Bill Brandon - Bill Brandon (1977)

Op zich heeft hij een fijne stem, maar het gehele album weet me niet te boeien. T wordt nergens echt spannend.

Damn, wat wil ik graag weten waar hij aan dacht of te horen kreeg toen die afbeelding van de hoesfoto genomen werd. Wat het ook geweest was: het zorgde zelfs meermaals voor een lach op mijn gezicht! Alleen daarom al verdient Bill Brandon een luisterbeurt – ook al heb je nog niets van hem gehoord. En hé, wat er achter die hoesfoto schuil gaat valt me niet tegen. Oké, de in 1943 geboren Bill Brandon uit Huntsville, Alabama, klinkt op dit album niet als een uitzonderlijk goede zanger, en ook het materiaal is misschien niet zo memorabel als ik graag had gewild, maar de kracht van het album zit vooral in de manier waarop het in elkaar is gezet, want dit album klinkt zó niet als een album uit 1977. Om er nog een schep bovenop te doen: alles klinkt tijdloos eigenlijk. Het is in ieder geval erg bijzonder geworden.

Om even terug te komen op het feit dat ik schreef dat de nummers niet zo memorabel zijn: dat is in dit geval geen ramp. De instrumentatie is rijk en smaakvol gedaan, en met zijn teksten weet hij soms echt ontzettend origineel uit de hoek te komen, dat het voor mij niets uitmaakt dat er geen nummer te vinden is dat écht beklijft. Met een nummer á la We fall in love while dancing (bij de versie met 3 bonustracks staat ook nog een remix), heeft hij zomaar even een eigen klassieker neergezet. Al geniet het nummer nauwelijks enige bekendheid voor zover ik weet, maar toch. De remix duurt bijna 8 minuten, maar boet, ondanks de lange speelduur, geen seconde aan kracht in. Ik kan hier goed veelvuldig naar luisteren.

Maar niet alleen de uptempo’s zijn de moeite waard. Can’t we just sit down and talk it over is namelijk een prachtige, zeer intense ballad die je echt weet te raken (wat een verdrietige tekst!). ”A handshake seems more fitting than a kiss / It’s such a shame that you and I should have to end like this / Can’t we just sit down and talk it over / Surely you can ask the man to wait / It’s strange that you’re the one so sad on leaving, and I’m the one who said last night that it’s all too late”. Zoals ik al eerder aangaf, zijn de teksten soms ontzettend origineel en scherp. Meer mooie teksten komen aan bod bij nog zo’n droevig nummer, You don’t have to say, waarin hij concludeert dat zij niet meer van hem houdt. Zo zingt hij “just like clothes gone out of fashion / I no longer fit in your style” op een toon alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Uit ieder nummer kan ik wel leuke zinnen opschrijven, dus houd ik het bij deze twee.

Zijn brood verdienen met een carrière in de muziek bleek niet te lukken. Na 1978 is er ook geen nieuw materiaal meer van hem verschenen. In 1987 richtte hij zich op zijn werk als vrachtwagenchauffeur, en zong hij alleen nog maar in het lokale kerkkoor. Spijt over de gemaakte keuzes gedurende zijn carrière als zanger heeft hij niet. Spijt dat hij niet meer erkenning en waardering als zanger kreeg, heb ik wel.

Toch eindig ik met een opmerking over de hoesfoto: wat een baas!