Joni Mitchell - Travelogue (2002)
mijn stem
47 stemmen
Canada
Pop
Label: Nonesuch
-
Otis and Marlena (3:54)
-
Amelia (6:48)
-
You Dream Flat Ties (3:48)
-
Love (5:40)
-
Woodstock (5:56)
-
Slouching Toward Bethlehem (7:11)
-
Judgement of the Moon and Stars (Ludwig's Tune) (5:22)
-
The Sire of Sorrow (7:10)
-
For the Roses (7:31)
-
Trouble Child (5:04)
-
God Must Be a Boogie Man (3:56)
-
Be Cool (5:10)
-
Just Like This Train (5:04)
-
Sex Kills (3:57)
-
Refuge of the Roads (7:57)
-
Hejira (6:49)
-
Chinese Cafe (5:43)
-
Cherokee Louise (6:02)
-
The Dawntreader (5:40)
-
The Last Time I Saw Richard (4:59)
-
Borderline (6:25)
-
The Circle Game (6:50)
2
geplaatst: 13 maart 2024, 18:10 uur
Toen ik dit album voor het eerst beluisterde, werd ik van m'n sokken geblazen. Both Sides Now kende ik, dus was ik al wat vertrouwd met de her-verklanking van bestaande nummers.
Ik heb de indruk dat ze met deze dubbelaar nog een stapje verder gaat. Wat een klankrijkdom en prachtige arrangementen, verzorgd door Vince Mendoza, die ook de leiding heeft over het fenomenale orkest. Mitchell's stem lijkt aan diepgang te hebben gewonnen. En dan het door de tijd heen ontstane fluweelachtige randje!
Eén van de mooiste nummers vind ik Chinese Café/Unchained Melody, waarin ze dat laatste nummer - een klassieker uit de pop geschiedenis van de Righteous Brothers - prachtig integreert en lijkt af te sluiten met een kleine ode aan Sandy Denny's Who Knows where the Time Goes.
Onder keur aan musici bevinden zich o.a. Herbie Hankock, Billy Preston, Wayne Shorter en Larry Klein. De laatste is ook - samen met Mitchell zelf - verantwoordelijk voor de smetteloze productie.
Het zou mij niet verbazen als dit album ooit de status van 'Klassieker uit de muziekgeschiedenis' krijgt en zich voegt bij die van grootheden als Irving Berlin, Cole Porter en George Gershwin. Of geef ik haar hier iets teveel eer?
En ja, het boxje is prachtig uitgevoerd, want een apart boekje met alle teksten en in de CD-houder zelf afbeeldingen van haar schilderijen en foto's. Oók daar kan ze wat van.
Ik heb de indruk dat ze met deze dubbelaar nog een stapje verder gaat. Wat een klankrijkdom en prachtige arrangementen, verzorgd door Vince Mendoza, die ook de leiding heeft over het fenomenale orkest. Mitchell's stem lijkt aan diepgang te hebben gewonnen. En dan het door de tijd heen ontstane fluweelachtige randje!
Eén van de mooiste nummers vind ik Chinese Café/Unchained Melody, waarin ze dat laatste nummer - een klassieker uit de pop geschiedenis van de Righteous Brothers - prachtig integreert en lijkt af te sluiten met een kleine ode aan Sandy Denny's Who Knows where the Time Goes.
Onder keur aan musici bevinden zich o.a. Herbie Hankock, Billy Preston, Wayne Shorter en Larry Klein. De laatste is ook - samen met Mitchell zelf - verantwoordelijk voor de smetteloze productie.
Het zou mij niet verbazen als dit album ooit de status van 'Klassieker uit de muziekgeschiedenis' krijgt en zich voegt bij die van grootheden als Irving Berlin, Cole Porter en George Gershwin. Of geef ik haar hier iets teveel eer?
En ja, het boxje is prachtig uitgevoerd, want een apart boekje met alle teksten en in de CD-houder zelf afbeeldingen van haar schilderijen en foto's. Oók daar kan ze wat van.
* denotes required fields.
* denotes required fields.