Don Davis - The Matrix Revolutions (2003)

De langzame opbouw, de steeds grotere chorus aanpak, wat uitmonde naarmate het einde van de trilogie in zicht kwam in het onovertroffen Neodammerung!!!!

Ik sluit me aan bij Neo, alleen ik vind Tetsujin het beste nummer: ontzettend opzwepend. 4*

Neodammerung:

Don Davis was sterk beinvloed door Wagner, de schaal waar hij hiermee naartoe gaat, ja zeker Wagner. De 4 ringen cyclus van Wagner, Davis heeft dit teruggebracht naar 3 ringen. De cycle verteld over Noorse mythelogie, wat perfect aansluit bij de trilogie met zijn mythische karakters. Larry en Andy wilden voor Neodammerung een bepaald koor laten horen, niet zo haast simpel zingende ‘’oeh, ah’’ formatie. Davis was direct enthousiast over hun idee en vroeg de twee om een tekst te zoeken die perfect het verhaal van de trilogie weerspiegelt en iets wat hen inspireerde om dit alles te schrijven (het liefst in een dode taal). Uiteindelijk kwamen ze op de proppen met 6 passages uit de Upanisad, wat de Sanskrit taal met zich mee bracht. Zo was de Egyptische taal uitgebeeld in afbeeldingen, zo was dit inwezen ook met Sanskrit, maar hier alleen gebruikt voor religieuze doelen in de Vedict tekst Upanisad. John Williams gebruikte zo voor Duel of Fates van The Phantom Menace ook Sanskrit chants. Na veel oefenen moet je lukken om de teksten om een goede manier te zingen , uit te spreken. Vooral wanneer de betekenis duidelijk is en het zingen gaat goed, geeft het een gevoel van bevrijding. Hier de passages en vertalingen:

Brhadaranyaka Upanisad 1.3.28
asato ma sad gamaya
tamaso ma jyotir gamaya
mrtyor mamrtam gamaya

From delusion lead me to truth
From darkness lead me to light
From death lead me to immortality.

Isa Upanisad 11
vidyam cavidyam ca yas
tad vedobhayam saha
avidyaya mrtyum tirtva
vidyayamrtam asnute

He who knows both knowledge and action, with action overcomes death and with knowledge reaches immortality.


Mundaka Upanisad 2.2.5
yasmin dyauh prthivi cantariksam otam
manah saha pranais ca sarvaih tam
evaikam janatha atmanam anya vacah
vimuncatha amrtasya esah setuh

Katha Upanisad 6.7
indriyebhyah param mano
manasah sattvam uttamam
sattvad adhi mahan atma
mahato vyaktam uttamam

Beyond the senses is the mind, and beyond the mind is reason, its essence. Beyond reason is the Spirit in man, and beyond this is the Spirit of the Universe, the evolver of all.

Katha Upanisad 6.10
yada pancavatisthante
jnanani manasa saha
buddhis ca na vicestate
tam ahuh paramam gatim

When the five senses and the mind are still, and reason itself rests in silence, then begins the Path supreme.

Ya ya ya ya yada yadaya
Ya ya ya ya yada yada yada yada
Yada yada yada yada yada

Mundaka Upanisad 2.2.8
bhidyate hrdayagranthis
chidyante sarvasamsayah
ksiyante casya karmani
tasmin drste paravare

And when he is seen in his immanence and transcendence, then the ties that have bound the heart are unloosened, the doubts of the mind vanish, and the law of Karma works no more.

