Mary J. Blige - Growing Pains (2008)

Just fine bezong Mary J. Blige, maar ze had het natuurlijk niet over dit album. Oké, Mary Jane is nooit echt innovatief geweest, maar dat hoefde ook niet, omdat haar albums productioneel prima in elkaar staken. Maar met een album dat de titel ‘Growing pains’ draagt, en daarnaast ook nog eens van zo’n prachtige hoesfoto is voorzien, verwacht je veel meer. Net als het album dat ze hierna zou uitbrengen, zit dit album boordevool nietszeggend R&B deuntjes die 0,0% potentie hebben om uit te groeien tot hits of classics. Tot overmaat van ramp krijg je een album met 16 nummers.
Juist positief zou je denken? Maar nee, als er zoveel “fillers” opstaan, is er niet veel positiviteit te melden. Dan kom je toch aan bij de vraagstelling waarom zo’n vocalist zulke matige nummers voorgeschoteld krijgt? 't Mag dan wel om dé Mary J. Blige gaan, maar dit is gewoon bagger.
Het album werd weliswaar een succes getuige de verkoopcijfers, maar zou deze zangeres die ooit ‘No more drama’ maakte (heb ik ’t voornamelijk over het nummer zelf), nou echt trots zijn op zichzelf als ze dit album beluisterd? Nummers als ‘Grown woman’, ‘Fade away’ en ‘Roses’ zijn wel mooi, en maken deze plaat dan nog een beetje de moeite waard. Maar de rest, nee… te eenvoudig, te matig, te glad, te alledaags en bovenal te MJB-onwaardig.