Clouseau - 20 (2007)

Als 20 van Clouseau één ding duidelijk maakt, dan is het wel dat de band in 20 jaar tijd een povere artistieke vooruitgang heeft geboekt. Na het aanstekelijke debuut Hoezo uit 1989 was de lol er wat mij betreft snel af.

Clouseau veranderde van een sympathieke liedjesband in een commerciële hitfabriek, die volgens vertrouwd recept en aan de lopende band telkens weer hetzelfde liedje (lees: ballade) produceerde.

Gelukkig is Hoezo met zeven songs goed vertegenwoordigd (met Daar Gaat Ze en Louise als prijsnummers). De studioversie van Wil Niet Dat Je Weggaat ontbreekt jammer genoeg. De logische live versie staat er wel op.

Van vervolgalbum Of Zo wist alleen Domino het tot deze verzamelaar te schoppen, met die bijna-valse gitaarsolo, toch ook een blijvertje. Ik Wil Vannacht Bij je Slapen (nog niet eens de slechtse ballade) mocht niet meedoen.

Vervolgens is de oogst -van pakweg 17 jaar- schamel. Passie (ook al was het een hit), Zie Me Graag, Oker, enz, enz, enz. Het klinkt allemaal zo safe, zo standaard, zo bloedeloos. En eigenlijk is dat jammer, want muzikaal hebben de gebroeders Wauters best wel wat in hun mars. Maar avontuur -autorally's uitgezonderd- is ze vreemd.

Gelukkig is niet alles kommer en kwel. Afscheid Van Een Vriend is een lied met een mooie boodschap, Nobelprijs drijft op een prachtig arrangement en De Tegenpartij en En Dans zijn ook best te pruimen.

Mooi is ook het Engelstalige Take Me Down waar Clouseau als een niet onaardige AOR-band uit de hoek komt.

Drie sterren, meer kan ik er niet van maken.

Meestal zijn verzamelaars niet aan mij besteed, want die zijn grotendeels enkel gemaakt om de portefeuille (nog wat meer) aan te dikken.

Maar voor deze prima verzamelaar maak ik graag een uitzondering! Want ik ben niet echt van plan om alles van hen te kopen. En (behalve dan met 'Zij Aan Zij') is dit mooi overzicht van de broertjes Wauters en co hun werk.

Zowel alle grote klassiekers vind je terug (Anne, Passie, Nobelprijs), als minder bekende pareltjes(Oker, Zij Is van Mij). Op deze verzamelaar is het Oker geweest die er uitspringt. Toen ik dat liedje voor de eerste keer hoorde werd ik nogal redelijk stil.

Afknapper vind ik dan weer Swentibold, maar dat liedje heb ik nooit mooi gevonden. De rijm erin is dan wel weer grappig!

En als de clips er dan nog eens allemaal bijzitten, dan is het wel helemaal top.

Kortom, goeie pop-rock band van eigen makelij, toch nog iets waar de Belgen trots op mogen zijn!