The Black Box Revelation - Set Your Head on Fire (2007)

Mensen die op zoek zijn naar een aangenaam rockplaatje voor in de auto of zo, zo'n plaatje om je vuist bij te schudden en 'yeah!' bij te roepen, een plaatje dat klinkt als White Stripes op z'n wildst (zelf vergelijken de jongens zich liever met de salonfaherigere Black Keys, maar no such luck, jongens), iedereen die dus op zoek is naar zo'n plaatje en geen geouwehoer verder: schaf dit plaatje blind aan, vrienden, je zult niet teleurgesteld zijn.

Maar omdat we op deze site nou eenmaal kritische liefhebbers (=popnerdjes) zijn, verwachten veel van ons meer dan dat van een plaat, en moet ik in mijn recensie daarmee rekening houden.

Dus constateer ik dat de piepjonge bijna-Rockrally-winnaars op hun debuut een hoop fijne liedjes aanleveren, maar wel vaak afhankelijk zijn van bluf en enthousiasme om niet in de middelmaat weg te zakken. Talent is er genoeg, maar het lijkt ze nog te ontbreken aan ervaring om liedjes te produceren die ook op de koptelefoon, bij herhaald luisteren, voor de cynische rockluisteraar, je echt raken, en blijven hangen.

Kijk naar de teksten, bijvoorbeeld. Natuurlijk hoef je voor dit soort rockmuziek geen epische verhandelingen te schrijven, maar af en toe is zanger Paternoster toch wel heel erg inspiratieloos rockcliche's aan elkaar aan het lullen.

'Love is good for you, it's true, hate is bad for you, it's true', kweelt hij op Love In Your Head, toch al het dieptepunt van de plaat door het geforceerde 'naar de dansvloer, kids!'-sfeertje.

Op Love, Love Is On My Mind vertelt Paternoster een verhaaltje over een stomende romance, met wel erg veel gelul in de ruimte helaas: ' I had a drink in the bar, took a walk on the street, and later on that night, I went back home', zingt hij.
Oh ja joh? Vertel meer!

Zoals het met de teksten is, is het ook met de riffs, de breakjes in de nummers, de refreintjes... het is vaak net iets te weinig, net iets te oppervlakkig, eerder tienerbluf dan een schreeuw vanuit de ziel.

Toch kost het me vooralsnog moeite om veel nummers van deze plaat van mijn mp3-speler af te gooien, en ik verwacht dat er een paar ook wel goed genoeg zijn om enige tijd te blijven hangen (in ieder geval Gravity Blues en Misery Box).

Zeer getalenteerd bandje, absoluut, maar dit is eerder een 'bandje om in de gaten te houden' dan ' een cd om blind aan te schaffen' (nou ja, voor cynische popnerds zoals ik althans). Maar als ze nog wat meer doorwinteren in de muziek en het leven, dan moet de volgende met gemak een viersterrenplaat worden. Of wie weet nog meer.