Cheap Trick - Dream Police (1979)

Na het fantastische live-album 'At Budokan' werd dit studio-album op ons losgelaten.
'Need your love' stond ook al op het vorige album, maar de studio-versie mag er ook wel wezen. Ik vind Robin Zander een goede zanger.
Live klinkt Cheap Trick toch wat feller en gemener. Veel studio-albums zijn nogal clean geproduceerd en vriendelijk voor de Amerikaanse radio.
Het titelstuk is een grappige opener en was hier ook een klein hitje.
Daarna volgen een aantal rockers waaronder het lange 'Gonna raise hell'. Het beatle-eske 'Voices' van de 2e plaatkant is een prachtige ballad en een echte Cheap Trick-klassieker.
In 'Writing on the wall' is ook de aankondiging van het 'At Budokan'-album weer te horen.

Mee eens, Pieter. Ik vond dit destijds zeker geen slechte elpee. Way of the world rockt heerlijk weg en Gonna raise hell heeft een heerlijke beat. Het zal wel fout zijn (zeker gezien de hoes), maar dit was gewoon een heel fijn album.

Redelijk plaatje van een band die net zo snel kwam als ging. Ze bestaan nog steeds, maar het waarom is mij onduidelijk!!

Waarom CT nog steeds bestaat? Misschien vinden ze het wel leuk om muziek te maken? Lijkt me redelijk belangrijk als je in een band zit. Bovendien is Cheap Trick in de V.S. toch altijd populair gebleven!

Ik ben jarenlang fan geweest van deze band, het was op muzikaal gebied mijn eerste liefde. Dream Police vind ik niet hun beste plaat, maar er staan zeker wat goede nummers op, zoals de al genoemde Need Your Love en Gonna Raise Hell.

Eén van de beste Trick albums wat mij betreft! Erg catchy en melodieus. De Beatles invloeden zijn natuurlijk weer in overvloed aanwezig. Om eerlijk te zijn vind ik alle nummers prima! Alleen I know what I want valt iets uit de toon wellicht.

Toch een prima album van deze goedkope truukjes. Heb het debuut, live at budokan en deze en doet m.i. niet onder voor de eerder genoemde. Het klinkt fris en het rockt op een lekker niets aan de hand niveau. Gonna Raise Hell zou zo uit de koker van Gene Simmons kunnen komen en Voices is een soort van mix tussen Boston en Andy Gibb. De hoes lijkt alsof het hier gaat om een album van The Village People, maar de muziek heeft beduidend meer ballen. Leuk voor de auto, of tijdens het opruimen op een mooie dag met de knop flink omhoog.

Die hoes...

Een van de dingen die ik heerlijk vind aan deze band is dat ze zichzelf zelden serieus namen.

Lekkere poppy hardrock van het inmiddels aloude Cheap Trick, die volgens mij nog steeds bestaan. Deze LP kwam uit in 1979 na het succesalbum At Budokan, waardoor het hier de Album Top 50 nog haalde.
Leuke nummers zijn Dream Police (they live inside of your head), Way Of The World, Writing On The Wall en het wat rustigere Voices. Allemaal nummers die je na een paar keer horen meezingt.
Ook de lange nummers Gonna Raise Hell en Need Your Love (ook op At Budokan) mag ik nog steeds graag horen.
Lekker voor in de auto.

Hier ga ik toch eens een halfje bovenop gooien.
Deze plaat met heerlijk, instant meebrulbare Beatles-achtige hardrock met beklijvende melodieën staat namelijk veel te laag genoteerd.

Dream Police, Writing On The Wall, I'll Be With You Tonight, Voices en Way Of The World zijn gewoon heerlijke rocknummers waar je goeie zin van krijgt en zin in de zomer .
Op deze plaat ook de lange prijsnummers Gonna Raise Hell en Need Your Love die iedereen dan wel goed vindt als ze op At Budokan staan .

Binnenkort meer Cheap Trick aan de beurt .
Van 3,5 naar 4 dus.

Afgelopen weekend de 7" single van het titelnummer gekocht, dat is echt een waanzinnig goed nummer! Dat was de hele 50 cent meer dan waard

De rest van het album ken ik niet maar het gemiddelde is niet al te hoog. Is de rest van de plaat enigszins vergelijkbaar met het lied Dream Police?

