This Will Destroy You - This Will Destroy You (2008)

voor de postrocker, standaard maar wel lekker.
1ste voor 2008, laat de rest maar komen, belooft een goed jaar te worden.

Zoals Frans hierboven al zei standaard.
Verwacht hier geen revolutie in post rock, dit is een goed oud roestig kolenkacheltje die doet wat ie moet doen, maar eerlijkheid gebied me te zeggen dat het hier wel heel goed is gedaan.
Favoriet is leather wings een liedje dat eigenlijk nog moest worden uitgevonden in post rock middens.
Winters dit, maar kan mss ook in andere seizoenen dat zien we dan wel.

Het begint met een s en het eindigt op tandaardpostrock. Idd.

Maar daarom kan het nog best wel lekker zijn...

Zeker, is het ook

Ik hoor hier toch genoeg 'eigenheid' in, maar dat zal misschien mijn beperkte blik op de zaak zijn. Sowieso vind ik dat je elke artiest tekort doet (bijv. de clicky, laptoppy, beetje cut&paste beats in het eerste nummer) door de muziek met anderen te vergelijken. Elke vergelijking loopt mank en daardoor doe je het niet alle eer aan die het misschien verdient.
Zo vergelijken doe ik eigenlijk alleen om het uit te leggen aan iemand die het nog helemaal niet kent.

Maar indd, wel mooie muziek dus en wat een naam!

standaard idd, maaaaaaarrrrr wel een erg fijn geluid. Wat mij betreft had de laatste explosions in the sky mogen klinken als deze! Stukken dynamischer en lekkerder.

Beetje onderschatte post-rock band. Van de nieuwe generatie post rock bandjes vind ik dit zeker een van de leiders. Ze hebben een eigen sound.
De vorige plaat was meer gericht op gitaarmelodietjes en hier vormen alle instrumenten samen 1 melodie. Deze nummers kruipen langzaam onder je huid, zoals bijvoorbeeld Stars of The Lid het ook doet.
Waar de vorige plaat eigenlijk geen echte zwakke momenten had, heb ik hier nog wel moeite met nummer 1 en 4.
De rest is erg sterk, met als hoogtepunt The Mighty Rio Grande en het laatste nummer.
Deze verdient ook een 4,5. Toch blijf ik het debuut beter vinden.

Ongecompliceerde post-rock waar ik absoluut van houd. Helemaal niets mis mee.

Dat eerste nummer, die begintunes, lijken zo hard op 'leave' van REM! Wat zeg ik: het zijn net dezelfde tonen. Geen slecht plaatje, maar kleven doet het toch niet. 3*

Ik vind het wel een fijn plaatje! Ook eigenlijk best wel afwisselend, zoals nummer twee is heel soundscape achtig (denk aan Stars of the Lid) en het gebruik van electronica op nummer 6 (they move on.....) Over het algemeen een lekker wegdroom postrock plaatje, met hier en daar wat 'standaard' hard-zacht uitbarstingen
maar toch heel erg fijn!

Standaard post-rock, nergens boeiend, nergens origineel en erg saai. Doe mij dan maar *shels, Grails of Long Distance Calling dat is tenminste niet zo slaapverwekkend.

Postrockbands, ze lijken de laatste jaren wel als paddenstoelen uit de grond te schieten. Terwijl de ene groep blijft dwalen in de obscuriteit, breekt de andere door naar het grote publiek, maar kwalitatief hoogstaande muziek hebben ze allen gemeen. Zo ook This Will Destroy You, een kwartet Amerikanen uit de staat Texas. Dat klinkt bekend in de oren, zegt u? Zou best kunnen, want deze beschrijving lijkt als twee druppels water op die van postrockicoon Explosions in the Sky.

Of This Will Destroy You hetzelfde succesverhaal tegemoet gaat moet weliswaar nog blijken, maar met hun eerste volwaardige album – drie jaar geleden leverden ze al een voorproefje af met de ep Young Mountain – hebben ze in ieder geval veel in huis om het te maken in de postrockscene: lange titels (“They Move on Tracks of Never-Ending Light”), lange nummers (twee tracks van meer dan negen minuten) en lange, instrumentale opbouwen naar een climax toe. Alleen, daar knelt het schoentje nog wat. Want net wanneer een nummer zijn hoogtepunt lijkt te gaan bereiken, blijkt die piek al voorbij te zijn (luistert u maar naar opener “A Three-Legged Workhorse”). Van een echte climax is er in feite geen sprake. De vulkaan rookt en de lava borrelt, maar uit de krater spat geen vuur. En wil de uitbarsting nu net zijn wat het spektakel compleet maakt.

