Yann Tiersen - Le Phare (1998)

Monochrome is een prachtig nummer. Jammer alleen dat Fransen zo slecht engels kunnen.

Ach het heeft wel wat vind ik persoonlijk. Dat accentje doet me terugdenken aan goede tijden

Tja, verder weinig vrolijkmakende muziek, maar zeer en zeer mooi. Heerlijk die viool op de openingstrack trouwens.

Heerlijk album en de grote doorbraak van Yann in Frankrijk: Dit album was de reden dat Yann werd uitgenodigd om de score voor Le Fabuleus Destin d'Amelie Poulin te schrijven, de rest is geschiedenis.

Track voor track beoordeling:

Le Quartier: Bam, binnenkomer, hij boeit meteen, en laat niet meer los, al blijft het niet hangen, sterke opener, maar een van de zwakste nummers op het album, al ligt dat meer aan Le Phare dan aan Le Quartier.

La Rupture: letterlijk vertaald de breuk, vage franse folk rock, zonder rock. Lastig te omschrijven, zeker door de naar vals neigende stem van Claire Pichet. Het instrumentale is heel mooi geschreven, maar de live versie heeft zoveel meer kracht (zie C'Etait Ici) dat ie ook hier een beetje tegenvalt. De tekst slaat dan ook werkelijk nergens op.

Monochrome: Hij is fijn, Frans engels, zoals Clor al zegt, het heeft iets, heerlijk Frans accent.
Hier geld weer voor dat de versie op C'etait Ici met piano en strijkerssectie zoveel meer kracht heeft dat hij weer slap overkomt. Dat is niet eerlijk naar Monochrome zelf toe, maar ik zal eerder de C'Etait Ici versie opzetten, dit geld voor de eerste 3 nummers van Le Phare überhaupt.

La Dispute: De subtiele melodica intro nodigt uit, intrigeert, zonder te worden geliefd. Pijnlijke dreiging, zonder te vervelen. En niet mooi in mijn eigen opinie.
Ik krijg hier een idee van een verlaten dorpje, in de zon.
Ik vind dit een pijnlijk nummer, ik luister er niet graag naar, maar wel erg goed.

L'Arrivee Sur L'Ille: Is Yann joods? Lijkt me niet gezien Palestine, hij is fijn, hij is sfeervol, ik luister er graag naar, maar dat neemt niet weg dat dit gewoon een opvullertje is.

La Noyee: Wat een aankomende watermassa! Deze mensen gaan verdrinken en wat doe je dan? Juist, muziek maken. een requiem voor een zeeman. En het abrupte einde van een verdrinking (La Noyee = De verdrinking)
Juweeltje.

Deel 2 komt nog.

Inmiddels al wat inspiratie gevonden?

Zelf mag Tiersen het van mij instrumentaal houden, de paar vocale nummers in het begin vind ik wat minder. Les Bras de Mer is wel een positieve uitzondering. Bij vlagen weergaloos mooi dit album, zeker als er een piano in het spel is en niet veel meer dan dat. Logisch dat een aantal nummers werden hergebruikt voor Amélie.