Geen al te hoog gemiddelde? 3,05 is een ruime voldoende dus opzich valt dat nog wel mee toch? Ik vind dit echt één van de beste Cheap Trick albums in ieder geval! Kant A is van begin tot eind genieten. Kant B is een tikkie minder misschien maar het afsluitende Need your love maakt dat meer dan goed.

Zoals bij meerdere posts hierboven ben ik ook ooit begonnen met Live at Budokan en kocht ik in de opruiming later de elpee Dream Police waarop weer een paar nummers stonden die ook op de live-elpee stonden. Puur uit nieuwsgierigheid en zonder al te veel verwachtingen.
Maar eigenlijk vond ik dit album wel zo leuk dat ik 'm later zelfs nog vervangen heb voor de cd met extra tracks. Cheap Trick heeft hier een mooie balans gevonden dus harde muziek, camp, humor en ook nog wat langzamere tracks. Veel zelfspot dus maar onderschat deze band niet qua muzikaliteit. Voices en Writing on the Wall vind ik er bovenuit springen maar ook als geheel is dit een behoorlijk geslaagd album.

ik doe het altijd factor 2 en dan is een 6,1 op 10 een voldoende maar ruim is toch anders

Maar in ieder geval bedankt voor je reactie

Toch een prima album, ook die 2 langere nummers zijn sterk.
Favoriet blijft bij mij toch het debuut.

En dat debuut heb ik na jaren toch maar van de hand gedaan. Vind 'm niet superslecht ofzo maar ik heb er veel minder mee dan bijvoorbeeld dit Dream police.

Daar dacht ik vroeger op school toch echt héél anders over!

Ach, als ik het vroeger op school factor 2 deed haalde ik zelfs soms een 10

Nav de berichten over deze plaat, toch maar weer eens tevoorschijn gehaald.

Prachtig stukje jeugdsentiment, zie de foto's van Robin Zander zo weer voor me op de div.agenda's in de schoolbanken en dan met name de agenda's van de meiden in de klas, leuke herinneringen, en toch ook gewoon een lekkere plaat, nog steeds.

heerlijke stevige glamrockplaat met Beatles invloeden maar zeker ook een product van zijn tijd dus ELO (die hebben natuurlijk ook een hoog Beatles gehalte), Queen, Boston en dat soort vergelijkbare acts. Niet te serieus maar wel erg lekker.

ja. CT blijft de (uiteindelijk vrij matige band) waarvan je tóch denkt....LEKKER......
track 3, 5,7 en vooral 8 zijn daar een mooi voorbeeld van !
+ live at budokan

Je bedoeld waarschijnlijk 'de uiteindelijk behoorlijk ondergewaardeerde band'!? Die band waarvan hun laatste 3 albums stuk voor stuk pareltjes zijn....

nee, lees gewoon wat ik schrijf.

Prima joh

Goeie rock plaat met een typische Cheap Trick sound. Luistert lekker weg en de gitaar zit goed in de mix. De sterke composities en songwriting zijn ook een pluspunt op deze plaat. Ik wordt erg blij als ik naar Dream Police luister. De laatste platen kan ik nog niet. Maar Vielip schreef dat het pareltjes zijn , dus ik overweg een aanschaf.

De laatste 2 albums die ze uitgebracht hebben ken ik niet goed genoeg. Eén daarvan is een kerstalbum dus die laat ik maar buiten beschouwing
Vanaf Rockford kun je ze echter blindelings in huis halen.

Dream police vond ik altijd al een geweldige single. Alles klopt daaraan: opbouw refrein, instrumentatie en dat fantastische instrumentale keyboard-gedeelte, waaronder Bun E. Carlos dan ook nog eens ongeëvenaard zit te roffelen. Muzikale perfectie!

Zo goed wordt het op deze plaat verder niet meer, maar er valt nog genoeg te genieten. Cheap Trick bleek destijds op dit studio-album niet de hard rockende band die ik verwachtte op basis van mijn (en ongetwijfeld veler) eerste CT-aanschaf At Budokan. In plaats daarvan hoor ik veeleer stevig gespeelde en goed gearrangeerde popsongs, met vaak een Beatles-sausje in zowel songopbouw als in de vocalen. Ik ken lang niet alles van Cheap Trick, maar dit is gewoon een mooie plaat.

Waanzinnig album en wat mij betreft hun beste! Het gemiddelde is niet al te hoog maar het is natuurlijk ook lastig vechten tegen een aantal 0,5's van rond 2004 en 2005.