Maar laten we deze southern youngsters nog wat respijt geven. Wát ze doen, doen ze immers goed. “Villa del Refugio” is een sereen, ambientachtig nummer, dat eigenlijk de intro is van het daarop volgende “Threads”, en daar gaat het ook naadloos in over. “The Mighty Rio Grande” is dan weer het langste en mooiste nummer van het album: een dromerige track die als een wiskundige parabool halfweg in een stilte vervalt, maar naar het einde toe weer openbarst. De drums aan het slot klinken verdraaid goed.

Verder waren de elektronische beats in onder andere “They Move on Tracks of Never-Ending Light” -deze titel mag best twee keer in dit stuk voorkomen – zeker geen slecht idee, en eigenlijk levert This Will Destroy You gewoon een zeer degelijk album af, dat de middenmoot zonder veel moeite overstijgt. Ons vernietigen doet deze band nog niet, maar het lijdt geen twijfel dat elke liefhebber van het genre hier op een gure herfstavond zijn hart bij zal kunnen ophalen.

Aardige review, maar de kracht van dit album ligt juist in het 'missen' van climaxen op sommige nummers. Ze worden veel subtieler gebracht dan standaard post-rock, beetje vergelijkbaar met Tarentel.
Dat soort nummers bekruipen je helemaal en gaan onder je huid zitten.
Het is trouwens enorm jammer dat de vinyl foeilelijk artwork heeft, anders had ik hem absoluut gekocht.

té langdradig. Niet spannend. Inspiratieloos. Het is precies constant rond te pot draaien. Ik snap niet wat ze me willen overbrengen.

The Mighty Rio Grande is wel een mooi stuk muziek.

Gemiste kans want ze kunnen er wel wat van.

Was hun vorige plaat beter?

Absoluut, zeker als je wat spannenders verwacht.
Young Mountain bevatte meer dynamiek en grotere climaxen.

Voor mij doet dit album het wel, lekkere opbouw, doordacht en niet alledaags. Ook de uitbarstingen mogen er best zijn. Bovenal zijn het heel toffe en aangename gasten die met hun beide voeten op de grond staan. Ik kwam ze tegen op Rock herk terwijl ze rustig een pintje aan het drinken waren. Hee verlegen trouwens!

Met zoveel gevoel in elkaar gezet dat ik hier wel de volle score voor moet geven. Zo indrukwekkend en zo sfeervol heb ik het niet meer meegemaakt sinds Earth is not a Cold Dead Place van Explosions in the sky.

Dit is dan misschien wel standaard postrock, maar ik vind'm verdomd lekker! Het is echt lang geleden dat ik nog eens sprakeloos was van een album na de eerste luisterbeurt. Echt heel knap! Dit moet in mijn ogen niet onderdoen voor Explosions in the Sky.

Die opener alleen al! WAW!

deze is voor mij gelijkwaardig aan de meeste albums van explosions in the sky. sterker nog beter dan alle albums behalve ''those who tell the truth''.

1-4-5 zijn absolute toppertjes! een aanrader voor alle fans van exposions in the sky!

noem het kopieren of niet origineel. boeit me geen ---- , de muziek is goed dat is waar het om gaat. van mij mogen er nog 100 van deze bandjes komen!

heb hem al een tijdje maar nog steeds niet gestemd.
nu dan, moet eerlijk zeggen dat het niet echt speciaal is, hier en daar herken ik wel het een en ander van andere soortgelijke bands.

maar dat betekend niet dat het slecht is.
het is niet hoogstaand, maar wel een blijvertje.
3,5*

Als ik één post-rock band wel niet onorigineel en lichtelijk over-hyped vind, dan is het Long Distance Calling wel. Toen een keer gezien op ZXZW/Incubate ... ben toen gewoon weggelopen.

Anyways,
deze S/T. Dit was echt de stap voor TWDY waarin ze meer hun eigen sound lieten zien. Volgens henzelf was 'Young Mountain' ook niet geheel wat ze zelf wilden. Hier al een heel stuk volwassener qua sound, wat alleen maar tot meer uitgroeide op 'Tunnel Blanket'.

Deze plaat is zeer zeker een klassieker. Melodisch, melancholisch, maar ook waren hier de ambient passages die kwamen kijken en die dus op 'Tunnel Blanket' de voorgrond namen. Beiden hun sterkste platen. De S/T is ietsjes meer recht toe aan versus de wat experimentelere 'Tunnel Blanket' : ik kan alleen niet zeggen welke plaat nu beter is, want het bevalt me allebei, met 'Young Mountain' op een nostalgische derde plaats.

Sfeervol maar nogal saai tweede album van deze amerikaanse band, die ambient soundscapes probeert te combineren met ingetogen postrock. Het resultaat is wisselvallig, met name omdat de overwegend lange instrumentale tracks weinig afwisseling kennen en niet bepaald spannend zijn opgebouwd. Ik denk dat ik het verdere oeuvre van de band maar links laat liggen.