Paul Jones - Pucker Up Buttercup (1999)

Fat Possum heeft een enorm arsenaal aan Mississippi bluesmannen op latere leeftijd een kans gegeven hun werk op CD uit te brengen. De bekendsten zijn natuurlijk Junior Kimbrough en R.L. Burnside. Een van de meest eigenzinnige uit de Fat Possum stal was toch wel Paul "Wine" Jones.

Jones werd geboren in Flora vlakbij de hoofdstad van Mississippi, Jackson. Zijn vader had een gitaar en als zijn vader na het werk op de boerderij thuiskwam ging hij vaak een stukje spelen. Als hij dan klaar was dan ging Paul zelf aan de gang en zo leerde hij zichzelf gitaar spelen. Dat ging zo goed dat hij al op jonge leeftijd veel gevraagd werd. Maar buiten Mississippi kwam hij zijn hele leven maar zelden. Alleen midden jaren 90 als lid van de Mississippi Juke Joint Caravan kwam hij regelmatig buiten de staatsgrenzen. Jones werkte net als zijn vader lange tijd op de boerderij, tot hij in 1971 in Belzoni als lasser aan het werk ging. In Belzoni maakte hij onder ander kennis met Bill Abel die enorm door Jones beïnvloed zegt te zijn. Door wie Paul Jones zelf werd beïnvloed? Door helemaal niemand. Jones speelde nooit nummers van anderen, omdat hij zijn eigen nummers schreef en daar naar eigen zeggen niemand anders voor nodig had.

Jones bracht 3 albums uit, die alledrie totaal anders klinken. De enige overeenkomst is is dat ze alledrie van een uitzonderlijk niveau zijn. Op Mule, zijn debuut, is de sound soms wat jaren 70 achtig. Daarbij wordt hij bijgestaan door de semi legendarische Big Jack Johnson op gitaar en door superdrummer Sam Carr die net als alle albums waarop hij speelt een enorme power aan de albums meegeeft. Zijn laatste album Stop Arguing Over Me is misschien wel zijn allerbeste, al is het een kwestie van smaak. Dat album klinkt in ieder geval het modernste van de 3.

Dit album Pucker Up Buttercup is zonder meer de meest ruige van het drietal. De soul die op de andere 2 albums veevuldig is terug te vinden wordt hier grotendeels vervangen door een ruige soms Ramones achtig aandoende gitaarrif. De enige andere muzikant is de al even eigenzinnige drummer Pickle. Met zijn tweetjes zorgen ze voor een werkelijk unieke sound die ik nergens anders in de blues tegen ben gekomen. Lead me on (een ode aan de heer) wordt zelfs alleen door de drums van Pickle begeleid. En hoe.

Jones overleed in 2005 in Jackson op 59 jarige leeftijd aan kanker. Als hij nog geleefd had had hij op zeker nog veel meer albums uitgebracht. De 3 albums die hij heeft nagelaten zijn echter van een dermate indrukwekkende kwaliteit dat ik er genoeg aan heb om de rest van mijn leven van te genieten. Kimbrough, Burnside en T-Model Ford zijn terecht geprezen blueshelden. Paul Jones stierf waarschijnlijk net te vroeg om net zo geroemd te worden. Anders kan ik zijn relatieve onbekendheid niet verklaren. Hij doet namelijk zeker niet onder voor de genoemde grootheden. Sterker: missschien was Jones wel de beste.

Geweldige ontdekking. Maar wat een fantastisch label is dat Fat Possom ook zeg. Wat mij betreft herbergt het het beste wat er op bluesgebied te vinden is. Uiteraard de hierboven genoemde grootheden RL Burnside en Junior Kimbrough. Maar ook Charles Caldwell mag genoemd worden en zeker ook deze Paul Jones. Wat is het toch heerlijk als je zo nu en dan op dit soort parels stuit. Kan ik ieder geval weer 3 albums gaan genieten!

Heb Paul "Wine" Jones nog in Paradiso zien optreden in een pakket met T-Model Ford en Twenty Miles. (R.L. Burnside had wegens ziekte afgezegd.) Een geweldig artiest.

Op de site All About Blues Music kan je zijn naam aanklikken en dan krijg je een filmpje te zien van een optreden (één nummer slechts) van Jones met Pickle. De moeite waard.