Stars of the Lid - The Ballasted Orchestra (1997)

Ben deze cd nu aan het beluisteren....maar dit is muziek die ik niet begrijp. Ik hoor hele dromerige klanken. Verstilde muziek zou ik bijna zeggen. Misschien wel ideale muziek om bij te mediteren ofzo. Maar om dit nu een dik uur op te zetten. Ik hoor te weinig afwisseling tot nu toe. Voorlopig te vroeg voor een echte cijfermatige afrekening....cq beoordeling !

Ik ga wel tot beoordeling over en klap er meteen vier en een halve ster tegenaan. Wat een geweldige, superspannende lang uitgesponnen nummers! Dat golfslag-geluidje in Sun Drugs, die zuchtende en steunende rokerige strings in Fucked Up, man oh man! Een heerlijke droomplaat.

Supertip, Sietse!

hij is mooi heh...

Lijkt deze op The Tired Sounds Of ?

ja en nee....maar zeker ook wel heel erg goed

Dit is echt fantastisch
Heerlijke droomplaat inderdaad, Yak.

Ik had net een, tsja het is een cliché, spirituele ervaring met deze plaat. Ik kan het nu nog niet verwoorden, dat komt misschien nog wel

Oh, en het je dat ook met ATROTD (2007)? Die vind ik pas goed.

Ben deze ook weer even aan het luisteren......heel prettig. En deze vind ikook wel een heel stukje beter dan de nieuwe!

Bijna 2 jaar nadat ik zo'n geweldige ervaring had met The Ballasted Orchestra (lees: dramatisch einde van een indrukwekkend boek, terwijl deze fantastische drones door de speaker klonken), luister ik 'm weer. Zéér lang niet meer gedan, ik was teveel bezig met ATROTD en TTSOSotL. Maar The Ballasted Orchestra blijft schitterend. 4,5*

Toen 12 jaar geleden dit album uit kwam was ik helemaal niet bezig met dit soort muziek. Ik kende Kranky wel, maar ik wilde stuwende baslagen en hoekige drums uit de stallen van Touch & Go en Quarterstick, of gruizige lofi van Flying Nun.
Nu zoveel jaar later komt Stars of the Lid regelmatig uit de speakers en draaien de albums van de andere genoemde labels zelden nog hun rondjes.
En dan heb ik nu eindelijk ook dit album 'in het echt' in de kast staan. Ik was even bang dat de geluidskwaliteit door de mand zou vallen toen ik het schijfje overleverde aan mijn geluidsinstallatie, maar ook al is het toendertijd opgenomen met een 4-track-cassette, het klinkt stevig verslavend. Vandaag weer drie keer gedraaid...

Na 23957235689 jaar dan eindelijk weer eens een SotL-album beluistert. Het is donkerder/mysterieuzer dan de laatste twee albums van de heren, maar wel een plaat die je vasthoudt en eigenlijk niet meer los laat. Dromerig, maar toch ook wat donker, en vooral heel erg boeiend.

4*

Taphead, Fucked op maar vooral music for twin peaks ep.30 part 2 ( die hoge gas, fluittuin op de achtergrond) zijn drugs. Het duistere veel meer zeggende geluid dat SOTL hier heeft is naar mijn mening veel mooier dan het softere geluid dat ze later hebben.

Derde station in mijn Stars of the Lid marathon.

1 Central Texas

warm
maar toch
duister welkom

net als
Texas?

2 Sun Drugs

gooien met gevaarlijke woorden
met op de achtergrond
een stervende gitaar
opmerkelijk

de kachel gaat hoog
laat die zon maar komen

3 24 Inch Cymbal

de zon is op
maar het word
een vreemde dag

er word gesproken
in bas
en schijnbaar loopt iedereen
achteruit
kapotte computers
achteruit
uit

4 Down II

bekende tonen
waar is Spot?

vorige keer
op Nitrous Oxide
ging ik de ruimte in

nu zit ik ergens
tussen in
vast

5 Taphead

moment van bezinning
je wilt alles
er is teveel

verschillende lagen van gitaar
spelend met elkaar
achter gelaten
vrij om slechts
te zijn

hoogtepunt.

6 Fucked Up (3:57 A.M.)

maar zo voelt het niet
geen drank
geen drugs

slechts een persoon
en almachtig geluid

didgeridoo
oermens
maak mij
geef mij kracht

elk hoogtepunt
heeft zijn nasleep

7 Music for Twin Peaks Episode #30, Part I

moet ik maar eens
gaan herzien

weer dat warme, duistere
kan het niet plaatsen
het word later
en later

8 Music for Twin Peaks Episode #, Part II

de omslag is prachtig
het ene boek in
het andere
er weer uit

gitaar die maar niet
wil zwijgen
slechts aanzwellen

geeft zich over
met moeite

nog een hoogtepunt.

9 The Artificial Pine Arch Song

pijnlijk
zo rauw
en tegelijk
klinisch mooi

abstracte perfectie

tranen.

*5

Mooie woorden, goed dat je de ruimte ervoor neemt.
Met name naar het einde toe (vanaf de Twin Peaks tracks) vind ik deze plaat een 'perfecte' abstractie bieden. Dat er wat donkerdere geluiden om de al dan niet emotioneel beladen en ook ontspannen drones heenzitten, zorgt voor een sterke balans die ontbreekt bij de latere -ook erg mooie- albums van dit duo.