Neodammerung, een naam geleend van Wagner’s opera Gotterdammerung. Geschreven aan het einde van 1800. In de opera als de hal van goden, het Walhalla, wat in brand staat. De vertalingen voor het woord zijn uiteenlopend (afhankelijk van de spelling):Twilight of the gods, Doom of the Gods, Dawn of Neo, Dawn of the New… Dit is de strijd der Titanen, de plus tegen de min, een apocalyptisch gevoel wat om de hoek komt kijken. Dit is de conclusie tussen de Smith/Neo verhaallijn, hier komt het allemaal bij elkaar. ‘’Bigger is Better’’ een trademark van toepassing op de Matrix films. Dit is groter dan groot, dit nummer reikt naar het oneindige van het heelal. Het is alsof er naar je geschreeuw word dat dit het einde is. Davis bewees zonder meer dat hij dit begreep, hier moest hij alles uit de kast halen. Grootste, eerder gehoord thema’s worden hier bij elkaar gegooid en optimaal gebruikt. In ‘’Subway fight’’ werd het in formatie opstellen van Neo geintroduceerd, hier weer terugkeren in een iets langere, indrukwekkendere versie. De hevigheid van de Davis orchestratie van de Burly Brawl keren terug, hier alleen wat minder heftig (minder snel is het betere woord), maar wat uitgespanner en trager, hierdoor des te beter. Zelfs het ‘’machine’’ motiefje keert terug. Het orkest is wervelend, druk, de thema’s rondraaiend op een haast onmenselijke manier. ‘’Main Title/Trinity Infinity’’ van The Matrix creerde de atonale koper elementen op en neergaand, zo een post modern geluid creerend. Nooit eerder gehoord, maar voor Revo nog chaotischer, krachtiger, de blazers maken overuren. Neem nu de introductie van de track waar de atonale tonen, het piano motiefje, de percussie en het koor bij elkaar komt… De percussie is flink dreunend met zijn metalen uiterlijk. Het heeft veel weg van het met een hamer slaan op een stuk metaal als een aambeeld. Alleen komt hierbij een ‘’boomklank’’ vrij wat niet hetzelfde is als hier gebruikt. Hoe kleiner het slaginstrument, hoe minder ‘’boomachtig’’ de klank is. Zo is een grote hamer al uitgesloten. Naar zeggen zal het inwezen een zeer klein instrument zijn, wat de gehoorde ‘’trillende ringen’’ maakt. Hierbij komt een vibratie vrij, zodat het geluid langzaam weg galmt. Tussen deze slagen in doet de base drum zijn werk, nog het meest klinkend als rain sticks (hoe toepasselijk). Zo worden vaak bij de afwezigheid van chants, de percussie en atonale toon gecombineerd. In Sanskrit chanten is als een openbaring, er komt een enorme energie en vrijheidsgevoel bij kijken. Dit geeft een vibrerend effect, samen met de vibrerende atonale toon heel complex. Post modern ontmoet old modern. Het rythmische karakter wordt hier en daar onderbroken, waarna zoals bij de op 1 na laatste chant dit nog energieker is. Het koor bouwt en bouwt, wordt onderbroken, het ‘’ Ya ya ya ya yada yadaya’’ is te beschouwen als de climax, waarna op het einde het koor langzaam uitstroomt. Het volle gevoel van de zang is te danken aan de maar liefst 80 koorleden die Davis tot beschikking had. Navras laat een versnelde en gemixte versie horen van Neodammerung.

Navras:

Een titel zo zorgvuldig uitgekozen dat alleen al de betekenis en de naam intrigreerd, zelfs zonder de track te luisteren. Zoals vaak een woord bestaande uit twee lettergrepen, die samen ergens voor staan. (Nav) staat voor het getal 9. (Ras) staat voor emotie. Niet zomaar 9 emotie, nee DE 9 emoties die vrijkomen/de basis-emoties zijn bij subcontinentale kunst (muziek, dans, sculpturen en visuele kunst). Oftwel vaststaande emoties die keer op keer getracht werden uit te breiden naar 10, wat tot op vandaag nog neit bewerkstelligd is. Deze emoties vastgesteld door de Indiaanse cultuur zijn: humor, liefde, aandoenlijkheid, vrede, wraak, bovennatuurlijk, horror, heroisme en afkeer.
Navras is de 3e samenwerking van Revolutions tussen Davis en Watkins. Een indrukwekkende remix, wat met zijn 9:08 de langste track op de cd is. Het orchestrale werk van Davis voor een laatste keer gecombineerd met de elektronische mix stijl van Watkins. Neodammerung, wat het meest gedenkwaardige stuk muziek van de trilogie is, wordt hier gemixt op een hogere snelheid. Gelukkig worden de Sanskrit chants niet onderbroken wanneer aanwezig en het klinkt allemaal veel scherper en helderer. Na de korte Dammerung intro volgt een interessante en verrassende wending. De elektronische beat breekt door en deur naar een exotische wereld word geopend, naast de oosterse invloeden. Indiaanse chants en een vrouwelijke Hindu vocaal worden ingezet (Lakshma Shankar en Azaam Ali).De begeleinde Afrikaanse percussie te danken aan Thobejane, waarnaast buis-percussie van Greg Ellis ook een taak vervuld in het geheel. Originaliteit is ver te zoeken, al zo vaak is er weer iemand geweest die opstond met New Age. Sommige elementen hebben veel weg van Eyes of the Truth van Enigma (te horen bij het dvd menu van The Matrix). De Neodammerung vocalen hebben de neiging om ineens even op te duiken op de achtergrond bij de Indiaanse, wat al voorspelt dat de piano, het koor en de percussie weer terug zullen keren voor een laatste optreden als het einde nadert.

