Patrick Doyle - Henry V (1989)

Veel interessante ontwikkelingen, teveel om over te vertellen. Zo was dit de eerste film van Branagh met Doyle aan boord. De filmscores vertaalt in wezen net als een gedicht of goed stuk literatuur. De twee voelen bij deze eerste samenwerking al goed aan wat er van elkaar verlangd werd. Het geluid werd zo klassiek mogelijk als maar kon, maar terzijde ook erg modern, vanwege de moderne uitvoering ervan. De melodieen zijn zo opzwellende en meeslepend, dat dit wel eens net zo lang kan meegaan als het Henry V fenomeen al meegaat. Doyle was in de eerste plaats de music editor en acteur en werd door Branagh gevraagd om als componist op te treden. Normaal proeft een componist slechts de sfeer van wat bezoeken van de set, hier was de componist een deelnemer van de opnames. Dat had voordelen, vooral voor inspiratie. Het grauwe karakter is ook licht romantisch door het feit dat Henry de dochter van de Franse koning opzoekt. Daarnaast is nog het meest leuke de grootse veldslag op het einde, waar Doyle een muziek stuk inleidt door middel van zang. ''Non Nobis, Nobis Domine''. Zo zit ook Ry Cooder in The Liong Riders een cameo te spelen, is Miklos Rsoza in de film Providence een orkest aan het begeleiden en ga zo maar door. Maar Branagh en Doyle wat een team! Verder gaand werd hun band sterker met werken als Dead Again, die helemaal terug gaat naar de goude periode ala Korngold. 5 sterren