The Scene - Rij Rij Rij (1988)

Rij Rij Rij is de doorstartplaat van The Scene uit 1988 na de eersteling uit 1980.
Rij Rij Rij bevat alle kiemen van alles wat The Scene daarna heeft groot gemaakt in de Lage Landen.

Passievolle, gedreven rock met de typische doorrookte stem van Thé Lau en vooral het eigenzinnige vakmanschap om grote songs met zinvolle teksten te schrijven.

Luister naar Rauw, Hees, Teder, Rij Rij Rij en Kom Omhoog en je voelt dat er meer groots in aantocht is...
Vreemde eend in de bijt is de cover van de Madonnahit Borderline, het enige Engelstalige nummer op deze cd. Ook knap maar veeleer materiaal voor een prima b-kantje.

Vreemd genoeg werd dit vooral opgepikt in Vlaanderen waar The Scene bijwijlen Beatleske taferelen wachtten.

Ook vreemd dat deze plaat op deze MusicMeter nog geen besprekingen of quoteringen heeft gekregen want deze Rij Rij Rij verdient meer en beter!

In een prima, no nonsense productie van Tröckener Keck Rick De Leeuw overigens.

Ik vind die Madonna cover van Borderline erg geslaagd. Klinkt een beetje als Paul Weller. Van mij hadden ze nog wel een engelstalig album mogen maken. Het nederlandstalige werk vond ik op den duur wel erg eentonig worden. Ook al hebben ze een aantal klassiekers op hun naam staan.
Wel grappig dat hun eerste album op 1 nummer na, volledig engelstalig is. Helaas dit album nooit ergens zien liggen. Was er wel benieuwd naar.

Een tijdje geleden dacht ik bij mezelf: ''Dit is toch dat album met dat engelstalige nummer?''. Dat vond ik toen niet een hele goede cover eigenlijk.

Nu merk ik pas dat het Borderline van Madonna is.

De voorloper van Blauw en Open, maar een plaat waar het nog niet allemaal is uitgekristalliseerd. Neemt niet weg dat Rauw, Hees en Teder o.a, al aangaf wat er in potentie aanwezig was.

Lekkere plaat van The Lau en consorten. Kom Omhoog met die heerlijke bas erin zet de toon en eigenlijk is alles voldoende op de Borderline cover en het titelnummer na.Die zijn beide een beetje simpel.De teksten zijn cryptisch maar niet storend en muzikaal kleuren ze het prima in.De productie is wat droog ,maar dat wijten we maar aan de tijd waarin het album uitkwam.Anno 2012 kan dit er nog best mee door,al spelen ze al jaren maar bitter weinig van dit album. 3 en halve ster lijkt mij een mooie waardering.

Rij rij rij en vooral Rauw Hees Teder willen ze nogal eens live spelen hoor. Klinkt nog altijd lekker!!

The Scene, wat ze voor Rij rij rij maakten is iedereen vergeten gelukkig. Maar deze plaat is geweldig. Live kwamen de songs ook erg goed uit de verf, zeker met Eus van Someren erbij. Qua sound, songs en teksten uniek.

Heb deze plaat vandaag (eindelijk) op vinyl in goeie staat op de kop kunnen tikken. De plaat opent schitterend met Kom Omhoog, een typisch The Scene nummer zoals we ze via latere commercieel meer succesvolle albums zouden leren kennen. Daarna gaat het heerlijk verder met het up-tempo nummer Hartslag. De cover Borderline van Madonna had voor mijn part niet gehoeven, want valt wat uit de toon.

Werk van God is dan weer een nummer dat niet zou misstaan hebben op latere albums zoals Blauw of Open. S.E.X. is dan misschien wat minder, maar er zit toch een goeie gitaarlick in.

Kant 2 van de LP begint wat minder, Open Vizier is goed als B-kantje... net als Uit Verwarring. Ritme daarentegen is dan weer een heerlijk up-tempo nummer. En vandaar gaat de plaat terug crescendo. Rij Rij Rij mag dan tekstueel wel niet veel om het lijf hebben, het nummer zit verdomd goed in elkaar. En afsluiter Rauw, Hees, Teder is The Scene op zijn top! Een klassieker van jewelste!!!

Besluit: dit album is écht wel een blauwdruk voor wat The Scene met hun volgende albums afleverde...

Deze heb ik ooit aangeschaft omdat ik Blauw zo'n goed album vond maar ik vond 'm een beetje tegenvallen. Ik denk dat ik het album meer had gewaardeerd als ik 'm voor Blauw had aangeschaft. Omdat ik het album na Blauw hoorde klonk het productioneel als een stap terug.
Zal 'm binnenkort eens in de herkansing gooien.

Voor mij is Open het beste album.

Blijkbaar is de hierboven staande tracklist de versie van het album dat opnieuw uitgeven is na het succes van Blauw en is nummer 10 op het origineel: Where Love Has Gone ipv Rauw, Hees, Teder...

Nog nooit opgevallen feitelijk (mijn versie heeft Rauw, Hees & Teder als afsluiter), Where Love Has Gone is dan maar gebruikt als b-kantje van Ritme (nu terug te vinden op de verzamelaar The Golden Dutch Years).

Bij herluisteren is m'n waardering voor deze plaat serieus toegenomen: uitstekende plaat (buiten die Madonna cover dan, leuk gedaan maar slaat als een tang op een varken zo in het begin van de plaat, het had misschien gewerkt op het einde of als hidden track).

De originele uitgave van deze plaat was van New Nova Records.
Daar stond inderdaad "Where love has gone" op in plaats van RHT.

Na het succes van Blauw is deze plaat snel heruitgegeven, maar dan via Mercury records.
En bij het Nederlandse succes van toen is de trackwissel wel te begrijpen.

Vreemd, die cover van "Borderline", the Scene voor al uw feesten en partijen? Had zoiets meer als B-kantje verwacht. Nu breekt het de flow van het album op.