Neodammerung --> Holy shit!

Dat verwoord dat nummer aardig

Davis is gefascineerd door Wagner. Davis is geinspireerd door Wagner en die invloed is waar te nemen in zijn Revolutions score. De vier ringen zijn uniek, elke ring apart, maar vormen samen 1 geheel. Leuk detail hierbij. Davis vertelde zo in een interview dat hij voor de trilogie de 4 ringen, had teruggebracht naar 3 ringen. Prima zou je zeggen. In de zomer van 2003, voor de interviews waarin hij dit toegaf, kwam er een audioclip van Neodammerung uit, wat de eerste hint was naar de opera. Op de officiele uitgaven stond de track Kidfried (naast Neodammerung), in november dook een audioclip van Das banegold op. En toen uiteindelijk de tracklist van zijn promo van Revolutions bekend was kwam ''Die Brunette Walkure'' hierbij.

De Ring cycle bestaat uit 4 ringen:

- Das Rheingold (Das Banegold)
- Die Walkurie (Die Brunette Walkurie)
- Sigfried (Kidfried)
- Gotterdammerung (Neodammerung)

Inwezen heeft Davis je bij de neus genomen met zijn ''4 ringen terug brengen naar 3 ringen verhaal''. Gluiperig dat meneer de componist was, verborg hij dus de 4 in de Revolutions score

''Saw Bitch Workhorse'' is een anagram voor Wachowski. Ook staat er op de promo een track vergezeld onder de naam ''To Our Snivel'', wat een anagram is van Revolutions.

Vind je dat nou niet een beetje kinderachtig, neo, die anagram(s/men)?

Nee

Voor de release van Revo werd bekend dat er geen various artists cd zou worden uitgebracht en geen songs in de film. Dit betekende geen Ratm bij de end credits waar veel mensen op hoopte. Alhoewel, Pale 3 is dan ook de enige band die een plaatsje bemachtigde in de film, zo ook hier op de score uitgaven. Iets waar ik pas heel kort geleden achter kwam is dat de band Pale 3, bestaande uit de talentvolle Reinhold Heil en Johnny Klimek ,die onder andere al als componist optraden voor One Hour Photo.

Wat aphex twin kan, kan ik ook zal davis gedacht hebben.

Eerder wat Christopher Young kan, kan ik ook

Interessante uiteenzetting Neo . Revolutions is zo'n geval waarbij de muziek sommige lachwekkende scènes volledig overstijgt en ondanks alles enorme indruk maakt. 'Neodammerung' is m'n absolute favoriet uit het lijstje.

Revolutions ****

Bezoek gerust ook eens de site voor Matrixscore info

Aaaah, Neodammerung. Overweldigend stukkie muziek. Hoogtepunt van deze score. Maar ongetwijfeld ook erg indrukwekkend is het thema voor Neo en Trinity dat in de twaalfde track beste uitwerking krijgt.

In elk geval vond ik dit de beste score van 2003, zo ook volgens de bezoekers van m'n site.