De live (bonus)tracks laten ook weer horen wat een vreselijke strakke live band dit ook was (is?).

Is!! Paar jaar terug nog als support van Def Leppard in Dublin gezien en nog weer wat jaartjes daarvoor in de Pul in Uden (of all places). Met name in Uden waren ze fantastisch! In Dublin leek het alsof Rick Nielsen er niet zo'n zin in had. Maar nog altijd een heerlijk optreden daar niet van De stem van Zander kan alles nog vrij moeiteloos aan.

November 1979. De NOS was zo dom geweest om hun Hilversum 3-vrijdagmiddag aan aspirantomroep Veronica te geven, waarmee de Nationale Hitparade plaatsmaakte voor de Top 40. Annet van Trigt, later bij Studio Sport, las halverwege het programma het Popjournaal en halverwege die maand kwam single Dream Police binnen op #38, een week later steeg ie één plek en was dan alweer foetsie.
Bij de Nationale Hitparade iets succesvoller: in het eerste weekend van november bij binnenkomst op #28 piekend.

Cheap Trick. Ik associeerde die groep dankzij single I Want You to Want Me en elpee At Budokan met de zomer en echt waar, het was even schakelen: Dream Police klonk tijdens snel korter wordende dagen. Diezelfde novembermaand kocht ik Muziek Expres, een nummer dat ik begin dit jaar via Marktplaats heraanschafte.
Daarin een interview met gitarist Rick Nielsen. De anonieme journalist beschrijft onder meer het uiterlijk: zanger/gitarist Robin Zander een "sexobject", bassist Tom Petterson "redelijk goedogend", gitarist Rick Nielsen "stelt zich op het podium constant aan", drummer Bun E. Carlos "niet te onderschatten, (...) vormt met Nielsen het maffe stel" én citeert de 14-jarige fan Jackie uit Driebergen: "Ik heb helemaal niets gehoord joh, maar hij heeft drie keer naar me gekeken". Dat laatste over Zander.
Nielsen vertelt ook over de videoclip en scriptschrijver David Numan van Superman en Bonnie and Clyde: "Hij schrijft een verhaal over de groep speciaal over ons. En we maken natuurlijk muziek voor andere films." De clip zag ik pas gisteren voor het eerst en inderdaad, die mag er zijn.

Album Dream Police heeft een fraaie klaphoes en bovendien een tekstvel, dat leert dat Nielsen de hoofdcomponist is. Het begint met het titelnummer, dat altijd een favorietje bleef en halverwege dat Beatlesiaanse deel heeft, gevolgd door het swingende Way of the World en The House Is Rockin' (with Domestic Problems).
Misschien omdat ik vorige week Nirvana's Nevermind draaide, maar bij Gonna Raise Hell moet ik qua refrein en rauwe zangstijl nogal aan die groep denken; Zander is een onderschatte zanger, die verschillende sferen uit zijn stembanden kan toveren; hier met overslaande stem. Is hij van invloed geweest op Kurt Cobain? Het gekke is alleen dat drummer Carlos er een discobeat onderzet en aan het einde van het vrij monotone nummer wordt een blik violen opengetrokken, een primeur voor de groep; een nummer dat weliswaar niet mijn favoriet is, maar wel groeit bij vaker draaien.

Op kant 2 wordt afgetrapt met het vrolijke en vlotte I'll Be with You Tonight, dan het midtempo Voices waar Zander zoet zingt, een verrassend fraai liedje. Met het rockende Writing on the Wall is de swing daar en het door Petterson gezongen I Know What I Want heeft qua riffs weg van het AC/DC in diezelfde periode. Na de liveversie van At Budokan staat op Dream Police de studioversie van Need Your Love. Misschien wat makkelijk, maar ook in de studio beklijft dit sterk opgebouwde nummer met de in dit geval zweverige zang van Zander en opnieuw iets van de riffs van AC/DC.
Muziek Expres was in recensierubriek 'Longplaylook' bij de pen van Jaap Bubenik (tevens scenarist van de stripreeks over voetballer Roel Dijkstra) kritisch op het album en gaf 3,5 sterren: "De composities zijn allemaal eender opgebouwd". Ik doe er een halve meer bij, want de groep overtuigt met hun hard rock 'n' roll wel degelijk, de mafheid van Nielsen en Carlos ten spijt.

Goed verhaal RonaldjK!