Elvis Costello - King of America (1986)

Hier ben ik het eigenlijk niet mee eens. Als je het album een aantal keren hebt geluisterd ga je ze vanzelf missen als ze er niet op staan.

King of America is een van Elvis zijn beste albums. Hij had het na Goodbye Cruel World even helemaal gehad met the Attractions inclusief Elvis Costello zelf.

Hier wordt het roer weer helemaal omgegooid en krijgen we Elvis the songwriter met een flinke scheut Americana. Met een heel stel verschillende muzikanten en onder toezicht van de legendarische T-Bone Burnett komen een aantal nummers voorbij die zo ontzettend mooi zijn.

Favorieten opnoemen heeft eigenlijk geen zin, minstens tien van deze nummers zouden het hoogtepunt van de carriere van vele andere artiesten zijn.

Mocht je een aantal albums van Elvis Costello kennen en er niet kapot van zijn, probeer dan toch deze eens. Hij neemt een hele aparte plaats in in zijn oeuvre.

Weer een erg mooie Costello plaat, maar ik vind het ietsjes te lang, omdat er niet zo heel veel variatie in zit. Ik zit dit eigenlijk niet zo vaak in één keer uit. Dat neemt natuurlijk niet weg dat er prachtige nummers op staan. Vooral 'Little Palaces' springt er bij mij uit. Doet me een beetje denken aan Neutral Milk Hotel. Rammelende gitaar met een schreeuwende zanger. Mooi hoor.

4*

Duidelijk minder mijn kop thee dan de vroege Costello.

Hoewel ik de voorgaande platen niet heb gehoord, kan ik me goed voorstellen dat Costello halverwege de jaren 80 toe was aan een break van de op hol geslagen sound die zo verschrikkelijk slecht samenging met de rockinstrumentatie en Motown-invloeden. Dergelijke return-to-roots omslagen zijn natuurlijk ook te vinden bij figuren als Dylan, Neil Young en Tom Petty.

Laat ik beginnen te zeggen dat dit tot nu toe een van de meest overtuigende 80s roots-albums van een grote artiest is die ik heb gehoord. Dit komt mede door de productie van T-Bone Burnett, die al een beetje vooruit kijkt naar de stripped instrumentatie van de jaren 90, en zijn strakke band die veel vrijheid krijgt.

Costello's idee van Americana is een mix van rockabilly, Ierse ballades en gospel. Hij weet de standaardformules die deze genres anno 1986 kenmerkt steeds om te omzeilen. Ondanks dat de composities technisch allemaal vernuftig in elkaar zitten, moet ik wel zeggen dat het me af en toe allemaal te gelikt en glad wordt. Het helpt ook niet dat Costello wel heel erg jazzy aan het croonen is.

Hoogtepunten zijn voor mij: Brilliant Mistakes, Our Little Angel, Glitter Gulch, I'll Wear It Proudly, Jack of All Parades, Sleep of the Just.

Ik ga Almost Blue maar eens aanzetten, iets zegt me dat die productie net wat meer aansluit bij mijn smaak.