Niet alleen van jou site denk ik

Helaas werd Revolutions grotendeels een herhaling van de Reloaded score. Waar Davis bij Reloaded ten opzichte van The Matrix goed was ontwikkeld naar nieuwe thema's, andere sfeer, groter orkest etc maar toch trouw bleef aan de Matrix-sfeer, herhaalt hij hier helaas grotendeels exact dezelfde stijl en vaak ook dezelfde thema's. Hierdoor is de score grotendeels voorspelbaar, en ga je de input van Juno Reactor toch missen (ok, Trainmen Cometh een uitzondering zijnde, en Pale 3 is vet, maar t is een opzich staande track, zonder onderdeel te zijn van de score). Ok, ik weet dat velen beargumenteren dat 2 en 3 eigenlijk dezelfde film zijn, maar dan nog vind ik dat geen excuus om de score nog even dunnetjes over te doen.

Pas bij de uiteenzetting / verdere ontwikkeling van het Neo / Trinity thema (Trinity Definitely) begint er gevoel in de score te komen, waarna de score eindelijk de beloofde grootse, epische kwaliteiten uiteenzet. Bij Neodammerung, niet alleen dankzij het grote koor maar ook door een bepaalde enerverendheid die de score daarvoor gewoon miste, krijg je pas het idee dat je naar een score luistert van deel 3, zonder dat je denkt dat je Reloaded nog aan het luisteren bent. DIT heeft een eigen geluid, hoewel trouw aan de Matrix-wereld. De hieropvolgende tracks blijven in deze sfeer, waardoor de score toch bevredigend afloopt.

Natuurlijk zit er herhaling in maar neem de magnifieke wijze waarop dingen samen komen. Zo heb je momenten waarop de sentinel brass triplets, militair Zion motief en andere epische klanken samen komen, tja dan spreek ik zelf tenminste over ultieme fuseringen. Pale 3 heb ik overigens nooit veel aangevonden, wel als Klimek, Tykwer en Heil score werk verrichten, dan staan ze bovenaan de top. The Matrix was overigens vooral opbouwend, in principe iedere track had een vorm van orchestrale reflectie, en werkte van mysterieus naar een heroische achtbaanrit toe. Reloaded vind ik vooral thematisch, of motief gebaseerd gezien, het mooiste. Eigenlijk het ''middenstuk'' waarin het er niet toe doet wie er aan gaat, vandaar een mooiere aanpak. Revolutions is stukken minder ''mooi'' in de zin dat het wonderschone van Reloaded en het mysterieuze van The Matrix veelal plaats maakt voor iets wat ''ongrijpbaarders'' en rauwer, maar tegelijkertijd grootser en epischer. Ik weet overigens niet of je de complete score kent? Veelal merk ik nog meer bij de complete score dat mensen wie ik er mee kennis laat maken, dit stukken minder toegankelijk vinden. Dus ik kan mij vinden in bepaalde zaken die je hier toelicht, alhoewel ik het er zelf niet mee eens ben

Ja, ik ben bekend met de complete scores. Vooral van Reloaded heb k deze meerdere malen geluisterd waardoor ik veel herkenning kan vinden in Revolutions (op basis van alleen de 17 min. suite vind ik dat het niet zozeer opvalt).

En inderdaad komen er dingen samen, maar imho niet indrukwekkend genoeg (soms komt het simpelweg samen, of gaat het in elkaar over, zonder hier een briljante overgang in te zien), maar wat daar bij mij nog steeds het meest naar voren kwam was simpelweg het wederom gebruikmaken van dezelfde muziek omdat het niet ver genoeg geevalueerd was tot iets nieuws.

Moet alleen nog steeds eens een goede van The Matrix vinden... degene die ik ken hadden stukjes sound fx erdoor, of waren kwalitatief niet zo geweldig, maar ik ben er wel mee bekend qua scoring
Van Revolutions heb ik nog niet de hele complete score gedownload, wel losse tracks. Ik neem aan dat je me dat wel aanraad?

