Nic Endo - Cold Metal Perfection (2001)

Vreemde muziek, meestal heel kil, ook wel jazzy. Mm, het cijfer kan nog flink wisselen.

Nu ik deze plaat heb uitgekozen als "Electronic-album van de week" ben ik natuurlijk verplicht om er wat meer over te schrijven

Nic Endo zat eerst in Atari Teenage Riot. Haar eerste solo-Ep "White Heat" is een noise album. Haar tweede solo release was een volledig album, maar die heeft ze uitgebracht onder de naam She Satellites, het album is genaamd "Poison Lips". Dit album is een doorontwikkeling van "Poison Lips".

Nu de muziek dan. Helaas kan ik hier niet er veel over zeggen want hoewel het niet een erg eclectisch plaatje is, kan ik me er toch moeilijk een goede mening over vormen. Een mix van moderne jazz gemixt met een soort van ambient. Maar volgens mij word het hier niet ambient genoemd. Het is allemaal redelijk minimalistisch. Hierdoor springen de jazzy elementen des te meer uit. Op de achtergrond hoor je allemaal verschillende geluidjes. Veelal doen ze wat horror-achtig aan (in de trand van Horrorfilms)

Het enige waar ik nog niet van overtuigd ben is het drumgeluid. Ik vind het niet bij de muziek passen, tijdens de iets drukkere momenten is het niet zo erg, maar vooral tijdens de iets minimalistischere momenten stoor ik me eraan. Het is te droog, te hard, zonder gevoel.

Maar zoals ik al zij, ik vind het lastig deze plaat te beoordelen, mischien gewoon een kwestie van nog een paar keer luisteren .

Erg boeiende plaat, een electronic van de week waardig! Het heeft een hoog horrorfilm uit de jaren 50/60 soundtrack gehalte, maar blijft een schouwspel waaraan je blijft vastkleven (where will it end?). Neon Sunrise is erg sterk, evenals Black Light Rituals, een beat-driven track (en dat zijn ze niet allemaal). Is het briljant? Nee, niet meteen. Maar het heeft veel potentie! Ik geef na één keer luisteren al een 3,5* en misschien meer bij de tweede keer die ik nu bezig ben. Goede tip alvast!

Het valt me nog dik mee ook zeg. Soms koud, some wat retro-achtig, maar veelal ook mooie zuivere geluiden, het had wel wat steviger gemogen wat mij betreft. Dit is een goeie tip voor de koptelefoon!

wel een aardige cd, alleen die 808 drummachine past vaak niet echt bij de rest qua geluid.
Zelf vind ik erg grappig dat je wel bepaalde elementen van Atari Teenage Riot terug hoort, alleen dan in een totaal andere setting.

3,5.

Vind die 808 er wel duidelijk bij passen dus.

Doorheen het album kan ik het hele 8-bit core sfeertje niet meteen negeren, die 808 maakt dat retro-sfeertje er enkel groter op.

Verder een apart geheel, met wisselende sferen maar steeds boeiend. Vind het vooral als album knapper dat per track apart. Mooie reis door een hoop interessante nummers die een leuke twist aan een nogal eng gedefinieerd genre geven.

Heeft zijn plekje zeker in de lijst van wekelijkse electronic aanraders verdiend. Leuk, tof en apart plaatje. Op basis van de nummers zelf een 3.5*, als geheel krijgt het album alvast 4* van mij.

Sfeervol plaatje met tracks die er zowel in positieve als negatieve zin uitspringen.

Ik ben het met Sietse en lambf eens voor wat betreft die drumcomputer. Die beats vallen enigzins uit de toon met de rest. Bij I didn't exist vind ik dit het meest storend. Qua andere geluiden/samples doet ook een The Program and the Brides mij een beetje amateuristisch aan.

Daar staat weer tegenover dat er ook erg mooie sfeervolle nummers op dit album staan als Mask Identity, Le Sacrifice en de twee Heroines.

Ik vind het ook een moeilijk te beoordelen plaat en blijf vooralsnog (zoals de meesten hier) steken op een 3,5*. Inderdaad wel een leuke plaat voor het "Electronic album van de week" dit.

I Didn't Exist is eigenlijk het nummer dat mij het meest positief opviel bij de eerste luisterbeurt

Ik was hierop afgekomen vanwegen de kwalificatie ´jazzy´, maar het is daarmee toch wel anders dan ik me voorgesteld had. Het klinkt me wat als een film. Zo´n nummer als ´Neon Sunrise´, is me toch wat weinig opzichzelf aan muziek, maar zou goed onderdeel kunnen zijn van een score.

Ik kom bij een eerste beluistering als oordeel tot ´interessant´, waarbij ik voordurend nieuwsgierig ben naar ´wat volgt´, want er is genoeg te beleven. Dit is ook typisch een album waarbij je niet zomaar even wat kan skippen, anders heb je t ´niet gehoord. In zoverre dus ook wel eens met Onderhond.

Intrigerende plaat dit wel. Ik onderschrijf wel zo'n beetje alles wat er hier gezegd is.

Deed me ook wel wat denken aan de tweede CD van Alec Empire's Intelligence and Sacrifice van een paar jaar geleden, waar ze ook een aardige vinger in de pap had. Die CD vond ik redelijk beroerd, maar dit heeft wel wat. De eerste nummers vind ik wat minder, maar de tweede helft van de plaat is toch wel behoorlijk sterk. Ik sluit me aan bij het kamp van de 3,5*-stemmers.

Heb hem vandaag nog eens helemaal beluisterd en vooral Le Sacrifice viel me positief op. Er is ook opeens een stijlbreuk vanaf One night domination.

De plaat blijft voor mij een mooie reis.