Mogwai - Come on Die Young (1999)

Na één luisterbeurt vind ik het altijd lastig om wat zinnigs neer te pennen bij het desbetreffende album: maar aangezien ik het zo vaak doe zal ik het wederom proberen. Het eerste wat ik denk bij deze LP is: leuk, maar het is niet smerig genoeg. Come on Die Young is sfeervol. Past prima bij een donkere avond of het gure weer en is toch ook wel op een aangename manier tastbaar. Waar ik bang voor ben is dat deze plaat niet genoeg onderscheidend is, doordat het soms net wat te voorspelbare climaxen kent en daardoor wat spanning misloopt. Met dat het iets viezer had gemogen bedoel ik dan ook vooral dat de spanning grootster had mogen zijn, het meer had mogen meeslepen naar onverwachte situaties en je als luisteraar bij de keel grijpt. Dat doet het te weinig naar mijn smaak. Maar toch, een type plaat waar ik waarschijnlijk graag naar mag luisteren en dat zeker in mijn straatje ligt. Nu maar hopen dat het ook naar meerdere luisterbeurten weet te vermaken.

Dit is net hun plaat met het minste 'voorspelbare climaxen'. Sterker nog, er zijn nauwelijks climaxen te bespeuren.

Dat 'niet onderscheidend' genoeg probleem had ik ook in eerste instantie, deze leunt wat dichter aan bij de vroege post-rock en slowcore bandjes van begin de jaren 90 dan andere Mogwai-albums (is minder rechtlijnig en speelt meer op sfeer) waardoor je hem wat tijd moet geven.

Dat laatste ga ik ook zeker doen.

Geniaal dit album. Persoonlijk vind ik dit toch wel een van de beste albums van Mogwai.

Tja geniale plaat, daar hou ik het bij, waanzinnige hoes komt mooi uit op de vinyl versie, mooie tribute voor hun maatje Aidan Moffat.

Voor mij de beste plaat van Mogwai. Een melancholisch en sfeervol geheel dat netjes opbouwt. Het duurt wel tot Ex-Cowboy (met zijn schitterende feedback) vooraleer de plaat echt ontploft, maar dat is eigenlijk alleen maar positief. Mogwai bouwt de spanning geduldig op waardoor de ontlading des te harder aankomt. Cody is hun beste nummer dat vocalen bevat, de melodie is zo lieflijk dat je het bijna wil doodknuffelen. Ook Chocky is een kippenvelmomentje, vooral wanneer die schitterende pianomelodie uit een mist van ruis tevoorschijn komt. De stemmen op de achtergrond geven de song bovendien de nodige urgentie mee. Christmass Steps slaat je ten slotte volledig knock out. Een dik uur opgekropte woede en eenzaamheid wordt dan toch eindelijk gekanaliseerd in die stoere gitaarriff.

Wat bedoel je met smerig? Misschien is dit wat smeriger? Mono - Under the Pipal Tree (2001)

Ik weet niet meer wat ik in 2010 bedoelde.

Met vriendelijke groet,

Rob

De oplossing was gewoon al die tijd te lezen in mijn bericht.

"Met dat het iets viezer had gemogen bedoel ik dan ook vooral dat de spanning grootster had mogen zijn, het meer had mogen meeslepen naar onverwachte situaties en je als luisteraar bij de keel grijpt. Dat doet het te weinig naar mijn smaak."

Met vriendelijke groet,

Rob van den Aker

Ik mag dan zelf niet veel met punk ophebben, die toespraak van Iggy Pop op het openingsnummer is fenomenaal! . Sowieso is dit een buitengewoon emotioneel Post-rock album.

Eindelijk origineel binnen.

Al jaren Kopiecd's en ipod

Ik ben de laatste tijd veel van Mogwai aan het beluisteren en ontdekken.

De reguliere platen tussen 2001 en heden zijn prachtig, maar met deze plaat kan ik weinig.

Het kabbelt maar een beetje door en de nummers zijn allemaal erg "slow".


Maar aan de stemmers hier wordt daar anders over gedacht aan de punten te zien

Gelimiteerde heruitgave in februari van deze Mogwai-klassieker op dubbel vinyl. Gelijk in de pre-order gezet.

Ruim 5 jaar na mijn laatste bericht bij deze plaat.
Onlangs op wit Vinyl gekocht. De heruitgave.

Ik kon niet veel met deze plaat van Mogwai. Maar 5 jaar later ga ik deze toch met een punt verhogen.
Deze worp van Mogwai heeft dus duidelijk meerdere draaibeurten nodig

Ik vind deze net ietsje beter als de voorganger. Soort post-rock meets shoegaze-dream pop.
Cody is een pareltje man