Toegankelijkheid is bij mij overigens geen probleem, ik luister vele complete of promo scores die soms totaal niet toegankelijk zijn voor 'het grote publiek', ik kijk alleen naar de kwaliteit

Voor The Matrix kan je altijd overwegen om de regio 1 dvd met isolated score te kopen. Maar goed dat mag je zelf misschien gaan overwegen, ik zal je niet dwingen (al is het wel erg aan te raden!! ). Van wat ik inderdaad ook zo hier en daar opdook qua kwaliteit was niet bijster goed inderdaad. Luister ook meer naar de dvd met alleen isolated score aan of in combinatie met het Don Davis commentaar (wat mij zo heerlijk kalm maakt, wat ik in principe altijd al wel ben). Ik neem aan dat jij dan vast en zeker ook wel de prachtige versie heb waarin je ineens wakker schrikt doordat Don Davis een enkele keer toch opduikt op een slecht geripte versie. Dat soort dingen zitten hier al een tijd in het ''klassiekers'' audio archief

Gezocht: reactie rwl

Matrix revolution ****

Waar is juno reactor ??!!

Ik was laaiend over reloaded , begon verwachtingsvol aan revolutions .. : yeah tetsujin en in my head : 2 maal erg rake en opzwepende muziek. Maar dan kwam Don Davis met welgeteld een stuk of 9 songs met de algetrouwe matrix-sound. Dit is goed voor een paar nummers maar dan had ik het dan ook gezien. In dit opzicht bood reloaded veel meer afwisseling. Dan gaan we naar neodammerung : damn , meesterlijke stukje muziek die de ultieme neo vs smith perfect weergeeft . Het is echter Navras dat het hoogtepunt vormt , en ook een hoogtepunt in alles wat ik al gehoord heb. Ontzettend opzwepend , machtige techno , oosterse gezangen , afgewisseld met de neodammerung - theme. _o_ Algemeen gezien mis ik toch wat juno reactor op dit album ... die op reloaded wat meer deed. Maar dan nog , enkel al door navras en neodammerung is dit een machtig album. Een score die echt oploopt naar een hoogtepunt op het einde.

Ik neem aan dat ja ook wel weet waarom gekozen werd voor weinig source muziek in Revolutions, oftewel de mix tussen zowel score en electronische source, als source gemixt met score of electronische geluiden van Watkins met score van Davis samen als score te beschouwen?
Het was natuurlijk onmogelijk om een Watkins in te zetten tijdens stukken die allemaal niet in de simulatie spelen. De focus lag ergens anders op. Je vergat overigens nog The Trainmen Cometh te noemen in het geval van een 3e track met Watkins.
Trouwens aangezien jij ''In My Head'' goed vind, zal je dit wellicht interesseren. Watkins was gevraagd om hiervoor iets korts in elkaar te zetten voor die plek Pale 3's track nu was geplaatst. Uiteindelijk werd hij er dus afgehaald en was er in wezen niks meer voor hem om te doen. Uiteindelijk vroegen ze hem op het nippertje nog om met Davis samen te werken aan een track die later Tetsujin zou gaan heten (werk titel was eerst Sin, Toil, Extra Vermouth)

En nog een dingetje sn@ke: Er is een duidelijk verschil tussen een song en dit wat Davis componeerde... Score track, cue, track, nummer zijn gangbare termen hiervoor, niet liedje of song

Ik geloof dat je de arme jongen wat in de war hebt gemaakt, Neo, met je 5 Matrix-cues op het forum "beste songs van 2004"

Dat zou best weleens kunnen

Via iemand heb ik trouwens aan Keanu Reeves de vraag kunnen stellen wat hij van het werk van Davis vond. Het antwoord (gehaast en wel) was zoiets als:

''I found it a suitable choice from Davis to use ''this kind of music'' for the trilogy. It gave us a better image of the virtual world.''

Legendarisch antwoord

LOL

Ja, inderdaad, het voegt iets extra's toe aan wat we nog niet wisten.

Ik hoor het al, jij bent ook ondersteboven

Ik durf te wedden dat Keanu de score enkel kent van 'ooit es opgemerkt in de film'