordt ik er een beetje melig van. Allen's stem en zijn accentrijke voordracht versterken dat effect. Wat teksten betreft zitten er wel een aantal mooie verhalen tussen maar ook ongein. Als geheel weet het werkstuk me niet te raken, hooguit te vermaken. Daarom leuk voor af en toe.

Na vele jaren opnieuw beluisterd en wel verrast door de fijne musici, maar evenals de voorgaande luisteraar ben ik uiteindelijk niet geheel overtuigd. Ik heb een enigszins soortgelijke ervaring bij Jerry Jeff Walker (al heeft die een wat andere stem), van wie ik de afgelopen tijd ook enige albums opnieuw heb beluisterd. Na een tijdje wordt het inderdaad te melig, een ander woord kan zo snel niet bedenken voor deze songs. Daarnaast vind ik de stem van Allen niet echt mooi, en dan is het snel gedaan, al is de begeleidende groep musici gewoon goed. Allen zelf speelt piano, en verder is er in instrumentaal opzicht genoeg te genieten, tot trombone (een favoriet instrument van mij) en accordeon aan toe. Maar de songs en de stem van Allen vind ik gewoon niet boeiend genoeg.

Fascinerende kop boven artikel. Terry Allen bleek een echte maat van (de in mei overleden) Guy Clark. Wist ik niet. Kan ik me wel iets bij voorstellen. De link leidt naar een verhaal over o.a. hun vriendschap.

Terry Allen on Creating Sculpture From Guy Clark's Ashes - Rolling Stone - rollingstone.com

Hij werkte veel met Guy Clark samen, maar ook met Lucinda Williams. Overigens de laatste die samen met Guy Clark liedjes schreef was vorig jaar Melissa Greener.

Zelfs bij Terry Allen's beste album skip ik veel. Twee uur is teveel van het goede, want lang niet alles is goed. Maar één nummer is van de buitencategorie en dat is 'Amarillo Highway'.
'New Delhi Freight Train' is een goede tweede, hoewel de cover van Little Feat nog beter is. 'Highplains Jamboree' en 'Lubbock Woman' zijn ook fantastische nummers.
Kortom, voor mij is niet het album maar alleen de song 'Amarillo Highway' gedenkwaardig.